Nieuw Zeeland-Australië 2013/2014

14 december 2013

 

Voor de vlucht Amsterdam-Hongkong hebben we gisteren onze zitplaatsen bevestigd. Voor de vervolgvlucht Hongkong-Auckland helaas niet. Gewoon vergeten en dat is heel jammer.

Ruim op tijd in Amsterdam (hartelijk dank Hans) voor het inchecken van de koffers. Ook bij het sealapparaat is het rustig. De koffers worden meteen gewogen. Extra kilo’s betekent betalen. Ook de sloten worden gecontroleerd of deze prima afsluiten. Vlieg je naar Amerka dan mogen de koffers niet meer op slot of je mag een speciale slot kopen die alleen de amerikaanse douane kan openen. Bij de balie van Cathay Pacific meteen ook de boardingpass voor de vervolgvlucht laten regelen. De stewardess is vriendelijk. Het wordt een stukje lopen helemaal naar gate G7 voor de vlucht met Cathay Pacific. Daar word je goed wakker van.

11 uren dat is een lange vlucht. Amsterdam – Hongkong. Niet op tijd vertrekken natuurlijk. Een half uurtje later. Maar het weer is schitterend. Nu het weer nog in Hongkong afwachten.

Opvallend veel nederlandse gezinnen met kinderen onder de passagiers. Hebben kinderen al vakantie dan?

De lunch en ontbijt aan boord zijn niet echt culinaire hoogstandjes. Dat weten we. Het vult de maag en dat is belangrijk. Genoeg beenruimte hebben we maar het kan natuurlijk altijd beter. Daarom af en toe de beentjes strekken, of lopen is echt een must.  We vliegen naar het oosten dus wordt het snel donker. Om 14.30 uur nederlandse tijd schemert het al. Om 16.00 uur is het pikdonker.

De meeste passagiers gaan dan een tukkie doen, wij kijken video. We kunnen niet slapen.

Service is bij Cathay Pacific self-service en vooral niet schromen om in de keuken een noodle soepje te halen. Niet slapen dan maar iets nuttigen. Goed soepie overigens.

11 uren en 40 minuten duurt de vlucht naar Hongkong. En het weer in Hongkong, helaas regen en nog eens regen.

Overigens is het een heel gedoe om even naar de stad Hongkong te gaan. Eerst met een shuttle naar de Immigratie op T1 terminal. De chinezen spreken met een accentje en zijn dus niet altijd even goed te verstaan. Bij Immigratie vullen we een arrival kaart in en krijgen we een 3 maanden geldige “visitor” visum. Dan naar T2 terminal voor een bagagekluis. O ja . . ook dat nog, treinkaartjes kopen op T2 terminal. 3 Stations verder is Hongkong City en dat is ongeveer een 25 minuten reistijd.

Regen en nog eens regen in Hongkong. Niets aan te doen.

De Hop on/off dubbeldekkerbus is een optie maar zie de gasten eens in die bus zitten achter die beslagen raampjes en  die lieden boven in hun regencapes. Wij nemen de overdekte winkelcentra . . lekker droog met genoeg kerstsfeer. Af en toe wagen we een stapje buiten het winkelcentrum om toch een beetje van dat Hongkong mee te maken.

We hebben het na 5 uren wandelen, slenteren en bezichtigen eigenlijk wel gehad. Weinig geslapen in het vliegtuig en dat begint nu zijn tol te eisen. Weer terug naar T2 terminal, onze handbagage ophalen en dan maar 6 uren wachten op onze vervolgvlucht naar Auckland. T1 terminal is voor aankomst en T2 voor vertrek. Maar T1 is ook voor  vertrek naar Auckland.

Alleen de gate nummer is nog onbekend. 2 Uren voor vertrek staat het op het scherm. CX197 Auckland gate 3 T1 terminal. Na gegeten te hebben begeven we ons naar gate 3 om daar even te dutten. Doodvermoeid zijn we. De stop in Hongkong hebben we echt onderschat.

Een airbus A340 met 2 - 4 –2 zitplaatsen en wij zitten net na de vleugel in het middengedeelte ( 4 zitplaatsen), Petra aan gangpad. Daar wij uit gemakzucht onze zitplaatsen voor deze vlucht thuis niet bevestigd hebben zitten we nu 10 uren en 30 minuten lekker te balen. Rechts van mij zit  een ‘Madam” uit Manilla en naast haar een lady uit Helsinki, Finland. Meteen slapen. Ik dan wel te verstaan. Opstijgen in slecht weer. Regen en alleen maar regen.

Petra kan tijdens de hele vlucht weer geen slaap vatten . Dat moet een hel zijn voor haar. Van alles geprobeerd, zelfs met het ‘zorro ‘ masker baat het niet.

Ik dood de tijd met wandelen, staan en naar de keuken gaan achterin het vliegtuig. Ik wil Peetje niet al te veel storen. Maar af en toe laat ik haar de beentjes strekken.

Blij dat we zijn als de gezagvoerder doorgeeft dat de daling zo dadelijk gaat beginnen. Het is mooi helder weer en er waait een licht briesje, aldus de gezagvoerder. Doch het toestel schudt en kreunt van de turbulentie naarmate die dichter het vliegveld nadert. Links het water en rechts Auckland. Dat sommige passagiers beginnen te gillen zegt al genoeg hoe de landing is. Het zij zo. Wel spannend.

Ooit de afleveringen van border security gezien? We hebben ze gezien. Net als op tv. Ja hoor . . koffers met etenswaar. Ze zullen het nooit leren. O ja . . de honden van de narcoticabrigade zijn er ook. Kom je de ontvangsthal binnen dan snuffelen ze wel of niet aan jouw bagage. En dat is ook na de laatste douanecontrole, dan komen ze ons nog even een ‘vrolijk kerstfeest’ besnuffelen.

Een bali van Hertz car rent is gelukkig in de aankomsthal gemakkelijk te vinden. Even later zitten we in de huurauto en rijden richting Ellerslie Hotel in Auckland, ongeveer een 40 minuten rijden wegens files etc.

Daarna genieten we van een welverdiende rust. Welterusten allemaal.

 

Dinsdag, 17 december

Lekker uitgebreid ontbeten. Van alles en nog wat met continental breakfast. Daarna richting Piha beach., een kustgedeelte aan de westzijde van het Noordelijk Eiland ter hoogte van Auckland. 

Het is een gewone werkdag en dus druk. Files al vanaf het hotel maar ze geven je de ruimte om in te voegen. Ze zien dat je in een huurauto rijdt, vandaar.  De A20 op. Richting Mt. Roskill en afslag Hillsborough Rd. waar wij borden missen en komen te verdwalen. De wegen lijken heel veel op elkaar. We hebben tijd zat en de omgeving is schitterend dus waarom moeten we ons haasten. Bovendien begin ik ook steeds meer en meer aan de Ford Focus te wennen. Een Ford uit die reclamespot die met 1 druk op de knop file kan parkeren. Niks mis mee met dit karretje, het rijdt als een trein. Alles aan boord behalve een navigatiesysteem, dat doet Hertz met opzet!!

Toch maar die applicatie (vanaf nu afgekort tot app ) van OsmAnd gebruiken die ik een week geleden gedownload had. Even weer uitzoeken hoe het werkt en verdraaid het werkt maar dan offline want anders betaal je bont en blauw. Het is startpunt en eindpunt invoeren en de app rekent de route voor je uit. We moeten naar Titirangi via de Scenic Drive. Even uitzoeken waar we nu zitten (startpunt), de bestemming opgeven en waarempel de route is na een paar seconden bekend. Schitterend deze gratis app van Osmand. Samen met de Triposo app hebben we een redelijke gratis navigatie.

Een vreselijk mooie glooiende landschap gelegen in het Waitakere Ranges Regionale Park op weg naar Piha Beach toe met soms plaatsen waar je kan stoppen om wandelingen te maken. Het autorijden is niet saai, al die bochten houd je wakker. Adviessnelheden in de bochten worden goed en ruim van te voor aangegeven en dat is een luxe. Je komt dus niet voor verrassingen te staan.

Piha Beach kennen we natuurlijk van tv. Het is “surreal ” ofwel onwerkelijk dat we hier nu staan. We zien de Lion Rock en de Key Hole  en natuurlijk ook de lifeguards en hun observatiepost . Werkelijk gaaf. Kijk maar naar de foto’s.

Lekker op de Piha strand gelopen en de lifeguard rescueboot van top tot teen bekeken. Daarna de matjes uit de auto gehaald en meegenomen naar het strand om te gaan zitten, om even bij te komen en te relaxen maar ook om te genieten van al dit moois.

De weg terug doen we via omwegen. Door het Henderson wijnvallei bijvoorbeeld. Jammer genoeg niet echt veel uitkijkposten om foto’s te maken dan maar op het erf parkeren van een farm. Een hele mooie boerderij en de bewoners hebben een fantastische uitzicht op het landschap . .

Tijd om terug te gaan. De snelweg M1 op en we naderen even later de file op de Auckland Harbour Bridge. Nooit gedacht dat wij hier ooit zouden rijden.  Lane 4 is afgesloten voor verkeer. Een flessehals dus. Aan onze linkerzijde zien we in de verte de harbour en de jachthaven van Auckland, ofwel city of sails. En de skyline van Auckland zoals je hem veelal zie op foto of tv. Pupje we zijn ver van huis.

In de buurt van ons hotel zijn we op verkenningstocht gegaan, lopend. Goed voor de beentjes.

Het treinstation is niet ver. We besluiten om op de laatste dag de trein te nemen naar Auckland City. Autootje lekker bij het hotel laten staan .

Voorbij het station zien we toevallig een aantal personen voorbereidingen maken voor een soort kerstviering. Bovendien een hele gezellige sfeer daar en dus wij er naar toe. Wat blijkt het is een Christmas Drive Thru  ( geen Mc Drive ) georganiseerd door de Greenlane Christian Centre ( Greenlane Kerk ) en wordt het kerstverhaal  in 3 hoofdstukken op een moderne wijze met moderne muziek op het publiek overgebracht. Zo luistert en kijkt het publiek zittend op een hooiwagen voortgetrokken door pickups of met eigen vervoer naar elk hoofdstuk in het Kerstverhaal dat op verschillende podia wordt uitgebeeld. Een bandje voornamelijk Maori’s begeleiden het verhaal met o.a. muziek van Michael Jackson.

Pupje neemt nog een Mc Flurry op de terugweg. Morgen rijden we naar Rotorua.

 

Donderdag 19 december.

Warm ontbijten !  Nee, geen bacon and eggs maar bami en nasi goreng.

Whakarewarewa Village is nog geen 10 minuten rijden. Het ligt in Rotorua maar we moeten  dwars door het drukke stadscentrum om via Fenton Street, een hele lange rechte weg bij de Village te komen.

Een hele aardige Maori verkoopster achter het loket. Met de entreetickets kunnen we de hele dag in/uit het park gaan. Onze batterijen liggen op de hotelkamer. Even ophalen. Wat blijkt bij terugkomst werken de slagboompjes niet meer. Ja alleen met tussenkomst van iemand van het park. Eventueel een gids kan ons goed vertellen over de geschiedenis en attracties van Te Puia. Maar wij komen eigenlijk alleen voor de Whakarewarewa geothermische vallei, geisers, een kiwihuis en een Maori-dorp. Scholen voor houtsnijwerk en weefambachten bewaren wij voor het laatst.

Zo was Kupe één van de eerste Polynesische zeevaarders die dit land verkende en was hij verantwoordelijk voor plaatsnamen die nog tot op de dag van vandaag gebruikt worden, waaronder ook “Aoteraoa”, Nieuw Zeeland.

Zo beginnen we onze wandeling in een soort spirituele omgeving, de Maori kosmologie. Een bouwwerk met 12 monumentale omhoogreikende en eigentijdse sculpturen. Elk stellen ze een hemelse beschermer voor.

De Te Ara Ahi doet verslag van een Maori ( die tevens kenner is van spirituele zaken ) over zijn gevaarlijke reis in zijn kano en die ongeveer 600 jaar geleden in Nieuw Zeeland arriveerde. De lokale Maori’s geloven dat zijn reis en ontberingen de geothermische wonderen teweeg hebben gebracht.

Maar indrukwekkend is de wereldbekende Pohutu geiser de grootste geiser van de vallei. Het spuit doorgaans 1 tot 2 maal per uur en kan een hoogte van 30 meter bereiken. Deze geiser is een complexe bron die het grondwater op cyclische wijze omhoog spuwt. Aangenomen wordt dat geisers een ingewikkeld tunnelsysteem hebben met één of meerdere kamers waarin heet water, stoom en gassen worden aangevoerd. Op een gegeven moment lopen druk en de temperatuur in die kamers zo hoog op dat het water begint te koken. Door de snel oplopende druk in de kamer wordt het water door de opening van de geiser gestuwd en in de lucht gespoten en dat gaat met veel geweld . . best indrukwekkend om te zien.

De Koko’s, kokende modderpoelen en het geluid van uiteenspattende modder doet denken aan het geluid van springende kikkers. Ze ontstaan door zure gassen en stoom wat afbraak van mineralen ( porseleinaarde of kaolien) als gevolg had.  Zuiver kaolie is wit van kleur maar fijne zwaveldeeltjes maken het grijs van kleur. De activiteit hangt af van de hoeveelheid regen, de temperatuur van de uiteenspattende modder is ongeveer 95 graden Celsius.

Het kiwihuis vinden we iets minder. Het staat eigenlijk ook geïsoleerd en ver van al dat andere. Binnen is het pikdonker. De ogen moeten even wennen en dan hoop je maar . .  dat je ze kunt zien. Deze loopvogels mogen niet gestresst worden. Je mag geen foto’s maken, je mag alleen maar kijken, luisteren en fluisteren. Petra heeft ze gezien, ik niet. Ze kunnen me van alles wijsmaken maar ik heb helaas geen kiwi gezien.

Een tradioneel Maori welkom.  O ja . . die tong . . . opgelet . . betekent . . letterlijk en figuurlijk “ ik kan je wel opeten” .    Je mag hem dan ook niet recht in de ogen aankijken als hij zijn tong uitsteekt.

We genieten van een 45 minuten lange concert, zang en actie en ook een befaamde oorlogsdans, de Haka.

’s Avonds is er een kerstmarkt in Rotorua centrum. Pas om 21.00 uur valt de duisternis in.  Heel veel kraampjes waar je kan eten,  een internationale cuisine, kortom er is van alles te krijgen.

Morgen willen we kiwi’s (loopvogel) en tuatara’s( reptielen ) zien.

 

Vrijdag 20 december.

Vandaag bezoeken we twee wildlife parken om bijvoorbeeld kiwi’s en tuatara’s te bewonderen. Allebei inheemse dieren. Er zijn meerdere maar de kiwi en de tuatara zijn de meest bekende.En de parken liggen in de buurt van Rotorua. Paradise Valley Springs is een kleine dierenpark voornamelijk gericht op kinderen. Wil je veel forellen zien, snelstromende beekjes, de flora en fauna dan zit je hier goed. Een prachtige park om tot rust te komen.

Rainbow Springs is een stukje professioneler opgezet. Hier kom je oog in oog met unieke inheemse wilde diersoorten in Nieuw Zeeland. Je kunt hier door vogelkooien lopen waarin de vogels rondvliegen, de grootste forellen voeren of oog in oog komen te staan met de prehistorie. In al die vijvers zijn Nieuw-Zeelands wereldberoemde regenboog-, bruine- en tijgerforellen te zien. Je kunt ze voeren tijdens de wandeling. Peetje heeft ook een zakje voer gekocht voor de Wallabies.

De Tuatara is een koudbloedig prehistorisch reptiel dat uniek is voor Nieuw Zeeland. Het schijnt al meer dan 225 miljoen jaar oud te zijn en dateert van vóór de dinosaurussen. Ze doen 35 jaar over om een lengte van 60 cm te krijgen. Eenmaal per uur halen ze adem en ze kunnen wel 100 jaar oud worden. Een schitterend beest om te zien.

Het voortbestaan van de kiwi’s wordt bedreigd door niet inheemse roofdiersoorten (fretten, wezels,hermelijnen, honden en opossums).Hun natuurlijke habitats zijn nu reservaten en nationale parken zodat ze beschermd worden en kunnen overleven.

De kans dat kiwikuikens overleven in het wild is heel gering. Hier op Rainbow Springs kunnen ze eieren kunstmatig bevruchten en worden de kuikens gevoed tot ze 3 tot 6 maanden oud zijn en hun doelgewicht van 1 kg hebben bereikt.

Ze schijnen dan een betere overlevingskans te hebben. Met radiozendertjes om de poten kunnen ze de beestjes volgen en zien hoe het verder met ze gaat.

Een oud diertje overigens, de kiwi. De cassowary, struisvogel en emoe zijn naaste verwanten van de kiwi. In verhouding tot haar eigen gewicht legt het vrouwtje één van de zwaarste eieren ter wereld. Het vrouwtje eet dan niet. Het maakt ruimte voor het ei. Haast 2/3 van het lijf wordt door het ei bezet. Bizar. En ze leven solitair en komen voornamelijk  ’s nachts tot leven.

Er zijn 5 verschillende soorten. De Great spotted kiwi , Little spotted kiwi,  Okarito kiwi, Southern brown kiwi en Stewart Island brown kiwi.

Wij zien hier de North Island bruine kiwi. Deze subsoort komt het meeste voor. De vrouwtjes zijn ongeveer 45 cm hoog en wegen ongeveer 2,8 kg, het mannetje 2,2 kg. Ze kunnen zich snel aanpassen aan de omgeving.

Tussen 21.00 en 22.00 uur zijn we teruggereden naar het park. Dan komen ze allevier uit hun holen en gaan eten zoeken. Voor ons is het is turen, zoeken en kijken want hun natuurlijke omgeving wordt kunstmatig verlicht. Niet praten maar luisteren en fluisteren. Maar we zien ze wakker worden en ze lopen echt tot aan het hek om hun eten te zoeken. Met hun lange puntige snavel prikken ze in de grond op zoek naar wormpjes, larven en insecten. Ze laten zich niet storen door het publiek. Het publiek mag niet filmen en fotograferen om de beestjes niet te stressen en te laten schrikken. Maar wij hebben ze gezien, de kiwi’s, de nationale trots van Nieuw Zeeland. Het zou een schande zijn om de kiwi niet gezien te hebben terwijl je in Nieuw Zeeland geweest bent.

Maandag 23 december 2013-12-23

De vlucht naar Melbourne gaat om 13.40 uur. Boarding 12.55 uur. Met Qantas Airways QF154. Gate 8.

Het is mooi weer in Auckland maar we moeten helaas afscheid nemen. Wie weet komen we weer terug. 7 Dagen zijn te kort maar we hadden het goed gepland. Het heeft geen zin om uren in de auto te zitten om zo veel mogelijk te zien. Wat we wilden zien hebben we gezien. Piha Beach, Rotorua en Auckland city.

Veel senioren op deze vlucht. Een beetje vertraging dus hi hi.

3-3 Zitplaatsen voor een vlucht van ruim 4 uur dat moet genoeg zijn. Doch 4 uren kan best lang zijn, ik zit in het midden, Petra aan raamzijde en links van mij een senior die niet al te gemakkelijk op kan staan. Maar ik maak wel een praatje met haar. Zij en haar man hebben net een cruise achter de rug en vliegen nu naar huis. De cruise is begonnen in Sydney en via Brisbane zijn ze naar Auckland gevaren. Af en toe geef ik haar uitleg hoe de tablet werkt.

Goede lunch aan boord en met een roomijsje als toetje. De landing verloopt niet al te soepeltjes vanwege het slechte weer. Veel bewolking en turbulentie. Vanmorgen nog volop zon gehad, bijna 28 graden en nu zijn we in Melbourne en treffen we slecht weer. Het moet ons weer overkomen.

Ook paspoortcontrole en bagagecontrole verloopt soepeltjes, geen "snuffelende" hondjes.

Huurauto willen we meteen ophalen maar Hertz is dicht. Alle anderen zoals Europcar en Avis zijn nog open. Alhoewel het nu 18.00 uur is, is het nog een klaarlichte dag.

Onze hotelkamer is reeds in Holland geboekt. Dus snel koffers wegbrengen, omkleden en de bus pakken naar Melbourne city. Even uitrusten van de vliegreis is er niet bij. Op de Southern Cross Train Station stappen we uit en lopen de Spencer Street op. In 2010 voornamelijk slecht weer gehad maar nu zijn de weergoden met ons. Net nog veel bewolking gehad op de Tullamarine Airport, nu begint het zonnetje te schijnen en we beginnen met goede moed te lopen helemaal naar Flinders Street, Queens Bridge Street , de brug over de Yarra rivier  en zo naar de promenade op de Southbank. Hier waren we in 2010 niet geweest. We bewonderen de Sky Line van Melbourne en we kijken onze ogen uit naar al dit nieuws. Het is nu 19.10 uur 's avonds. De zon schijnt nog, wat willen we nog meer!

 

Dinsdag 24 december.

De weg naar het centrum is lastig, geen goede kaart en OsmAnd navigatie laat het af en toe ook afweten. Maar het ligt niet aan OsmAnd, het ligt aan ons. Dus het is draaien, keren, ach jullie kennen dat wel. Dan gewoon het echte centrum maar genomen met al die trams etc. , op goed geluk. En ja hoor . . we zien bekende straatnamen. We zijn nog geen 100 meter van de Yarra rivier vandaan als we onze bestemming bereikt hebben.

Wat een schitterend weer. Het is ongelooflijk. Gisteren nog een bewolkte lucht en nu geen wolkje aan de lucht. De hele dag op de Southbank Yarra Promenade, weer lopen, verkennen en ontdekken. Je ziet straatartiesten, muzikanten, kunstenaars en entertainers, alles gaat gemoedelijk en relaxt. Heel af en toe word je eraan herinnerd dat het morgen Eerste Kerstdag is. Natuurlijk zijn dan alle horecagelegenheden gesloten. Tenminste, ik ga daar wel van uit. Maar ik moet het nog zien of dat zo is. Ik kan mij niet voorstellen dat alles dicht of gesloten is, niet in zo’n grote stad als Melbourne.

En Kerst zonder Kerstdiner is geen Kerst. Wij zijn bij de hotelreceptie gaan vragen hoe of wat. Voor de zekerheid hebben we bij de receptie voor de eerste Kerstdag een tafel in een restaurant laten reserveren. Het gaat om dat klein beetje Kerstgevoel.

Zoals ik eerder schreef het is onwerkelijk om Kerst te vieren hier in Melbourne midden in de zomer. Iedereen zucht van de warmte, eten een ijsje, drinken frisdrank etc. O ja . . en een echte Kerstdiner kennen ze hier niet. De Australiërs genieten meer van een Kerstlunch, met de familie. Ze zitten niet thuis aan tafel zoals wij. Integendeel. Ze gaan er op uit. Met de hele familie wel te verstaan. Ze pakken een restaurant of een café. Of ze gaan in het park op de bankjes of gras zitten om te picknicken, of om te barbecuen.

Vanavond wordt in de Kings Domain (Park) in de Sidney Myer Music Bowl, de Xmas Carols By Candlelight, gehouden. We hebben helaas geen kaarten. We zien ze nog staan in die hele lange rijen, mensen van alle nationaliteiten met stoeltjes, versnaperingen en frisdrank.

Dadelijk gaan we op een terrasje zitten. Het is echt waar, de zon schijnt nog. Ik ga de Guiness proberen.

 

Woensdag 25 december

Vrolijk Kerstfeest/ Merry Xmas allemaal.

Dadelijk gaan we ontbijten en gaan we weer wandelen. En heus waar, de zon schijnt weer. Eerst het restaurantje zoeken waar ons Kerstdiner zal plaatsvinden. Het moet een zijstraatje zijn van de Spencer Street. Het is geen restaurantje, het is een restaurant in een hotel. Dat is chic. Om 12.00 uur zijn we hier. Niet alleen een chic hotel maar ook chique mensen, zeg maar gerust welgestelden en dat zie je ook aan het buffet. Van alles maar dan ook van alles is er te drinken en te eten. Voor de liefhebbers, grote kreeften, langoesten, garnalen, te veel om op te noemen maar ook wildgerechten en allerlei soorten salades.  Neen, achteraf gezien is het helemaal geen dure diner en voor de verandering, er zit ook een nederlands gezin schuin tegenover ons. Hi hi.

Na het diner lopen we richting de Kings Domain via de Princes Walk en Batman Avenue. Een strakblauwe hemel, het begint eentonig te worden. Drinken en nog eens drinken op deze warme Eerste Kerstdag. Bij de Olympic Boulevard steken we de rivier over naar de Capital City Trail. Families zitten hier langs de kant van de rivier te picknicken en te barbecuen. Zo vieren ze hun feest. Heel gemoedelijk en relaxt. Als wandelaar heb je geen last van ze. Er zal best alcohol gedronken worden ( alcohol prohibited public area ) en je ziet heel af en toe politie maar het valt allemaal best mee.

Kings Domain is een groot park en hier kan je werkelijk tot rust komen. Het is overigens niet de enige park in Melbourne, het maakt deel uit van de z.g.Domain Parklands. Dit is het gebied ten zuidoosten van de stad tussen de St. Kilda Road en de Yarra River.

Via de Sidney Myer Music Bowl ( Openlucht Concert “ gebouw in de vorm van een schaal“ ) wandelen we naar de St. Kilda Road en zo terug naar de Southbank. We passeren aan onze lnkerkant de National Gallery of Victoria en vlak achter de Airfax Studio gingen we de trappen op voor een voetgangersviaduct naar de City Road. Zo komen we weer bij onze accommodatie op de Riverside Quay. Nu pas zien we op de hoek, 24 eleven, een zaakje waar je de broodnodige boodschappen kan halen. En wij komen natuurlijk voor de limonade.

Een half uurtje later zitten we op een bankje op de Southbank naast een Tunesiër, een rustige wijze man, blijkt later.

Even later komt een engels meisje op een bank naast die van ons zitten en ze barst ineens in tranen uit. Ze is haar paspoort kwijt en ze ziet het niet meer zitten. Zonder paspoort kan ze ook niet aan geld komen. Op dat moment weten wij weten geen raad totdat naast haar een engelse supporter van de Barmy Army cricketteam gaat zitten en niet met haar maar met ons een gesprek begint. Hij heet Curry (van curryworst) en schenkt in eerste instantie helemaal geen aandacht aan het engels meisje. We praten over de vakantie, over cricket en van alles nog wat als we hem zeggen dat het meisje naast hem haar paspoort heeft verloren. Intussen is de Tunesiër met haar gaan praten om haar gerust te stellen en dat ze het allemaal niet zo pessimistisch moet zien want hier in Melbourne kunnen ze met een gevonden paspoort toch niks beginnen behalve het boekje naar de politie brengen. Ze blijft toch ongerust omdat ze niet weet waar ze het paspoort verloren kan hebben. Maar als Curry zich mee gaat bemoeien wordt ze gelukkig toch wat rustiger. Eind goed al goed dus. Meer kunnen we voor haar toch niet doen dan alleen maar advies geven. En als Curry ons ineens vraagt om een biertje te drinken zeggen we geen nee op. Dus wij met hem mee naar de Barmy Army kroeg een paar meters verderop. Een gezellig plekje en daar hebben we het ineens over Zuid-Afrika waar zijn zoon woont en getrouwd is met een donkere Zuidafrikaanse. En dan hebben we het over Nelson Mandela etc. onder het genot van een pint of Guiness. Barmy Army kroeg heeft free WiFi toegang. Dat is handig want er wordt over en weer ge-appt deze avond.

Vanavond onze laatste nacht op de Riverside Quay. Morgen het binnenland in.

 

Donderdag 26 december,

Vroeg opgestaan? Dat valt wel mee. Pas om 10.00 uur is het uitchecken. Gewoon rustig en relax ontbijten. Het is schitterend weer. Het is Tweede Kerstdag. Waarom haasten? Bij ons wordt Kerst nog gevierd, hier is het Boxing Day.  Een gewone werkdag dus in Australië. De huurauto staat in Wilsons parkeergarage. Nog geen 50 meter lopen met onze koffers en handbagage.

Ons reisdoel is Minyip ( Coopers Crossing ), maar dat halen we net niet, denk ik, vandaag. Ik ben van plan om lekker rustig te rijden en vooral te genieten van de omgeving. De M1, de Western Freeway van Melbourne naar Ballarat is 110 km lang, en is een echte snelweg. Maar je krijgt genoeg mooie landschap te zien. Op de radio horen we dat in het westen van Australië hier en daar al wat bosbrandjes zijn. Hier is het ook kurkdroog. Melbourne had amper een week geleden nog te kampen met een hittegolf.

In Ballarat stoppen we voor een lange pauze. In december 2010 en januari 2011 hadden zie hier nog wateroverlast. En in januari 2013 woedden in deze regio vele bosbranden. Honderden huizen waren in de vlammen opgegaan. En nu is het wederom snikheet. Eerst maar iets te drinken zoeken en lunchen en dan het centrum een bezoekje brengen. Een lange winkelpromenade. Alle winkels zijn gewoon open. En die vervelende jas, heb ik alleen maar hinder van. Ook krijg ik het gevoel dat de rugzak steeds zwaarder gaat wegen. Er zit haast niets in. Bij Grenville Street steken we over, de Sturt Street op. Dit is een hele lange weg met alleen maar winkeltjes en restaurantjes en ook toevallig een muziekzaak waar ik even een basgitaartje kan bespelen.

Ook in het plaatsje Stawell, pakweg 120 km vanaf Ballarat,  maken we een lange stop. De Stawell Gift is hier bekend. Dit is een hardloopwedstrijd die elk jaar met Pasen wordt gehouden. Het is de meest prestigieuze hardloopwedstrijd in Australië, met  $ 40.000 AUD voor de winnaar. Het evenement wordt live uitgezonden in Australië

Vanaf Ballarat tot Horsham is het de M8,  een soort provinciale weg, 180 km lang waarvan een groot gedeelte door de Grampians gaat. In dit  gebied kan je ook nog de scenery drive nemen, de tocht duurt dan een  uurtje langer maar je krijgt dan wel fraaie uitzichten voor in de plaats. De Grampians is een nationaal park met een prachtige flora en fauna. Het centrum is Halls Gap. Hierover later meer.

Als je niet gewend bent te rijden in de warmte (ondanks airco aan boord) moet je gewoon een paar keren stoppen. Water drinken en zakdoek natmaken voor achter in je nek. Hoe dichter we Horsham naderen des te meer gaan we stoppen voor een pauze.

Wat kan ik van Horsham zeggen behalve dat Mark Twain in 1896 hier geweest was en dat het gebied waar Horsham ligt zo vlak als maar vlak kan. Horsham is ook een belangrijke handelscentrum van Wimmera en niet ver van de stad heb je de Little Desert National Park en de Mount Arapiles State Park. Ook zijn hier o.a. opnamen gemaakt van de populaire serie The Flying Doctors. Bij de VVV kantoor in Horsham hebben ze helemaal geen informatie van, de serie kennen ze echter wel. Voor de rest verwijs ik naar deze website.

Met de Comfort Motor Inn zijn we erg tevreden maar ook met het internet . Die is namelijk gratis.

 

Vrijdag 27 december

Horsham-Minyip is ongeveer 50 km. Een glooiend, groen en liefelijk landschap via de B200 Henty Hwy tot aan Horsham-Minyip Road en dan naar Minyip, homebase of the Flying Doctors. Rijden we Minyip binnen dan is het meteen zoeken. Zoeken naar die bekende hoofdstraat (Donald Murtoa Road), de dokterskliniek, Emma’s garage en de Majestic hotel. Na een rotonde, als we eerst het hotel zien, de Majestic hotel van Vic en Nancy en dan aan onze linkerzijde de dokterskliniek, is het onwijs gaaf. Ik parkeer de auto waar Geoff, Tom, Chris, Kate en Jack ook hun auto’s destijds lieten staan. Nu je de werkelijkheid vergelijkt met wat je in de serie zag dan is Coopers Crossing zo klein nog niet. De hoofdstraat beschikt momenteel over een supermarkt, postkantoor, krantenwinkel , apotheek , internet cafe, kapper, slager , een kunst en een ambachtelijke centrum en een pub. Maar het is wel een outback plaatsje en de Donald Murtoa Road is een hele lange weg. Het gaat van het dorp Murtoa ( 25 km) tot het plaatsje Donald (41 km) dwars door Minyip.

De gebouwtjes zijn allemaal nog in hun oude staat. Kijk je door de raampjes naar binnen dan zie je aan het interieur dat het misschien al jaren niet meer gebruikt wordt. Knap staaltje werk van de regisseur en zijn cameraploeg. Het kantoortje van Geoff, Chris, Tom, D.J. ,  de operatiezaal, slaapzaal van de patiënten etc. werden elders opgenomen. Misschien in Horsham, Broken Hill?  Er moet toch heel wat keren gependeld ( of met vliegtuig ) zijn door de acteurs/actrices. Dat kan niet anders. In Donald is er een vliegveld . . misschien ?

Wij zijn niet de enige die voor de Flying Doctors nostalgie komen. Een australische gezin vraagt waar wij vandaan komen. “All the way from Holland to see the Flying Doctors!!”  Minyip heeft een website.

’s Middags rijden we naar het plaatsje Halls Gap, in het nationaal park de Grampians. Een echte toeristische bergplaatsje maar ook vertrekpunt voor allerlei activiteiten. In de Brambuk Culture Centre laten we ons informeren over de omgeving en wat je allemaal kan zien en doen. In dit gebied kan het weer snel omslaan. De omgeving is ruig en we worden ook geattendeerd voor brandgevaar. Ik zoek een goede plattegrond voor de Fyans Creek Loop, een route van 2,5 km ( 40 minuten lopen), een aangename route, met niet al te veel klimwerk. Het gaat door de Fyans Vallei naar de Tandora Road, dan een bruggetje op over de Fyans Creek en dan langs de voethellingen van Mount William weer terug naar Brambuk. Onderweg zien we watervogels,  kangoeroes en emoes. Een groep kangoeroes steken een fietspad over. Moeder met jong. Ze zijn voorzichtig. Wij ook.

Hoe is het mogelijk, niet veel last van vliegen. De kangoeroes zijn mensen gewend, ze blijven op een afstandje naar ons kijken. Jammer dat we slechts een halve dag hebben . Er is nog zo veel te zien en te doen. Voor de schemer begint willen we al in de buurt van Horsham zijn. Als we de scenery motorway nemen zien we in ieder geval nog wat van de omgeving en de The Northern Grampians. Het is een prachtige route met veel haarspeldbochten en fraaie uitkijkpunten. Op de radio horen we dat een aantal branden inmiddels onder controle zijn. Waar die branden zijn weten we niet. Hier in de Grampians is het kurkdroog en er waait een behoorlijke wind, als dat maar goed gaat.

Morgen rijden we weer terug richting Melbourne en maken een lange stop in Ballarat. Ballarat- Tullamarine Airport is nog maar ongeveer een uurtje rijden.

 

Zaterdag 28 en Zondag 29 december

Ongeveer na 11 minuten rijden vanaf Horsham richting Ballarat ligt een meer Green Lake. Het meer ligt pal naast de Western Hwy. We kijken heel even rond. Je hebt een boothelling,  een parkeerplaats en een strandje. Behalve de bergen van de Grampians aan de horizon, is er verder niet veel te zien, het is frisjes en we besluiten verder te gaan. 

Achteraf hebben we de stad Ararat ook een bezoekje moeten brengen. Ook in deze regio heeft de goudkoorts geheerst. Nu is de regio bekend om de rode en witte wijnen, de champagnekelders, wol- en rundvleesindustrie, maar ook om de windparken zoals de Challicum Hills Wind Farm die grote hoeveelheden van energie aan het National Electricity Market terugleveren. Deze windturbines zien we staan langs de Hwy. aan onze rechterzijde richting Buangor.

In Beaufort bij de Beaufort Band Rotunda maken we een stop. Beaufort is vooral bekend voor de jaarlijkse vijf dagen durende muziek en kunst festival, de Rainbow Serpent Festival. Het wordt gehouden sinds januari 1998  en het is een muziekfestival met stijlen van chillout tot techno, house, psytrance, en vele varianten van deze stijlen. De muziek draait 24 uur per dag, meestal vier dagen lang . . het is om helemaal uit je dak  te gaan, denk ik. Ik doe een dutje in de auto en Peetje zit op een bankje fruit te eten. Na misschien een half uurtje te hebben geslapen, ben ik nu weer klaarwakker. Zo'n dutje doet je goed.

Niks mis mee met de Best Western Motor-Inn in Ballarat. Je moet alleen niet het ontbijtformulier vergeten in te vullen en ontbijten doe je op de kamer.

Op de heenweg naar Minyip hebben we in deze stad een lange stop gemaakt. We hebben door de Mall gewandeld richting Sturt Street en nu weten we het zeker ; de goudkoorts van 1851 heeft hier duidelijk zijn sporen achtergelaten. In het centrum langs de Sturt Street staan talrijke fraaie gebouwen die getuigen van de welstand die de goudvondsten de plaats aanzien gaven. En nu op de dag van vandaag is dat nog steeds zo.

Het VVV kantoor moet ergens in het centrum zijn, in de Lydiard St. North. De dame achter de bali geeft info over de Botanische Tuin en het meer Lake Wendouree doch vergeet te zeggen dat Sovereign Hill ook nog een optie is.

De naam Wendouree komt van het aboriginal woord wendaaree en betekent ga weg. Dat kreeg kolonist William Cross te horen van een aboriginal toen hij vroeg wat het woord betekende.Grappig.

Als we naar de motor-inn rijden en we passeren de Golden Point vragen we ons af waarom al die drukte aan de overkant? Dat is nu Sovereign Hill. Dat is nu de getrouwe reconstructie van de Ballarat van toen, in 1851. Toen nog een welvarende gouddelversstad.  Jazeker , we hadden ons geluk kunnen beproeven door met een goudwaspan in een beekje aan de slag te gaan zoals de goudzoekers het vroeger ook deden. Helaas . . en een vreselijke spijt dat we hebben. Sovereign Hill hebben we geen bezoek gebracht.

Ballarat is waar de kunst, het cultuur, de parken en de evenementen hun eigen karakter hebben, het is de  plek in de geschiedenis van de Eureka Opstand en de gouden tijdperk van 1850. Majestueuze straten en imposante architectuur vormen het decor voor een onvergetelijke wandeling in deze stad. Op elke hoek mode, boetieks en restaurantjes, oude en nieuwe, het gebeurt hier allemaal.

Het ondiepe meer Lake Wendouree is niet ver van het centrum, vanaf de Sturt St. rijden we in westelijke richting tot aan Hamilton Avenue en dan de Wendouree Parade op. Vroeger was dit Lake een moeras en na de goudkoorts werd het afgedamd, nu is het een populaire recreatiemeer. Tussen 2006 en 2011 heeft het zelfs periodes droog gestaan, een ramp dus voor de lokale bevolking en de wildlife. Het meer is ongeveer 6 km in omtrek en dus best een uitdaging voor  wandelaars, fietsers en joggers.

De rietvelden en eilandjes bieden ook toevluchtsoord voor een verscheidenheid aan wilde dieren. De meest voorkomende watervogels zijn Zwarte Zwanen, Zwarte Eenden, Waterhoenen,  Koeten, Eenden, Futen, Meeuwen en Aalscholvers en nog vele andere soorten. Informatieborden bij de Fairyland Wetland Walk geven nadere informatie over soorten en habitats. En voor de visfanaten, in 2010 zijn 165.000 forellen uitgezet.

Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1956 werden in dit meer de roei- en kanowedstrijden gehouden. Een Olympische monument markeert nu het einde van de roeibaan. Een oude elektrische tram met toeristen rijdt rond het meer maar de trambestuurder doet dit alleen in de weekenden. 

Er staat in de buurt van de Lake ook een oorlogsmonument, de "Australian Ex-Prisoners-of-War Memorial". Hier herdenken de Australiërs die krijgsgevangen hebben gezeten in de Eerste en Tweede Wereldoorlog, en latere oorlogen en conflicten.

In het Ballarat Wildlife Park zien we de inheemse Australische dieren en een grote verscheidenheid aan exotische reptielen, maar ook kangoeroes, koala's, wombats, adelaars, reuzenschildpadden en krokodillen. Alligators en de  tasmaanse duivels hebben we helaas niet gezien.

Maandag 30 december

Een rustige rit richting Melbourne.  In de buurt van Melbourne even goed opletten en niet Avalon Airport nemen. Dat ligt helemaal aan de andere kant en ver buiten Melbourne. Het wordt allemaal goed met borden en rijstroken aangegeven. Je krijgt ineens zoveel informatie . . wat is wat en rijden we goed?

We zien borden Western Ring Road/M80, nemen deze rijstrook en vervolgens Tullamarine Freeway/M2 en daarna staan eindelijk de borden naar Melbourne Airport. Pas in de buurt  van de Airport zien we borden Rental Cars return. En dan rijden we een parkeergarage in waar auto’s van Hertz, EuropCar en Avis staan. We moeten bij Hertz zijn. Sleutels overhandigen aan de persoon die de auto komt inspecteren, hij komt al aanlopen. Intussen maken we foto’s.

Ook voor het inchecken zijn we weer te vroeg. Beter te vroeg dan te laat.De gebruikelijke procedure. Naar Domestic Departures. Koffers afleveren en door de douanecontrole.

Een Boeing 767. Luxe. Met tablets voor iedere passagier. Een vlucht van nog geen uur. En in Sydney. . .  is het bewolkt en dat kan natuurlijk niet. Even op de koffers wachten en de rest gaat vlot. Paspoortcontrole? Geen sprake van. Het is een binnenlandse vlucht.

Je kunt de trein nemen naar hartje Sydney, dat is ook leuk voor een keertje, het is niet veel goedkoper, maar het is dat ongemak met 2 grote koffers en 2 handbagage dat we daarom maar voor de shuttle transport hebben gekozen. Alleen vandaag maandag 30 december wil het niet zo vlotten met de organisatie van de busjes. Ik begrijp de chauffeurs ook wel. Ze zijn sinds 05.00 uur ’s morgens druk aan het werk en dan krijgen ze ook nog gezeur van toeristen. Bizar. Doch er zijn verscheidene toeristen die al ruim een uur staan te wachten. Sommigen hebben 9 uren in het vlieguig gezeten en bijna 60 AUS$ voor het busje betaald en de shuttledienst laat hen wachten . . dat is ook wat. We zijn voor de zekerheid toch maar even teruggegaan naar de info balie in de aankomsthal, iemand pleegt een telefoontje en de zaak wordt meteen opgelost.  

Een uur later lopen we door het St. James Park via de Mary Cathedral naar Park Str. Via George Str. Komen we uit op Circular Quay. Het is alsof we niet weg zijn geweest.

 

31 december

Oliebollenbeslag maken en oliebollen bakken dat doen we op de ochtend van 31 december normaal gesproken als we in Nederland zouden zijn. En in Nederland hoor je het vuurwerkgeknal die al dagen aan de gang is. Maar hier in Sydney, en ik denk in heel Australië merk je het niet dat het de laatste dag van het jaar is. Nu nog niet, tenminste. Net als alle ochtenden beginnen we aan ons ontbijt. 2 Nederlandse echtparen zitten schuin tegenover ons. Ze herinneren ons dat het vandaag 31 december is. Ze hebben namelijk gereserveerd. Dat is nieuwjaar vieren op de 45ste verdieping met uitzicht op de Harbour Bridge en 250 AUD( €200,00)p.p. is nogal niet een bedrag om ladderzat te worden. “Wij zijn niet helemaal naar Sydney gekomen om nieuwjaar te vieren op de 45ste verdieping van Hotel Boulevard op de Williams Street “, laten we weten. “Wij willen straks het spektakel met alles erom heen live meemaken.”

Ga daar maar eens aan staan. 13 Uren in de rij staan voor een plek in de Botanic Garden met een view to the Harbour Bridge. De conciërge van het hotel weet er alles van. "Als jullie vroeg gaan hebben jullie misschien nog kans op een plekje. Circular Quay is nu al vol, the Rocks ook en om van Darling Harbour maar niet te spreken ". De noordelijke oever aan de andere kant van de Harbour Bridge is geen optie, we moeten na het spektakel nog terug.

Eerst lopen we naar Circular Quay. Zoveel mensen hier. Bizar. Alles maar dan ook alles wordt afgezet. Naar The Rocks is het al afgezet. Je moet tickets hebben en de kontrole is scherp, daar staat een hele stoet wachtenden om naar binnen te mogen. Die willen naar het Opera House als daar nog plaats is. Ze komen van overal, drommen schuifelen van de ferries en het centraal station, sommigen gaan voorzichtig in de stoet staan en anderen proberen zich een weg te banen door al die drukte, naar The Rocks, The Royal Botanic Garden of naar het centrum naar hun werk. Het is 31 december en dus een normale werkdag. " Probeer de Royal Botanic of Mrs Macquaries Road, wordt er gezegd ". Mmm . . dat is nog een stukje lopen. Ik dans mee op de ritme van het muziek van een groep aboriginals die kennelijk hun nieuwe cd promoten. Uiteraard tegen betaling mag je meezingen en meedansen.

In het park ( Domain ) tussen Macquarie Street en het Governement House schijnt nog veel plaatsen vrij te zijn. Entree is kosteloos. Bij de ingang wordt de rugtas helemaal binnenste buiten gekeerd. Drank heb ik niet . . ik mag doorlopen. Die wel drank bij zich hebben mogen het inleveren. In het park is er drank. Er zijn nog veel plaatsen onder de bomen. De  verwachting is dat het goed zonnig weer gaat worden dus schaduwplekjes moeten we hebben. Beneden langs de Tarpeian Way is het al tjokvol van de zonneaanbidders ( sommigen lopen al in bikini ), het is 10.15 uur. Daar moeten we echt niet zitten. Ze hebben om 24.00 uur wel een schitterend uitzicht, maar eerlijk gezegd, wij ook. We zitten dicht bij ingang west van het  Governement House. De hele brug is hier vandaan goed te zien, het Opera House niet maar dat is niet ons doel.

Het publiek blijft binnenstromen. Geen stress, geen haast en niet dringen maar heel gemoedelijk, kalm en beheerst. Voor de catering is ook gezorgd en dixies staan in grote getale. Er wordt al gretig gebruik van gemaakt. Bij de tent waar alcohol wordt verkocht loopt het storm. Geen flesjes maar bekers. Je mag maar 4 bekers tegelijk meenemen.

Security overal, in en buiten het park.  Regelmatig doen ze hun ronde. Het moet ook wel. Zo veel mensen hier, het is bizar en dat alleen voor dat ene spektakel die , wat zal het wezen, een 20 minuten zal duren.

Nu is het alleen maar wachten en nog eens wachten. Ons plekje in de schaduw wordt steeds drukker. Met alle anderen, naast elkaar en gelukkig nog niet op elkaar, zo zitten we dan in de Domain van Sydney. Naast ons komt een dame te zitten. Ze is van italiaanse origine en is in Sydney opgegroeid. Haar nicht en d’r man zijn een paar dagen in Sydney, speciaal gekomen voor het vuurwerk en logeren bij haar.

Ik begin een praatje met een indonesische familie uit Melbourne . Moeder van 1 dochter geeft les in Melbourne. Door een soort uitwisselingsprogramma tussen de universiteiten van Australië en Indonesië mag ze met familie 5 jaar in Melbourne les geven en in 2014 moet ze weer terug naar Indonesië. Dat is weer een grote stap. Weer even wennen voor de familie.

En zo maak je met die persoon en anders met die of weer met die personen een praatje over alles en nog wat. Af en toe let je weer op de tijd, dan zucht je even en ga je een wandeling maken. Hoe ga je dit volhouden? Nog 12 uren te gaan. De tijd kruipt. Het is warm en ons schaduwplekje wordt steeds kleiner.

De Domain  is een populaire locatie voor openlucht concerten, evenementen en grote bijeenkomsten. Bovendien is het ook een sportcentrum, vele takken van sport worden hier beoefend. Waar wij zitten is maar een klein gedeelte van de Domain.

Zoals de naam doet vermoeden moet de huidige gouverneur van New South Wales, Marie Bashir in moeten wonen maar het Government House is 15 jaar niet meer bewoond geweest. Zij woont nu echter in een chalet naast het Government House, sinds december 2011 en vlak voor de Kerstdagen.

Breng een bezoek in Kings Cross, doe de Bondi Coastal walk, The Rocks, Hyde Park. Centennial”, en meer weet Linda eigenlijk niet. Ze is grondstewardess bij Qantas en is tevreden met het werk wat ze doet. Het vuurwerk kijken in een park zoals vandaag doet ze ook niet ieder jaar. Ze woont buiten het centrum en is altijd afhankelijk van het openbaar vervoer. “Dat is vaak het probleem. Tot en met het vuurwerk gaat alles goed maar dan als het vuurwerkspektakel afgelopen is dan is het zo druk op straat, bij de bushaltes, en treinstations, hoe kom je dan thuis?”

" Met eigen vervoer is het geen optie. De hele nacht kan het soms duren eer het autoverkeer weer op gang komt ". Eerlijk gezegd kan ik mij dat ook wel voorstellen.

Een echtpaar uit Zuid Afrika is ook op het gras komen zitten. Net als wij hebben ze ook geen spullen zoals een kleedje om op te zitten. We hebben geen kleedje maar 2 lege plastic vuilniszakken meegenomen maar die mogen niet gebruikt op dit mooie groene Domain gras van Sydney. Dat is echt waar.

Het is Sydney. Het is een wereldstad maar soms zijn ze aan het overdrijven.” aldus Linda.

De catering heeft heel wat te bieden, broodjes kip, hamburgers, friet en salades en nog veel meer. Om niet al te veel bezoek te brengen aan de dixies heb ik de catering maar gelaten zoals het is. Zie ongeveer het aantal beschikbare dixies en het aantal mensen in dit park en je kan zelf je conclusies trekken. Dat eten en drinken doe ik straks, het duurt nog wel lang, maar straks . . voor het eerst in mijn leven . . geheel onthouder op 31 december 2013.

We staan  versteld. Het publiek blijft binnenkomen. Het is ook niet mogelijk om even buiten het park te gaan. Je komt er niet meer in. Het hek gaat straks dicht. De limiet is bereikt. Maar nu nog niet. En we hebben nog 8 uren te gaan. Je moet er wel wat voor over hebben ( diepe zucht ). Wat kan je in het andere geval gaan doen op 31 december 2013 in Sydney? Er is zo veel en wij zitten hier. WACHTEN.

wordt vervolgd.