Soerabaja 2015

 

Maandag 6 April.

 

Ongeveer 09.15 uur met de auto naar Amsterdam. Parkeren op de Quick-parking Kruisweg 381, 1437 CH Rozenburg en de autosleutel afleveren. Met een shuttle worden we naar Schiphol gebracht. Een lange rij bij de incheckbalie van Cathay Pacific. ( Achteraf had ik een sms berichtje van vliegticket.nl moeten lezen dan had ik geweten dat de vlucht vervroegd was ). We kwamen pas achter tijdens het nuttigen van coca cola bij de MacDonald dat we veel eerder naar de gate moesten. Dus gauw drinken en dan naar de gate. Gate G3 met de CX270 vluchtnummer van Cathay. Boarding is nog niet begonnen maar wel de douaneformaliteiten. Dus zakken leeghalen, buideltasje, rugtas op de band en door het poortje etc. voor de scan, de gebruikelijke procedure. Een Boeing 777, 3-3-3 configuratie in de economy class, stoel 55J raamzijde en 55K in het midden, aan stuurboord zijde van het toestel. Een goed plaatsje want achter ons bevindt zich de keuken. En de stoelleuningen kunnen helemaal naar achter zonder anderen lastig te vallen. Voor een door de weekse dag best veel passagiers vandaag. Twee vriendinnen uit Breda hebben te laat ingecheckt dus moeten apart zitten. Ze gaan 17 dagen backpacken op de Fillipijnen en starten in Manilla.

Een uur na het opstijgen hebben we de menukaart gekregen, ik denk dat rijst met vis een prima keus zal zijn. Die nieuwe film van Selma lijkt me wat. Het gaat over de protestmars in het plaatsje Selma (Louisiana) in 1964, aangevoerd door Dr. Martin Luther King. Een prima film. Er is genoeg aanbod aan film, tv series, documentaires etc. maar af en toe de oogjes dicht doen is ook lekker.

De Oekraine nadert, zie ik op het scherm. Even later vliegen we ten zuiden van Minsk om daarna af te buigen naar het zuiden. Donetsk ligt dan ver in het noorden. Veel meer turbulentie dan de voorgaande vluchten en gelukkig zijn het momenten van lichte turbulentie. Men zegt dat piloten deze vorm van turbulentie niet kunnen waarnemen op hun weerradar. Hoe dan ook turbulentie geeft wel dat gevoel dat je vliegt.

Op vliegveld van Hongkong naar de immigratie. We hebben een 9 uren stop. Dat gaan we goed benutten. Invullen van arrival en departure papiertjes voor immigratie. Wat heb je nodig? Paspoort, boardingtickets. Bij de douane ontvang je een visum geldig tot 12 juli 2015 en het is gratis. Dat is toch prima.

Op naar het grote bronzen Boedha beeld op het eiland Lantau met de stadsbus, naar Tung Chung Kabelbaan terminal. We zijn te vroeg. De kabelbaan service is nog gesloten. Om 09.00 uur gaat het open. Starbuck koffie en thee dan maar eerst. Starbuck is niet ver van de terminal. Naast Starbuck is ook de trein/metrostation. Raar. Op het vliegveld kregen van die dame van de informatiebalie dat er alleen bussen naar deze terminal gaan. We begrepen haar misschien niet. Het doet er niet toe maar kijk maar op deze link voor transfer naar Lantau vanaf het vliegveld. Tickets kopen op de Tung Chung Kabelbaan Terminal voor een 6 km kabelbaan trip via Airport Island Angle Station, Nei Lak Shan Angle station naar de eindhalte Ngong Ping Cable Car terminal op het eiland Lantau. Een schitterende trip met verschrikkelijk mooie uitzicht over de baai van Hongkong maar ook op het vliegveld Chek Lap Kok met de dalende en vertrekkende vliegtuigen. Het grote Boedha beeld is gebouwd op het zuidelijke Country Park van Lantau. Indrukwekkend om het beeld vanuit de verte te zien opdoemen. Het dorp Ngong Ping village is een thema dorp met een groot aanbod aan winkels en eetgelegheden. Zo tref je de thema's ; Walking With Buddha, Bohdi Wishing Shrine , Stage 360, en Motion om daarna naar het Po Lin klooster te gaan. Het is allemaal cultureel, geestelijk en spritueel en natuurlijk heel erg toeristisch.

 

Ik dacht 200 treden maar het zijn 265 treden om naar boven te gaan, een hele opgave met de drukkende warmte van Hongkong. Af en toe een pauze nemen tijdens de beklimming om een slokje mineraal water te nemen, foto's te maken en te filmen. Eenmaal boven aangekomen bij het kolossale beeld Tian Tian Boedha genieten we van het prachtige uitzicht over de bergen en zee maar ook van een heerlijke verkoelende frisse wind.

Naast al deze attracties, kloosters etc. kan je ook nog flora en fauna bezichtigen in het noordelijk gedeelte van het eiland, The Lantau North Country Park maar dat hebben we niet gedaan. Onze volgende vlucht naar Soerabaja is vanmiddag 15.35 uur lokale tijd. Inchecken is om 14.55 uur. We zijn ruim op tijd op de luchthaven als we nu 13.15 uur op ons gemak terug gaan. Terug met de kabelbaan naar de Tung Chung terminal, alles bij elkaar toch nog een 30 minuten. Vreemd dat wij nu pas ervan bewust zijn hoe hoog we boven de bomen hangen als we van Angle Station naar Angle Station gaan. De bushalte is gauw gevonden. Het is spitsuur en daarom erg druk op de Tung Chung terminal.

We weten zo'n beetje de weg op het vliegveld. Terminals T1 en T2 zijn groot. Als ik me niet vergis, T2 is voor aankomende en T1 voor vertrekkende vluchten. Op de bovenste etage van T2 tref je kleine eetgelegenheden aan. Vorige keer is Thais goed bevallen. Vandaag niet. De verkeerde noodles besteld. Het smaakt allemaal best goed. Maar noodles met een soort Chop Choy is niet echt mijn dingetje. Peetje heeft een hele pittige schotel met noodles en de kip lijkt meer op gehakt.  Anders dus. Een les voor de volgende keer; niet te veel "yes" antwoorden op al die vragen van de verkoopster want dan gaat het echt fout.  We wilden iets "more spicy ", niet wetende dat het meteen een andere soort noodles werd. Bizar.

Daar we al een boarding pas hebben ontvangen in Amsterdam hoeven we alleen maar door de douanecontrole. Dit gaat best voorspoedig. Daarna eerst even iets drinken, daarna  toiletbezoek etc. en dan naar de gate. Op het scherm staat voor de CX781 vlucht gate 43 changed, dus met de shuttle naar gate 43. Alle gates worden met bewijzeringen goed aangegeven. Bij de gate blijkt dat ze al aan het boarden zijn. Cathay heeft haast, in Amsterdam en hier in Hongkong ook. Blanken zijn uniek op deze vlucht. Dat weten we als we naar Soerabaja gaan. Er wordt daarom vaak naar Petra gekeken. Een vol toestel en veel dames aan boord. Ze werken misschien in Hongkong. Verdienen in Hongkong vele malen meer dan op Java, hebben hun dierbaren een aantal weken, misschien wel een aantal maanden niet gezien. Alhoewel, tegenwoordig heb je Skype, Facebook, Twitter,  Google etc. en natuurlijk de mobieltjes. Iedereen heeft een mobieltje, de nieuwste van de nieuwste. Ik heb de mijne ook bij me maar deze is al oud vergeleken met die van hun. Contact met het thuisfront in een handomdraai. Ze zijn goed gehumeurd. Ze gaan naar huis, denk ik. Ik denk dat sommigen misschien nog uren moeten reizen eer ze thuis zijn. Soerabaja is een grote drukke stad. Het verkeer is een chaos. Daarom juist de uren reistijd. Het eten op deze vlucht is ook beter. Niet echt indonesisch maar ze doen hun best. Wat is 4,5 uren vliegen vergeleken met de 12 uren van Amsterdam naar Hongkong. Niet lang dus. We doen af en toe een dutje, kijken video of luisteren muziek. We zitten iets minder luxe maar de 2-4-2 configuratie bevalt me wel. Ik zit aan het gangpad. Een goede plek. Af en toe de beentjes strekken. Stilletjes aan komt de schemering als we naar buiten kijken. In de verte onweer. Een ware schouwspel van flitsen. Gelukkig is het onweer ver weg. Beneden ons het grote eiland Kalimantan. Echt jammer dat we nu bijna in het donker vliegen. Nog ruim een uur vliegen en dan zijn we in Soerabaja.

Wat moet ik verwachten van Soerabaja? Behalve een grote stad ook een stad met bijna 3 miljoen inwoners. Zoveel? Ja zoveel in deze grote stad op Oost Java. Dat is ongelooflijk. Hoe zijn de mensen, hun cultuur, hun godsdienst?  Indonesië is een land met lieve, mooie en vriendelijke mensen met vaak die hartelijke mooie glimlach die je gelukkig maakt en een glimlach alsof ze je al jaren kennen. Maar het is ook een land van corruptie en grote armoede, grote verschillen tussen arm en rijk, je hebt dure auto's en je hebt zeer simpele middelen van vervoer. Ik denk aan de becak(fietstaxi). Indonesie is een land waar iedereen probeert, hoe dan maar ook, aan geld te komen en dat is overal waar je komt. Ze staan overal, de warungs, de straatventers, vaak om eten te verkopen, of fruit, kleding of wat dan maar ook. Maar het is ook een land met veel bedelaars, smerige straatjes, luchtvervuiling en een chaotische verkeersdrukte. We zijn het niet gewend. Maar ik vind het allemaal heel indrukwekkend. Wat wij thuis gewend zijn weet ik al. Hier op Java is alles nieuw voor ons. Op Bali in 2008 hebben we het al meegemaakt. Doch Bali is toeristisch . . laat ik stellen . . moderner . . en heel misschien minder armoede. In de binnenlanden van Bali zijn we niet geweest, hou me ten goede, misschien is het leven net zo als op Java. Onderhandelen over prijzen doe ik niet, vooral niet bij straatventers en ook niet op de markt. Soms bij attracties, waar je als europeaan meer moet betalen dan de lokale bevolking. Ik vind dat geen probleem maar het moet wel fair blijven.

Ons verblijf is kort. Slechts 5 dagen. Achteraf . . . tsja, dat is achteraf,  achteraf hadden we 2 weken moeten boeken. Wij zijn er slechts 5 dagen. Dan moet er niets tussenkomen want dan loop je planning meteen in de war.  Adressen hebben we meegekregen want mijn ouders, grootouders hebben hier gewoond. Bestaan hun woningen nog? Klopt het allemaal met de verhalen van vroeger? En ik . .  ik ben in Soerabaja geboren, in het ziekenhuis William Booth.

Werkelijk een prachtig gezicht als we naar buiten kijken. We vliegen boven Soerabaja. Nu zien we hoe groot Soerabaja wel niet is. Heel veel activiteit beneden en kijk al die lichtjes beneden ons. En het verkeer is om deze tijd nog behoorlijk. Wat wil je bijna 3 miljoen mensen, de stad moet stampensvol zijn. Nu ook nog. Ik begin te filmen en soms is dit best lastig, lastig omdat het vliegtuig af en toe bochten maakt om zijn landing voor te bereiden. Tegenwoordig hangt een camera onder het toestel en kunnen we meekijken als we de landingsbaan naderen. Gaaf.

Gisterochtend zijn we vertrokken, maandag 6 april om 13.10 uur wel te verstaan. Nu is de lokale tijd 19.30 uur. Je vergeet haast wat voor een dag vandaag is. Dus dinsdag 7 april is het vandaag. Nog even en we zijn op onze bestemming. We zijn weer ver van huis.

Juanda Airport in Soerabaja is luchthaven no.2 van Indonesië. Hier vertrekken internationale vluchten o.a. naar Singapore, Hongkong, Kuala  Lumpur, Bangkok etc. Nu de avond is gevallen is het rustig ook met de vluchten. De balie voor Visa on Arrival moeten we hebben. Je kunt ook met US dollars betalen. Die hebben we niet. Rupiah´s hebben we wel. Voor 2 personen voor 30 dagen, minder is er niet, wat ik overigens wel vreemd vind, moeten we 920.000 IR neerleggen. Ongeveer 65 euro. Kassa. En wat krijg je, je krijgt een papiertje in je paspoort, dat is alles. Dan naar de baggageband. Koffers van onze vlucht zijn al van de band gehaald. Vervolgens naar de douane. Dat gaat een beetje stroef. Een douanier tracht de toestroom van visitors in goede banen te leiden maar eigenlijk is het een chaos. Hoe lang zal het geweest zijn alles bij elkaar? En uur misschien. Eindelijk en nu naar de uitgang. In één oogopslag, het kan niet missen, we zien hem staan, Pardi staat ons op te wachten met een grote banner met opschrift Mr.George. De komende dagen is hij onze chauffeur en gids. Al ruim 6 weken geleden heb ik met hem over en weer gemaild en over het hoe en wat onze plannen zijn. Hij sjouwt onze koffer als we naar buiten lopen. Het eerste waar ik op zoek ga is een ATM, een pinautomaat. Hij wijst ons de weg en gaat op de koffer zitten als wij tevergeefs pinnen. Geen van de 4 automaten doet dienst. Geen ramp, zegt Pardi. In het centrum zijn er genoeg. En dat is ook zo. Pinnen is geen probleem bij BNI. Geeft een gerust gevoel, ik wil hem elke dag de afgesproken vergoeding geven. Vandaag dus al vast een voorschot. Hij komt helemaal uit Yogjakarta, een kleine 12 uren rijden, dus zijn brandstof en accommodatie heb ik in ieder geval betaald. Hij zet ons netjes af bij de Surubaya Plaza Hotel. Voordat Pardi vertrekt vraag ik of hij al gegeten en gedronken heeft. Dat heeft hij en we spreken af hoe laat hij ons morgenochtend komt ophalen. Een prima hotel en een prima kamer. En het eten in het restaurant is ook prima. Bami Goreng Jawa Ayam en Petra, de Sateh Ayam, om te smullen.

 

Woensdag 8 april.

Het ontbijt is niet slecht. Warm ontbijt in Azië is niet ongewoon. Bami, nasi goreng en ook friet is heel gewoon. We nemen geen risico. Geroosterd brood met boter en jam, koffie en thee. Daar moeten we het mee doen de komende dagen. Het weer is prachtig maar geen strakblauwe hemel, dat hoeft ook niet. Het is prima zo, voor mij tenminste. Pardi is op tijd, 09.00 uur. Onze eerste bezoek is Rumah(huis) Sakit(ziek) William Booth. Wat een belevenis. Een beveiligingsbeambte komt naar ons toe. Als Pardi de reden vertelt van ons bezoek spurt hij meteen het gebouw binnen om even later terug te komen met de mededeling dat we welkom zijn in dit ziekenhuis. Een dame haalt ons op en brengt ons naar de administratie. Pardi vertelt dat ik hier geboren ben en dat ik op zoek ben naar documenten m.b.t. mijn geboorte. Meteen worden 2 personen belast met het zoeken naar die informatie alhoewel de kans nihil is dat ze iets gaan vinden. Het archief wordt om de 5 jaar bijgesteld en oude documenten worden vernietigd. Dat is jammer. Niets aan te doen. Het is immers ruim 58 jaar geleden. Maar als bijzondere gast ontvangen te mogen worden is al een aparte ervaring op zich. Ik denk aan het tv programma Spoorloos met Derk Bolt die overigens heel goed Bahasa Indonesia spreekt, veel beter dan ik . . hmm .. grapje. William Booth is de oprichter van de Salvation Army oftewel Leger des Heils. Die van Nederland is 5 jaren geleden hier geweest. Onlangs kreeg het ziekenhuis een donatie van 1,5 miljoen Euro van NSW. Nieuwe bedden werden aangeschaft maar ondanks al deze giften komen ze nog flink aan materiaal te kort. Het instrumentarium in de operatiekamers zijn verouderd. Tsja . . . ik heb ze gezien.

Jalan Gunung Sari 34, ligt langs de rivier de Kalibrantas. Een groot stalen hek voor het huis. Een blauw witgekleurde huis, misschien nog de kleuren van vroeger? Ik denk het niet. Het verf ziet fris uit. Het huis van binnen helaas niet. De nieuwe bewoner is een handelaar. Ik weet niet in wat maar hij is een druk mannetje. Hij maakt wel tijd voor ons als Pardi uitlegt waarvoor wij komen. Hij geeft ons een kleine rondleiding. De woonkamer, slaapkamer, keuken en tuin. Misschien hebben ze geen zin, geen tijd of geen geld om het allemaal te fatsoeneren, het is best jammer. dat het huis zo in verval moet geraken. Hij krijgt een klant op bezoek en die ziet die bende. De voortuin is groot. Loop je de voortuin uit dan sta je meteen op de drukke weg en tegenover is de rivier en tsja . . ook de armoede. Ooit moet het hier mooi geweest zijn. Maar dat is vele jaren geleden. De voorbijgangers zijn vriendelijk en wederom die stralende glimlach, dat maakt een heleboel goed. Pagi . . . sama sama.

Jalan Mojopahit nr 58

In eerste instantie weten we niet wie de man is naast het hek. Hij komt als het ware uit het niets. Tenminste ik heb hem niet aan zien komen lopen. Weer een stalen hek op slot die open wordt gemaakt door de zoon des huizes. "We storen toch niet?" . . vraagt Pardi. Even later staan we in de tuin naast een auto die grondig wordt schoongeboend door zoonlief. Verderop voor het huis staat zijn vader, een vriendelijke tengere man. Hij begint te lachen. Familie? Dat is juist. Een paar maanden geleden is een neefje van mij hier op bezoek geweest en heeft zijn bezoek op facebook vastgelegd. Vader geeft ons een rondleiding in oma's vroegere huis. Het zal je maar overkomen, een stel wildvreemde mensen uit een ver land komen zo maar ineens op bezoek en vragen of je het huis mag bekijken alleen omdat oma en opa hier hebben gewoond. Zo plotseling. Dat is bizar. Het huis die hij bewoont is waar wij nu staan, de andere helft is van zijn schoonvader. Vroeger was het één huis. Dat moet een groot huis zijn geweest als ik zo van een afstand bekijk.  We nemen afscheid van Jalan Mojopahit nr 58 en "misschien krijgt u binnenkort weer bezoek van mijn familie", zeg ik. Hij lacht. "They are always welcome". Hij maakt nog een foto van ons drietjes samen. Leuk. Nu die mysterieuze man naast het hek. Hij is een soort parkeerwachter, blijkt achteraf. Hij gids je uit de "parkeerhaven" en krijgt daar een kleine beloning voor.

Nu over het verkeer. Het is links verkeer en chaotisch. En met chaotisch bedoel ik niet zo maar chaotisch, het is chaotisch daar de stad met zo veel mogelijke middelen van vervoer te maken heeft, namelijk van zeer langzaam tot snel. In grote getale zijn de motorscooters. Motorscooters zijn werkelijk overal. In elk straatbeeld tref je ze aan. Ze zijn niet weg te denken in deze cultuur. Al heel vroeg in de ochtend rijden ze. Vader, moeder, student, wie dan maar ook. naar school, naar hun werk of op visite . . en bij verkeersopstoppingen komen ze van links, van rechts, soms banen ze kriskras een weg door de verkeersopstopping, elke ruimte wordt benut, en toch . . ondanks de chaos gaat het zo gemoedelijk allemaal, ze geven elkaar de ruimte, ze gunnen elkaar ruimte, of ze haast hebben of geen haast hebben, het gaat allemaal heel soepel, geen scheldpartijen, geen middelvingers, geen wijsvingers en als die ruimte er niet is wachten ze gewoon geduldig af. Geweldig vind ik het.

Eerst lunchen voor we naar de haven gaan. Ik wil graag de haven zien want daar vandaan ben ik met de Johan van Oldenbarnevelt naar Nederland gevaren. Pardi weet een goed lokaal restaurantje in het centrum in de buurt van de Tunjugan Mall. Dit is een hele grote warenhuis maar hier moeten we niet zijn. Ja . . in de parkeergarage. Komen we toch in de mall terecht maar niet voor lang want we zien de uitgang naar de hoofdstraat al. Veel activiteit buiten, de mensen kijken, groeten en glimlachen. Het ziet er goed uit dit lokaal restaurantje. Als we binnenkomen wordt door het personeel een liedje gezongen, een welkomst liedje. Eerst drinken en daarna eten. We hebben nog een hele middag. Op het buffet staan genoeg gerechten. Kijken, kiezen en bestellen. Ik ga voor de gebakken goerami, een zoetwatervis. Een duur gerecht in Indonesië, 130.000 IR, ongeveer 8 euro. Met rijst en sambal. Verrukkelijk. Bovendien een grote glas Bintang bier er bij en mijn dag kan niet meer stuk. Petra neemt de tempeh goreng en de frikadel jagung(maïs) met rijst en sambal. Pardi weet ik niet meer maar die houdt van veel pedas eten.

Ook niet elke dag krijgen ze bezoek uit Nederland, de havenarbeiders van Tanjung Perak. Alle ogen zijn op ons gericht. Zijn we eerst naar de oostzijde gereden of naar de noordzijde van Tanjung Perak Timur? Grappig, alle schepen liggen niet achter elkaar maar schuin naast elkaar aangemeerd en eerlijk gezegd, eigenlijk best een goede opstelling, dat zie je niet veel. Het bespaart meters lange kade. Er worden zware vrachten gehesen, het is uitkijken geblazen want met de veiligheidsvoorschriften (als die er zijn) m.b.t. hijsen nemen ze het niet zo nauw. Neen bij deze pier kan de Johan van Oldenbarnevelt nooit aangemeerd zijn geweest. Nu achteraf op Google Earth kijkend ligt deze pier aan de oostzijde van Tanjung Perak. De noordzijde lijkt mij meer de aangewezen plek voor de Johan van Oldenbarnevelt. Dus rijden we naar die pier toe. Die is niet veel verder. Sterker nog het ligt er vlak naast. Het heet Tanjung Perak Barat. Hier treffen we een hele grote parkeerplaats aan. Hier staan ook de terminals voor de Ferry oversteek naar o.a. het eiland Madura. Pardi parkeert de Toyota en legt uit . . . "daar en daar kan je wandelen en kijken". Ook hier zien ze niet zo vaak toeristen en ze willen meteen geld verdienen. Logisch dat ze onze gids willen zijn en ik wijs naar Pardi dan weten ze genoeg en lachen ze vriendelijk. Ze lachen om je welkom te heten en tegelijkertijd lachen ze van teleurstelling omdat ze geen gids kunnen zijn. We lopen door een wachtend zittende menigte naar een kantoortje. Naar dit kantoorje wijzen ze allemaal als ik hun iets vraag. Ze begrijpen mij niet, de mensen in het kantoortje misschien wel. In het kantoortje treffen we een aantal dames. Kijken niet zo vriendelijk als al die andere mensen die buiten op de grond zitten. Hun baas is niet op kantoor. Niemand zegt of vraagt ons wat en daar staan we dan. Wat nu. Ik weet wel, ze denken dat we tickets willen kopen voor een overtocht. Komt de baas even later binnen. Hij verstaat mij ook niet echt. Met gebaren, engels, nederlands en gebrekkige maleis probeer ik hem uit te leggen waarom we hier zijn. Hij maakt een gebaar en zegt "there you see" en wijst naar de andere zijde van de haven. Nu begrijp ik hem ook niet. Geweldig!! Enfin we nemen beleefd afscheid en lopen terug naar de auto. Onderweg zegt iemand dat hij de weg hier in de haven heel goed kent. Hij kan ons de weg wijzen. Iedereen wil geld verdienen. Maar . . en daar zijn wij voor gekomen . . dit kan best de pier geweest zijn waar de J.V.O. lag. Want in het noorden is de poort naar de Java Zee. 

De Red Bridge doen we aan op de terugweg naar het hotel. Een bezienswaardigheid is deze brug nu, vroeger was het strijdtoneel geweest tussen de indonesische onafhankelijkheidstrijders en het Britse leger in oktober 1945. Hier op deze brug kwam de Britse brigadecommandant Mallaby om het leven. Dit bracht een belangrijke keerpunt teweeg in de vijandelijkheden te Soerabaja. Want het werkte als een katalysator voor de strijd die zal komen. Op de brug staan 3 becakrijders. Ze groeten met een glimlach en vragen vriendelijk of we ergens heen moeten. Beleefd leg ik hen uit dat we al van transport zijn voorzien en alleen foto's willen maken van de brug en de omgeving.

Om 16.00 uur geven we Pardi zijn rust. Wij frissen ons op in het hotel en brengen daarna een bezoek in het winkelcentrum naast ons hotel op zoek naar echte Coca Cola nog niet wetend dat Petra uitgerekend op haar verjaardag last van haar buik krijgt de volgende morgen.

Het is laat slapen want om 12.00 uur heb ik Peetje nog gefeliciteerd met haar birthday (5 uren eerder jarig). De volgende ochtend op bed gaat het al niet goed en overgeven natuurlijk. Vreemd . . we hebben ons keurig aan de "wet" gehouden. Meestal is het een combinatie van vermoeidheid, koude drank, airco, autorit etc. die iemand kan doen ziek maken. Ik naar beneden naar de balie. Ze hebben een kleine apotheek. Helaas hebben ze geen diarree remmers wel Norit. Pardi is laat en die heeft een beter idee. Hij gaat diarree remmers halen in het centrum. Prima en een half uur later kan Peetje haar eerste twee pillen innemen. Voor de zekerheid heb ik een extra nacht geboekt in de Plaza. Pardi geef ik een vrije dag, Petra kan lekker uitzieken, slapen en ik ook. De plannen gaan we veranderen, Bromo slaan we over. Voor de Bromo vulkaan moet je minstens 2 dagen voor uittrekken, het is heel erg vroeg opstaan en de nacht daarop is het ook weer vroeg opstaan voor de rit terug helemaal naar Soerabaja. Het zijn geen honderden kilometers, het zijn de verkeersopstoppingen die het doen.

Het is nu bijna 13.00 uur, donderdag 9 april. Ze begint weer op te knappen. Ze durft mee te gaan naar beneden, naar het restaurantje om thee te drinken. Een goed teken. Ik zie de ober met een schaal snacks voorbij lopen. Even later vraag ik hem wat dat voor lekkers was op die schaal. Hij wijst op de menukaart, Tofu (tahoe) goreng. Dat ga ik proberen. Ik heb gelukkig geen last van mijn buik. Petra gaat terug naar de kamer en ik proef even later de tahoe goreng. In de tahoe zit fijngesneden garnalen met groene pepers. Het geheel is fantastisch gekruid en de combinatie met de groene pepertjes is werkelijk uniek pedas. O ja . . je krijgt ook nog een bakje sambal bij . . alsof het venijn van de groene pepertjes nog niet genoeg is. Met zweet op het voorhoofd geniet ik van deze eenvoudige maar o zo heerlijke snack.

 

De hele middag lekker geslapen en 's avonds in het hotelrestaurant gegeten. Petra ook. Ze bestelt sateh ayam zonder de boemboe. Alleen rijst vandaag en één stokje sateh voor haar. Het gaat de goede kant op. Ze denkt dat ze een lange autorit weer aankan. Dezelfde nacht hebben we allebei ook heel erg goed geslapen.

 

Vrijdag 10 april.

's Morgens onbijt. Veel zoete beleg eten. Zoet is smaak en dus goed. De thee is goed heet, daar kan het dus niet aan liggen. Daarna uitchecken. O ja . . aanstaande zondag is onze laatste avond, maandagochtend is het vroeg opstaan, want we moeten vroeg weg. Om 05.30 uur haalt Pardi ons al op. Aanstaande zondag slapen we weer in de Surubaya Plaza en dat hebben we meteen geboekt.

Vandaag rijden we naar Malang via een theeplantage die we gaan bezoeken. Tol betalen als je gebruik wil maken van de snelwegen. De snelwegen zijn overal hetzelfde, het landschap telkens verschillend. De Semeru (3.676 m) vulkaan doemt weer op. Werkelijk een plaatje. Dan verlaten we de snelweg richting de theeplantage, rijden door een heuvelachtige landschap met prachtige weelderige vegetatie. Rijden langs uitgestrekte rijstvelden en landerijen. Het is allemaal prachtig. Via het dorp Singosari Wonorejo, District Lawang arriveren we op de Agro Wonosari theeplantage. Wij bevinden ons nu op de hellingen van de berg Arjuna, zo'n 950 tot 1250 m boven zeeniveau. Vanwege de hoogte is het lekker koel hier en de natuurlijke schoonheid van het panorama is verschrikkelijk mooi. Wat doen ze hier? Ze houden zich bezig met de aanplant van koffie, cacao, rubber, thee en tuinbouw. We moeten entree betalen( 7 euro totaal) en de gids is inclusief de entreeprijs. Een jonge gids, ook geboren en getogen in Yogjakarta, heeft gestudeerd, is bioloog en loopt nu nog een paar maanden stage om het bereiden van thee te leren. We krijgen een uitgebreide rondleiding. Hij laat ons theeblaadjes zien, cacao, koffiebonen en een rubberboom. Hij krast met een scherf in de stam, helaas geen rubber. Dat vloeibare rubber had ik graag willen zien. Vervolgens lopen we langs de huisjes van de theeplukkers. Ze wonen op de plantage en werken 6 dagen in de week. Op zondagen zijn ze vrij. Ik wil ze graag zien plukken en meeplukken als het mogelijk is. Vandaag plukken ze ver hier van ons vandaan. Jammer. De fabriek gaan we bekijken, hoe de balen met thee gelost en gewogen worden. Meer gewicht betekent meer loon voor de theeplukker. Voor de verdere verwerking zie hier de link. Na afloop mogen we thee proeven.

Terug naar de hoofdweg begint het te regenen en niet zo weinig ook. Maar in Malang is het droog. Eerst lunchen en Pardi vraagt Toko Oen(verzamelplaats voor nederlanders) in Malang of het restaurantje waar je lekkere Iga goreng kan eten, ook in Malang. Toko Oen is duur, zegt hij. De keus is dan snel gemaakt. Iga goreng is een soort spareribs van de rund maar dan gebakken, gewoon met witte rijst en sambal, supereenvoudig en toch lekker. Lekker eten kan zo simpel zijn. Geen alcohol in deze lokale restaurant, dan maar een koude Coca Cola en voor Petra een niet al te koude fles mineraalwater. Pardi ijsthee. Het blust de hitte van de sambal.

Eerst een hotel zoeken. Pardi zegt . . probeer af te dingen. Is goed. Hotel Santika is gelegen in het centrum van Malang niet ver van een treinstation. Voor 2 personen incl. ontbijt 920.000 IR ongeveer 65 euro. Niet slecht voor een 4 sterrenhotel. We checken onze kamer, doen de nodige dingen en gaan weer naar de hotellobby. Pardi wacht op ons. Prima hotel.

Stationsweg 1 Malang bij de oude spoorbrug. Het is zoeken geblazen. Het oude station en de oude spoorbrug zijn de enige aanknopingspunten maar ook de kazerne van de infanterie. Jalan Stasiun 1 herinneren alleen de oudjes nog dus informeert Pardi bij de senioren. De oude spoorbrug bestaat nog steeds, de kazerne ook, het oude treinstation weten we niet. Maar we zijn in de buurt waar opa en oma Vischer met de kinderen hebben gewoond. Huis no. 1, 3, 5 bestaan niet meer. Dat is nog niet zo lang geleden gesloopt, aldus de bewoner van huis no. 7. Maar de ligging is juist. Stap je uit het huis no.1 dan is rechts de spoorbrug en links tegenover de kazerne. En helemaal naar links het oude treinstation. Het kan niet missen. Hier hebben we foto's gemaakt en ook gefilmd. Een hele drukke weg trouwens deze Jalan Stasiun(ontleend van het nederlands: station) en ook een drukke dag geweest. 's Avonds in het hotel gegeten, ook heel eenvoudig, ik sateh ayam en Petra nasi goreng. Alleen maar lof over het eten tot nog toe. Ook live muziek vanavond. Een jonge zangeres vergezeld door een saxofonist en pianist. Ze spelen van alles. Prima.

p.s. Op Google Earth staan de huisjes no. 1 t/m 5 nog op de JL Stasiun, weliswaar onscherpe foto's gemaakt in 2003.

Zaterdag 11 april.

Bromo slaan we over. We blijven 's ochtends in Malang. Het onbijt in Hotel Santika is prima. Van warm tot koude gerechten maar ook gewoon brood, croissant etc. Vers fruit en verschillende juices. 2 Koks zijn tevens in de weer voor de spiegeleitjes, omeletten, worstjes etc. Prima ontbijt. Pardi wacht ons al op. Wij vragen ons af waar hij overnacht. Heeft hij familie wonen hier in de buurt? Of vrienden, of kennissen? Ik weet, overnachten in een guesthouse of een backpackers hotel kost niets, voor ons tenminste. Wij denken vrienden. Hij komt overal als chauffeur en gids. Hij maakt overal vrienden. Een andere mogelijkheid is in de auto slapen maar dan rust je niet echt uit. Enfin, ik vraag hem af en toe of hij een slaapplaats heeft. We hoeven geen zorgen te maken, vertelt hij. Hij vindt kennelijk altijd een slaapplaats.

Er is een vogeltjesmarkt (Pasar Burung) en een bloemenmarkt (Pasar Bunga) in het centrum. Het is een must om een bezoekje te brengen, zegt Pardi. Bij de ingang, eigenlijk het begin van de vogeltjes markt treffen we een warung met fruit. Of ik salak(snakefruit:schil lijkt op slangenhuid) ooit geproefd heb? De oude verkoper laat mij eentje proeven. Dat is niet verkeerd. Waar smaakt het naar? Zoetzuur, smaakt een beetje naar jonge mango en ananas. Maar Mangistan vind ik lekkerder. Het smaakt net als lychee. Dan pisang. Ook pisang heb je in alle soorten en maten. Een kleine soort pisang. De naam ben ik vergeten. We kopen 1 tros van die kleine pisang, halve kilo magistan en 10 stuks salaks, alles voor maar 10.000 IR oftewel 70 Eurocent. Ik geef de man 50.000 IR(3,50 Euro), doe het fruit maar in een tasje, we halen het later op, zegt Pardi. Zo gezegd zo gedaan en nu naar de vogeltjes kijken. In kooien gemaakt van hout of bamboe zie je verschillende soorten tropische vogels. Maar ook zien we apen, slangen, konijnen, katten en kippen(kuikens) en misschien nog wel meer andere soorten dieren. Voor het eerst in mijn leven loop ik op een vogeltjesmarkt. Bizar!. Niet ver hier vandaan raast het drukke stadsverkeer, hier hoor je alleen het geluid van vogeltjes. Sommige kooitjes zijn zo klein, de beestjes hebben amper ruimte. De ijsvogel zien we ook maar ook de ibis en de cormoran(aalscholver). Vele soorten die we in Kakadu(NT Australië) zagen komen hier ook voor. O ja . . uilen . . zien we ook veel en zelfs egels heb ik gezien. Je komt ogen te kort. Maar je krijgt soms medelijden met de beestjes als je dit allemaal zo ziet. Lands eer lands wijsheid zal ik maar zeggen. Je doet er toch niets aan. Ik ben een ervaring rijker. We lopen richting Jalan Tugu Rotonde en kijken naar de fonteinen en de Balai Kota (stadhuis in Malang). Het is bewolkt en daardoor beter om foto's te maken en te filmen. Druk stadsverkeer op de rotonde. Er komt geen einde aan. Oversteken is een kunst. Denk maar niet dat ze stoppen als je op het zebrapad loopt. Het "halt/stop" teken met de hand doet soms wonderen, je wacht totdat het verkeer een beetje minder druk wordt en dan steek je over. 

De bloemenmarkt is niet ver van de vogeltjesmarkt. We zijn snel door deze markt gelopen. Ja . . af en toe wordt stilgestaan bij de plumeria, de highway plant terwijl er nog genoeg andere soorten te zien zijn. Maar waarachtig, prachtig zijn al die kleuren. Werkelijk alles is mooi in de tropen.

We verlaten Malang en rijden in noordwestelijke richting naar Batu, een kleine 20 km, een frisse heuvelstad, toevluchtsoord van de nederlanders tijdens de koloniale tijd. De streek hier is bekend om haar appelboomgaarden en orchidee kwekerijen. Als je Batu binnenkomt zie je ook een hele grote groene appel. Dit is wat ik kan vinden van Batu. Van Batu naar de watervallen van Coban Rondo. Pardi blijft hier op de parkeerplaats, sigaretje roken en misschien iets eten. Wij lopen naar de watervallen. Eigenlijk is het maar één waterval. Je kan goed nat worden hier. Aan mij kunnen ze zien dat ik een toerist ben, uit Sumatra of zo, als ik alleen zou lopen. Maar met Petra samen trek je aandacht en vooral Petra krijgt opeens veel fans. Een blanke hier is een unieke verschijning en met name de jeugd wil maar al te graag met haar op de foto. Grappig. Een echtpaar uit Soerabaja, zijn vrouw is klein, 1,50 m schat ik, wil met ons op de foto. Een hele vriendelijke man. Hij "sist (centenbakkie)" een beetje. Ik versta jammer genoeg niet alles wat hij zegt en vertelt iets over de zwarte apen. Hij probeert mij duidelijk te maken dat die zwarte apen geen monkies zijn. Dat zal wel. Ik zie zwarte apen, naar mijn gevoel, maar Joost mag zeggen wat het verschil is tussen een aap en een monky. Geen flauw idee. Misschien kom ik er nog achter. Nu passen op Petra. Die voelt niet op d'r gemak. De grijze aapjes zijn de brutaalste. Kom niet te dicht bij moederaapje met jong of ze laat meteen haar tanden zien. Op Tanah Lot (Bali) heb je ze ook. En ze kunnen goed jatten, ik denk aan mijn volle waterfles.

We besluiten terug te rijden naar Malang. Pardi neemt een toeristische route, langs watervallen en rijstvelden. Af en toe stopt hij voor een rook, foto of videopauze. Een adembenemende rit. Die uitgestrekte sawahs zijn werkelijk fantastisch om te zien. Bananenbladeren zo groot, fruit zoals pisang, papaya, ramboetan, ananas en nog zoveel andere soorten fruit groeien gewoon in het wild en langs de kant van de provinciale weg. Mooier kan het niet. Veel doerianverkopers. Het is doeriantijd. Een dure vrucht voor de javanen. Chinezen zijn de grootste afnemers. Als we onze weg vervolgen begint de bewolking flink toe te nemen. Het kan niet uitblijven, het begint te regenen. Een boer ploetert met stapels hout op zijn rug de weghelling op. Niemand stopt om hem een lift te geven. De keiharde realiteit. Ik zal er nooit aan wennen. Lands eer lands wijsheid. Nu gaat het harder regenen. Het duurt maar even deze bui want beneden wordt het weer droog. We gaan ergens lunchen. Malang is nog een 1,5 uur rijden. Zoek maar een dorp waar we iets kunnen eten, zeg ik tegen Pardi. Er zijn genoeg dorpjes maar nu de goede eettentjes nog. Pardi vindt een klein lokaal restaurantje. Veel gerechten heeft dit tentje niet te bieden. Kleine gebakken garnaaltjes met witte rijst en sambal, dat neem ik. Petra kiest voor de gebakken kip(voorgebakken kip) met rijst en Pardi neemt ook garnaaltjes, herinner ik me. Met drinken betalen we totaal nog geen 7 euro en gratis een mooie uitzicht op het landschap als we onze heerlijke gerechten nuttigen.

Voor we de stad Malang bereiken begint het weer te regenen en het wordt alleen maar heviger. Het lijkt net een wolkbreuk, een donkere lucht en een stevige regenbui. In een mum van tijd zien we wateroverlast. De straten en wegen in de stad hebben geen putten. Het water zoekt zijn weg in het drukke verkeer. Sommige scooterrijders schuilen onder bruggetjes, viaducten of kleine afdakjes van de warungs. De anderen rijden door met of zonder regenkleding. In Malang gaan we nog even snel pinnen en een zakje spicy emping kopen. Dan naar het hotel.

Eten doen we in het hotelrestaurant. Ik heb bami goreng en Petra nasi goreng. Waarom dezelfde bekende gerechten? Uit voorzorg. We zijn op reis en morgen is onze laatste dag, wij houden het even op veilig. Natuurlijk is er soto en andere bekende gerechten, maar we willen geen risico's nemen. Samen eten en drinken we (2x grote glas Bintang, 2x Coca Cola 1x thee en 1xkoffie) voor nog geen 35 euro. Prima toch. 's Avonds weer een live band. 4 Jonge gasten. Goede artiesten.

Zondag 12 april.

Heerlijk ontbijt met koffie en thee. Ik blijf het beamen, jam op brood is een prima starter. Daarna begin ik voorzichtig met een spiegelei of zo. Onze stoelen (rij 71) voor de vlucht van Surabaya naar Hongkong en ( rij 64 ) voor de vlucht van Hongkong naar Amsterdam hebben we zojuist bevestigd. Het ging wat moeizaam met onze oude mobieltjes en de WIFI is niet zo snel . . maar het is ons gelukt. Jawel het is weer zo ver, koffer inpakken en uitchecken. Fijn hoor . . alleen 1 koffer. Goed plan voor de volgende keer.

Waar gaan we naar toe vandaag? Zo wie zo naar Soerabaja. Via? De Botanic Garden en de Safari Park. O ja en het bergplaatsje Tretes wil ik nog zien. De verhalen van vroeger!!

 

De botanische tuin (Kebun Raya Purwodadi) is niet zo ver rijden van Malang. Pardi betaalt geen entree . . ik ook niet want ik ben zogenaamd de gids van Petra en Petra is toerist. Of je geloven wil of niet . . we hoeven maar voor 1 persoon een ticket te betalen. Maar ik heb toch het idee dat de lokettist het in de gaten had dat Pardi de boel bedonderde, enfin . . 1 ticket dus.  Verder hebben we geen problemen gehad.

Pardi laat ons alleen de populairste bomen en planten zien. De mahoniebomen en de djati(teakhout) groeien hier heel veel. Hij laat ons kennismaken met de Kapok, Tamarinde en de Melindjoe(emping). Van de eerste 2 hebben we delen mee naar huis genomen. Persoonlijk vind ik de kapok een aparte doosvrucht. Een grote botanische tuin overigens. Je mag met de auto in . . Het kost uren om al dat moois te bekijken. We nemen nog even een kijkje bij de orchideën. Pardi is een kenner. Van een afstand ziet hij het al . . geen mooie orchideëen dus rijden we ergens anders heen. We gaan niet veel tijd besteden hier. De Safari Park nog en daarna naar Tretes. Soerabaja is nog een stukje rijden als we via Tretes terug willen.

Het Taman Safari II Park ligt tussen Malang en Soerabaja. Prigen-Pasuruan heet het dorp. Maar eerst passeren we een grote poort met boven 2 grote "ivoren" slagtanden als symbool van het park. De daadwerkelijke ingang van het park is een kwartier verder rijden langs rijstvelden en rijstterrassen. Sommigen velden zijn geoogst, anderen worden weer aangeplant. Venters langs de weg verkopen wortels voor het voederen van de dieren. Een schitterende weggetje met mooie vergezichten. Waar zijn landschappen niet mooi in Indonesië, ga je jezelf afvragen. Voor dit park moeten we voor alledrie entree betalen. Ik weet niet meer hoe duur de tickets zijn. Je rijdt net als in onze Beekse Bergen met de auto het park in. Voor meer info verwijs ik naar deze link. O ja, de rit langs de nijlpaarden vind ik geweldig. De weg gaat over in een hol en je komt letterlijk en figuurlijk oog in oog met een nijlpaard. Schitterend. Schrikdraad en autoraampje zijn de enigste barrieres wat ons scheidt. Een knipoogje voor meneer nijlpaard is het wel waard.

Dan richting Tretes. Dat is niet zo ver rijden. Voornamelijk bergwegen, goed geasfalteerd, veel bochten en mooie vergezichten. Uit verhalen van vroeger kon je te paard omhoog naar Tretes. Wat is te zien in Tretes? Niet zo veel eigenlijk. Jawel, watervallen en hotels. Helemaal boven heb ik een ruiter gezien. Vanzelfsprekend zullen ze er nog zijn, die ruiters of toeristen die op paarden naar boven gaan. Doch vandaag niet. Het weer hier boven in Tretes is niet zo best.  Ja hoor, lang gewacht en toch gekomen, de regen en het blijft alsmaar regenen als we een restaurantje zoeken voor de lunch. Pardi kent de wegen heel goed hier. Toevallig rijden we langs een tempel (Jawi) en Pardi stopt zodat Petra een foto kan maken vanuit de auto. Jammer dat het regent.

Nu stortregent het als we een groot restaurant naderen. Het is heel druk. Volle parkeerplaatsen met dure auto's. Het is zondag. Iedereen gaat er op uit. Weekend toeristen. Wat een drukte. Zo veel mensen en allemaal eten of ze wachten op hun eten of ze zijn net klaar. Eerst toiletbezoek nadat we zitplaatsen hebben gevonden. Harde knallen van het onweer. Pardi is bang voor gluduk(onweer). De menukaart a.u.b. meneer ober.

Vreemd. Morgen vliegen we om deze tijd of zijn we misschien al in Hongkong. Het is nu 13.30 uur. Wat is het toch snel gegaan. Je kijkt er zo naar uit en morgen gaan we weer huiswaarts.

Tofu goreng voor mij, Nasi goreng voor Petra, Pardi weet ik niet meer, in ieder geval ook een hele geroosterde kip voor ons drietjes en natuurlijk niet vergeten witte rijst en de sambal. De ober komt met een cobek met fijngemaakte sambal rawit en tomaat. Deze is zeker pedas en hoe! Petra kan ook goed pittig eten. De tahoe is verrukkelijk, eerder geweten had ik ook tempeh goreng besteld. Voor deze lunch betaal ik met 2 Coca Cola en 1 Ijsthee totaal 300.000 IR (21 Euro). Bizar. En intussen is het opgehouden met regenen. Niet dat meteen de zon gaat schijnen, wel is het warm en benauwd. Vanavond is onze laatste avond in Indonesië. Pardi heb ik uitgenodigd om te komen eten in het hotel. Aan hem hebben we een goede chauffeur en gids gehad de afgelopen dagen. Zijn laatste vergoeding met nog iets extra heb ik gisteren aan hem gegeven.

We gaan nu terug naar Soerabaja. Straks wil Petra nog naar Starbuck in Soerabaja voor bekers. Ze spaart bekers. Overal waar wij geweest zijn brengt ze een beker mee naar huis. Een rit zonder regen, weer via de tolpoortjes naar Soerabaja. Het is nog licht als we in Soerabaja aankomen. Kamerno. 501 naast de lift en met uitzicht op het restaurant. Ontbijtpakketjes worden geregeld door de receptie voor morgenochtendvroeg en natuurlijk ook de wekdienst is geregeld. We spreken met Pardi af om 19.30 uur hier in het hotel.

Petra wil haar beker. De Mall naast ons hotel eerst. Druk en nog eens druk in de Mall. Alle verdiepingen hebben we gehad en voor de zekerheid maar gevraagd. Geen Starbuck in deze Mall. Ook niet in de Mall schuin tegenover ons Hotel. Daar vind je alleen maar electronica, smartphones, pc,  etc. Wij weer vragen. Er is nog een derde Mall. Dat is een 10 minuten lopen, ons hotel uit, naar rechts, over de brug, met de bocht mee naar rechts en daar oversteken. Oversteken doe je niet zo maar 1,2,3. Vooral niet hier. Je kunt eindeloos wachten, ze stoppen niet als je niet probeert. Dus samen met anderen wagen we de oversteek. Een zucht van verlichting als we aan de overkant zijn. Ja hoor . . we zien Starbuck. Ik neem koffie en Petra thee met melk. Niet echt haar dingetje, thee met melk, ze drinkt het niet op. Maar de beker hebben we. Jammer genoeg staat niet Soerabaja op. Alleen Indonesië. Dat mag de pret niet drukken. Intussen is het donker geworden. Langzaam lopen we terug. In het hotel pakt Petra de koffer al in voor de terugreis. De kapok, tamarinde gaan de koffer in. Ook de beauty-case.

In het restaurant bestel ik een Bintang en Petra Coca Cola. Eén van de obers begint een gesprek met ons, natuurlijk over voetbal. Uiteraard kent hij onze topclubs, de voetbalgekte is immers wereldwijd, hier dus ook. Soerabaja heeft ook een voetbalteam maar het zal niet zo veel bijzonders zijn. Maar er is een soort eredivisie, click maar op deze link

Pardi zit al te wachten in de lobby. Het centrum in voor een lokaal restaurant of in het hotel dineren? Pardi heeft de Toyota al in de parkeergarage van het hotel gezet. Hij wil graag in het hotel dineren. Dat kan ik kan me best voorstellen. Als hij aan tafel plaats neemt kijkt hij goedkeurend naar het interieur. Dit ziet hij niet vaak. Waar hij vaak komt is de lobby en niet in het restaurant. De menukaart hoef ik niet te lezen. De bami goreng ayam is hier verrukkelijk en als voorgerecht loempia's . . . mmm. Petra blijft ook bij haar oude vertrouwde sateh ayam en neemt ook loempia's als voorgerecht. Pardi's keuze weet ik niet meer, die van hem vergeet ik altijd, ik weet alleen hij houdt van pedas want hij vraagt even later om het restant van Petra's sambal. Het zijn 3 stuks loempia's maar in halfjes gesneden. Ik twijfel over de smaak, ik had iets beter van verwacht, eerlijk gezegd. Misschien had ik de loempia's met garnalen moeten nemen. Op een gegeven moment hebben we nog 6 halve stukken loempia's over. Vragen we de ober om een doos, ik neem ze mee naar de kamer. Straks of anders morgenochtend eet ik ze op. Het zijn er nogal niet wat. Dus zo gezegd zo gedaan. Pardi heeft het over Yogjakarta en dan met name de plaats Bantul, waar hij woont. Veel armoede in Bantul. Niet alleen in Bantul, in heel Indonesië. Hoe krijg je tweedehandse kleding . . . graag . . . alleen kleding, geen schoenen maar gewoon kleding bijvoorbeeld in Bantul? Met de koffer als je weer naar Indonesië op vakantie gaat of gewoon via het Leger Des Heils. Ingeval van het laatste, komt het dan ook op het juiste adres? Pardi heeft nog geen slaapplaats. "Don't worry . . no problem . . there is a lot guesthouse in the city". Dat zal dan wel. In plaats van zoeken naar een slaapplaats bezoekt hij de Mall waar ze electronica verkopen. We horen of zien hem wel als er geen slaapplaats meer te vinden is. Hij zegt dat het geen probleem is, wij gaan er van uit dat het ook zo is. Morgenochtend om 05.30 staat hij paraat, dat belooft hij. We nemen afscheid en gaan naar de kamer. Ik heb mijn alarm op 04.00 uur gezet. Dat is ruim op tijd. Ik neem nog 2 halve loempia's. Nu weet ik het zeker, ooit heb ik lekkere gegeten. We slapen erg laat daar het af en toe rumoerig was beneden in het restaurant.

Maandag 13 April.

Vroeg op. 04.00 uur ging mijn alarm en 04.30 uur de wekdienst van het hotel. "Your wake up call, sir" als ik de hoorn opneem. Gauw alles inpakken, het meeste had Petra gisteravond al gedaan. De beautycase in de koffer en sluiten maar die handel. Met de lift naar de lobby. O ja . . even nog kijken of we niets vergeten zijn. Bye hotelkamer 501. Uitchecken. Pardi staat al met de Toyata voor het hotel. O ja . . de ontbijtpakketten niet vergeten. Daarna richting Juanda Airport. Het zijn maar 15 kilometers. Gaan we een half uur later of 45 minuten later dan heb je kans dat je al vast komt te zitten in het verkeer. Het is nu al behoorlijk druk. Het is pas 06.00 uur en . . ja hoor . . motorscooters . . in grote getale. Niet te geloven. Het rijdt gelukkig door, geen opstoppingen of files. De warungverkopers beginnen ook vroeg. De pasar ook. Elke ochtend hetzelfde ritueel. Soerabaja ontwaakt. Je merkt het . . het wordt langzaam aan drukker op de weg  maar het is niet ver meer. Ik zie de lichten van de luchthaven al opdoemen. Pardi zet ons af bij de vertrekhal. We nemen afscheid. "Bedankt voor alles en misschien tot de volgende keer" Ik pak een trolley voor de koffer. Geen gesjouw op de vroege ochtend. Binnen in de vertrekhal is reeds een drukte van jewelste. 08.45 uur CX780 staat nog niet op het scherm. We zijn vroeg. Eerst onbijten. O ja . . eerst de koffer sealen. 50.000 IR(3,5 euro). De gesealde koffer weer op de trolley. Nu ontbijten. Een gewoon ontbijt. Een croissantje, omelet, cake en mineraal water. Beter iets dan niets. Onbijten doen we op ons gemak. We hebben tijd zat.

Ontbijt genuttigd. De Cathay balie is zojuist open. Een lange rij maar het inchecken gaat gelukkig snel. 200.000 (14 euro) mag je p.p. betalen om Indonesië te verlaten. Dat plakken ze op de achterzijde van je instapkaart. Dus zorg dat je nog IR hebt als je teruggaat. Maar dat had ik allemaal al gelezen. Naar de gates moeten we een roltrap op die ons naar de eerste etage brengt. Wat zien we? Starbuck . . helemaal niet verwacht hier. Petra meteen zoeken naar een beker met opschrift Soerabaja maar die bestaat niet. Dan maar Bali. Het restant mineraalwater drinken we op. Dan naar de douane, dan hebben we dat ookgehad. Bij de douane ook geen probleem.

Onze gate is naast die van AirAsia. Veel moslimmannen en vrouwen bij onze gate. Het is een vlucht naar Jeddah in Saoedi-Arabië. En altijd heb je een passagier die te laat is. Wij ook hoor . . soms. We hebben nog 3 kwartier. Dus kroepoek eten, drinken en mensen kijken. Dat is vaste ritueel. Je ziet "interessante mensen" . . dat is overal.

Indonesiërs zijn tenger. Ik voel me als een reus als ik in de rij ga staan. Veel gaan misschien werken in Hongkong. Wel gezellig. Hoe lang de rij ook is weer die vriendelijke glimlach. Sommigen worden weer weggestuurd. Ze begrijpen niet dat eerst business-class en de Marco Polo reizigers voorrang krijgen.  Daarna de economy en dan met name stoelen met de hoge rijnummers. Lachen hoor. Degenen die voordringen worden weggestuurd. Hi hi.  Een 2-4-2 configuratie, mijn voorkeur. Dan kan ik aan het gangpad zitten en opstaan wanneer ik wil zonder een ander lastig te vallen. Ruim 4 uren vliegen naar Hongkong. Daar gaan we. Lekker om weer naar huis te gaan. Vanavond, beter gezegd morgenochtend Dinsdag 14 april om 00.15 uur Hongkong tijd vliegen we naar Amsterdam met de CX271 van Cathay Pacific.

In Hongkong hebben we weer een lange stop. Wij naar de immigratie, nu weten we hoe het allemaal moet en we weten de weg. Treintickets kopen en even pinnen, 400 HKD, ongeveer 50 Euro  en zelf hebben we nog 300 HKD= 35 Euro. De tickets hebben we met visa betaald. Een half uur met de trein en we zijn in het zakencentrum van Hongkong. Het is net na 15.00 uur, de zon schijnt en het is gezellig druk in het centrum. Een 1,5 jaar geleden waren we hier ook. Ik weet de weg nog hier in deze grote IFC mall. Even later zie ik de bekende borden naar het stadscentrum. Als ik water zie dan weet ik het stadscentrum. Het centrum is groot. We lopen in Des Voeux Road Central, Queens Road, Stanley Street en een paar zijstraatjes er van. Dit is het echte zakencentrum. Maar je treft ook kleine chinese kraampjes aan in de vele zijstraatjes. Het is lopen, kijken, filmen en fotograferen. Dure winkels, dure auto's en af en toe ook bedelaars. Bizar. Leuke trams rijden hier. Dubbeldekker trams . . nalatenschap van de Engelsen. We lopen terug naar Des Voeux Road Central voor een hapje bij de Mac Donald. Wandelen we via de IFC mall naar het reuzerad, The HongKong Observation Wheel in de haven dan zien we de vele bezoekers in de Apple Store Center van de IFC mall. Koopjes zeker, het loopt daar storm. Daarnet een rij gezien, ze moesten wachten om in de Store Center te komen. The Observation Wheel is niet zo groot als de Londen Eye maar daardoor is het uitzicht over de haven en de business centrum er niet minder om. Bovendien duurt deze attractie ongeveer een 20 minuten, je krijgt ruimschoots de tijd om foto's en video te maken. Daarna hebben we beneden Cola gedronken waar een Hongkongse teenage girl selfies tracht te maken. Of het gelukt is weten we niet, we zijn verder gaan lopen naar een central pier waar o.a. bruidsfoto's worden gemaakt. Het begint te schemeren. Petra schiet mooie plaatjes van de haven, het reuzerad en de "wolkenkrabbers". Ook in de mall is het druk. We zoeken een ATM en toevallig treffen we een suppoost die ons de weg wijst. O ja . . Starbuck op de bovenste etage wordt niet overgeslagen. Helaas geen interessante bekers om mee te nemen. De meeste restaurantjes c.q. eettentjes zijn vol en daarom besluiten we terug te gaan naar het vliegveld.

Met de trein naar het vliegveld. Op T2 terminal stappen we uit, het perron aan rechterzijde van de trein wel te verstaan. Via roltrappen en lift kom je in de vertrekhal. Onze vlucht naar Amsterdam staat al op het scherm maar de gatenummer nog niet. Eerst een hapje eten. Dat is helemaal op de bovenste etage. Fast food jawel . . ordinaire friet met gegrilde vlerkjes van de kip, bestel ik en Petra neemt friet met nuggets of iets dergelijks en natuurlijk Cola. Natuurlijk krijgen we een warme maaltijd aan boord maar stel dat het tegenvalt . . . De gegrilde halve kip die ik later bestelde was eveneens prima. Nu nog een bakkie koffie bij de Starbuck en we kunnen ons gereedmaken voor het vertrek naar Amsterdam. Het is 22.00 uur lokale tijd. 00.15 uur is de vertrektijd. 23.35 uur is boarding time. Eerst de douaneafhandeling. Een makkie. Gatenummer staat nu op het scherm. We mogen weer met de shuttle naar onze gate. Druk en nog eens druk in de shuttle. Amazing en dat nog om deze tijd.

Een 3-3-3 configuratie, rij 64, ik zit in het midden. Naast mij, aan het gangpad neemt een jongeman plaats. Achteraf blijkt het een Fin te zijn. Hij komt net van Kuala Lumpur. Zijn stop in Hongkong was slechts 3 uur, doch in Amsterdam weer 9 uur. Dat wist hij, het scheelde honderden euro's goedkoper, zijn keus was snel gemaakt. De hele vlucht hebben we grotendeels geslapen, ik in ieder geval want morgenochtend moet ik "wieder arbeiten".

Op schiphol dinsdagochtend 14 april, 08.00 uur zit ik al aan de koffie en Peetje aan de thee. De shuttle van vliegreizen.nl kan ons straks ophalen. Telefoonnummer van hun hebben we. Dat is allemaal goed geregeld. Na de gepleegde telefoontje worden we een kleine 10 minuten later opgehaald. De Mazda stond al klaar voor vertrek. De volgende keer doen we dit weer. Eindelijk thuis. Een leuke korte vakantie hebben we gehad en een ervaring rijker, ik wel tenminste.