Nieuw Zeeland-Australië 2013/2014

14 december 2013

 

Voor de vlucht Amsterdam-Hongkong hebben we gisteren onze zitplaatsen bevestigd. Voor de vervolgvlucht Hongkong-Auckland helaas niet. Gewoon vergeten en dat is heel jammer.

Ruim op tijd in Amsterdam (hartelijk dank Hans) voor het inchecken van de koffers. Ook bij het sealapparaat is het rustig. De koffers worden meteen gewogen. Extra kilo’s betekent betalen. Ook de sloten worden gecontroleerd of deze prima afsluiten. Vlieg je naar Amerka dan mogen de koffers niet meer op slot of je mag een speciale slot kopen die alleen de amerikaanse douane kan openen. Bij de balie van Cathay Pacific meteen ook de boardingpass voor de vervolgvlucht laten regelen. De stewardess is vriendelijk. Het wordt een stukje lopen helemaal naar gate G7 voor de vlucht met Cathay Pacific. Daar word je goed wakker van.

11 uren dat is een lange vlucht. Amsterdam – Hongkong. Niet op tijd vertrekken natuurlijk. Een half uurtje later. Maar het weer is schitterend. Nu het weer nog in Hongkong afwachten.

Opvallend veel nederlandse gezinnen met kinderen onder de passagiers. Hebben kinderen al vakantie dan?

De lunch en ontbijt aan boord zijn niet echt culinaire hoogstandjes. Dat weten we. Het vult de maag en dat is belangrijk. Genoeg beenruimte hebben we maar het kan natuurlijk altijd beter. Daarom af en toe de beentjes strekken, of lopen is echt een must.  We vliegen naar het oosten dus wordt het snel donker. Om 14.30 uur nederlandse tijd schemert het al. Om 16.00 uur is het pikdonker.

De meeste passagiers gaan dan een tukkie doen, wij kijken video. We kunnen niet slapen.

Service is bij Cathay Pacific self-service en vooral niet schromen om in de keuken een noodle soepje te halen. Niet slapen dan maar iets nuttigen. Goed soepie overigens.

11 uren en 40 minuten duurt de vlucht naar Hongkong. En het weer in Hongkong, helaas regen en nog eens regen.

Overigens is het een heel gedoe om even naar de stad Hongkong te gaan. Eerst met een shuttle naar de Immigratie op T1 terminal. De chinezen spreken met een accentje en zijn dus niet altijd even goed te verstaan. Bij Immigratie vullen we een arrival kaart in en krijgen we een 3 maanden geldige “visitor” visum. Dan naar T2 terminal voor een bagagekluis. O ja . . ook dat nog, treinkaartjes kopen op T2 terminal. 3 Stations verder is Hongkong City en dat is ongeveer een 25 minuten reistijd.

Regen en nog eens regen in Hongkong. Niets aan te doen.

De Hop on/off dubbeldekkerbus is een optie maar zie de gasten eens in die bus zitten achter die beslagen raampjes en  die lieden boven in hun regencapes. Wij nemen de overdekte winkelcentra . . lekker droog met genoeg kerstsfeer. Af en toe wagen we een stapje buiten het winkelcentrum om toch een beetje van dat Hongkong mee te maken.

We hebben het na 5 uren wandelen, slenteren en bezichtigen eigenlijk wel gehad. Weinig geslapen in het vliegtuig en dat begint nu zijn tol te eisen. Weer terug naar T2 terminal, onze handbagage ophalen en dan maar 6 uren wachten op onze vervolgvlucht naar Auckland. T1 terminal is voor aankomst en T2 voor vertrek. Maar T1 is ook voor  vertrek naar Auckland.

Alleen de gate nummer is nog onbekend. 2 Uren voor vertrek staat het op het scherm. CX197 Auckland gate 3 T1 terminal. Na gegeten te hebben begeven we ons naar gate 3 om daar even te dutten. Doodvermoeid zijn we. De stop in Hongkong hebben we echt onderschat.

Een airbus A340 met 2 - 4 –2 zitplaatsen en wij zitten net na de vleugel in het middengedeelte ( 4 zitplaatsen), Petra aan gangpad. Daar wij uit gemakzucht onze zitplaatsen voor deze vlucht thuis niet bevestigd hebben zitten we nu 10 uren en 30 minuten lekker te balen. Rechts van mij zit  een ‘Madam” uit Manilla en naast haar een lady uit Helsinki, Finland. Meteen slapen. Ik dan wel te verstaan. Opstijgen in slecht weer. Regen en alleen maar regen.

Petra kan tijdens de hele vlucht weer geen slaap vatten . Dat moet een hel zijn voor haar. Van alles geprobeerd, zelfs met het ‘zorro ‘ masker baat het niet.

Ik dood de tijd met wandelen, staan en naar de keuken gaan achterin het vliegtuig. Ik wil Peetje niet al te veel storen. Maar af en toe laat ik haar de beentjes strekken.

Blij dat we zijn als de gezagvoerder doorgeeft dat de daling zo dadelijk gaat beginnen. Het is mooi helder weer en er waait een licht briesje, aldus de gezagvoerder. Doch het toestel schudt en kreunt van de turbulentie naarmate die dichter het vliegveld nadert. Links het water en rechts Auckland. Dat sommige passagiers beginnen te gillen zegt al genoeg hoe de landing is. Het zij zo. Wel spannend.

Ooit de afleveringen van border security gezien? We hebben ze gezien. Net als op tv. Ja hoor . . koffers met etenswaar. Ze zullen het nooit leren. O ja . . de honden van de narcoticabrigade zijn er ook. Kom je de ontvangsthal binnen dan snuffelen ze wel of niet aan jouw bagage. En dat is ook na de laatste douanecontrole, dan komen ze ons nog even een ‘vrolijk kerstfeest’ besnuffelen.

Een bali van Hertz car rent is gelukkig in de aankomsthal gemakkelijk te vinden. Even later zitten we in de huurauto en rijden richting Ellerslie Hotel in Auckland, ongeveer een 40 minuten rijden wegens files etc.

Daarna genieten we van een welverdiende rust. Welterusten allemaal.

 

Dinsdag, 17 december

Lekker uitgebreid ontbeten. Van alles en nog wat met continental breakfast. Daarna richting Piha beach., een kustgedeelte aan de westzijde van het Noordelijk Eiland ter hoogte van Auckland. 

Het is een gewone werkdag en dus druk. Files al vanaf het hotel maar ze geven je de ruimte om in te voegen. Ze zien dat je in een huurauto rijdt, vandaar.  De A20 op. Richting Mt. Roskill en afslag Hillsborough Rd. waar wij borden missen en komen te verdwalen. De wegen lijken heel veel op elkaar. We hebben tijd zat en de omgeving is schitterend dus waarom moeten we ons haasten. Bovendien begin ik ook steeds meer en meer aan de Ford Focus te wennen. Een Ford uit die reclamespot die met 1 druk op de knop file kan parkeren. Niks mis mee met dit karretje, het rijdt als een trein. Alles aan boord behalve een navigatiesysteem, dat doet Hertz met opzet!!

Toch maar die applicatie (vanaf nu afgekort tot app ) van OsmAnd gebruiken die ik een week geleden gedownload had. Even weer uitzoeken hoe het werkt en verdraaid het werkt maar dan offline want anders betaal je bont en blauw. Het is startpunt en eindpunt invoeren en de app rekent de route voor je uit. We moeten naar Titirangi via de Scenic Drive. Even uitzoeken waar we nu zitten (startpunt), de bestemming opgeven en waarempel de route is na een paar seconden bekend. Schitterend deze gratis app van Osmand. Samen met de Triposo app hebben we een redelijke gratis navigatie.

Een vreselijk mooie glooiende landschap gelegen in het Waitakere Ranges Regionale Park op weg naar Piha Beach toe met soms plaatsen waar je kan stoppen om wandelingen te maken. Het autorijden is niet saai, al die bochten houd je wakker. Adviessnelheden in de bochten worden goed en ruim van te voor aangegeven en dat is een luxe. Je komt dus niet voor verrassingen te staan.

Piha Beach kennen we natuurlijk van tv. Het is “surreal ” ofwel onwerkelijk dat we hier nu staan. We zien de Lion Rock en de Key Hole  en natuurlijk ook de lifeguards en hun observatiepost . Werkelijk gaaf. Kijk maar naar de foto’s.

Lekker op de Piha strand gelopen en de lifeguard rescueboot van top tot teen bekeken. Daarna de matjes uit de auto gehaald en meegenomen naar het strand om te gaan zitten, om even bij te komen en te relaxen maar ook om te genieten van al dit moois.

De weg terug doen we via omwegen. Door het Henderson wijnvallei bijvoorbeeld. Jammer genoeg niet echt veel uitkijkposten om foto’s te maken dan maar op het erf parkeren van een farm. Een hele mooie boerderij en de bewoners hebben een fantastische uitzicht op het landschap . .

Tijd om terug te gaan. De snelweg M1 op en we naderen even later de file op de Auckland Harbour Bridge. Nooit gedacht dat wij hier ooit zouden rijden.  Lane 4 is afgesloten voor verkeer. Een flessehals dus. Aan onze linkerzijde zien we in de verte de harbour en de jachthaven van Auckland, ofwel city of sails. En de skyline van Auckland zoals je hem veelal zie op foto of tv. Pupje we zijn ver van huis.

In de buurt van ons hotel zijn we op verkenningstocht gegaan, lopend. Goed voor de beentjes.

Het treinstation is niet ver. We besluiten om op de laatste dag de trein te nemen naar Auckland City. Autootje lekker bij het hotel laten staan .

Voorbij het station zien we toevallig een aantal personen voorbereidingen maken voor een soort kerstviering. Bovendien een hele gezellige sfeer daar en dus wij er naar toe. Wat blijkt het is een Christmas Drive Thru  ( geen Mc Drive ) georganiseerd door de Greenlane Christian Centre ( Greenlane Kerk ) en wordt het kerstverhaal  in 3 hoofdstukken op een moderne wijze met moderne muziek op het publiek overgebracht. Zo luistert en kijkt het publiek zittend op een hooiwagen voortgetrokken door pickups of met eigen vervoer naar elk hoofdstuk in het Kerstverhaal dat op verschillende podia wordt uitgebeeld. Een bandje voornamelijk Maori’s begeleiden het verhaal met o.a. muziek van Michael Jackson.

Pupje neemt nog een Mc Flurry op de terugweg. Morgen rijden we naar Rotorua.

 

Donderdag 19 december.

Warm ontbijten !  Nee, geen bacon and eggs maar bami en nasi goreng.

Whakarewarewa Village is nog geen 10 minuten rijden. Het ligt in Rotorua maar we moeten  dwars door het drukke stadscentrum om via Fenton Street, een hele lange rechte weg bij de Village te komen.

Een hele aardige Maori verkoopster achter het loket. Met de entreetickets kunnen we de hele dag in/uit het park gaan. Onze batterijen liggen op de hotelkamer. Even ophalen. Wat blijkt bij terugkomst werken de slagboompjes niet meer. Ja alleen met tussenkomst van iemand van het park. Eventueel een gids kan ons goed vertellen over de geschiedenis en attracties van Te Puia. Maar wij komen eigenlijk alleen voor de Whakarewarewa geothermische vallei, geisers, een kiwihuis en een Maori-dorp. Scholen voor houtsnijwerk en weefambachten bewaren wij voor het laatst.

Zo was Kupe één van de eerste Polynesische zeevaarders die dit land verkende en was hij verantwoordelijk voor plaatsnamen die nog tot op de dag van vandaag gebruikt worden, waaronder ook “Aoteraoa”, Nieuw Zeeland.

Zo beginnen we onze wandeling in een soort spirituele omgeving, de Maori kosmologie. Een bouwwerk met 12 monumentale omhoogreikende en eigentijdse sculpturen. Elk stellen ze een hemelse beschermer voor.

De Te Ara Ahi doet verslag van een Maori ( die tevens kenner is van spirituele zaken ) over zijn gevaarlijke reis in zijn kano en die ongeveer 600 jaar geleden in Nieuw Zeeland arriveerde. De lokale Maori’s geloven dat zijn reis en ontberingen de geothermische wonderen teweeg hebben gebracht.

Maar indrukwekkend is de wereldbekende Pohutu geiser de grootste geiser van de vallei. Het spuit doorgaans 1 tot 2 maal per uur en kan een hoogte van 30 meter bereiken. Deze geiser is een complexe bron die het grondwater op cyclische wijze omhoog spuwt. Aangenomen wordt dat geisers een ingewikkeld tunnelsysteem hebben met één of meerdere kamers waarin heet water, stoom en gassen worden aangevoerd. Op een gegeven moment lopen druk en de temperatuur in die kamers zo hoog op dat het water begint te koken. Door de snel oplopende druk in de kamer wordt het water door de opening van de geiser gestuwd en in de lucht gespoten en dat gaat met veel geweld . . best indrukwekkend om te zien.

De Koko’s, kokende modderpoelen en het geluid van uiteenspattende modder doet denken aan het geluid van springende kikkers. Ze ontstaan door zure gassen en stoom wat afbraak van mineralen ( porseleinaarde of kaolien) als gevolg had.  Zuiver kaolie is wit van kleur maar fijne zwaveldeeltjes maken het grijs van kleur. De activiteit hangt af van de hoeveelheid regen, de temperatuur van de uiteenspattende modder is ongeveer 95 graden Celsius.

Het kiwihuis vinden we iets minder. Het staat eigenlijk ook geïsoleerd en ver van al dat andere. Binnen is het pikdonker. De ogen moeten even wennen en dan hoop je maar . .  dat je ze kunt zien. Deze loopvogels mogen niet gestresst worden. Je mag geen foto’s maken, je mag alleen maar kijken, luisteren en fluisteren. Petra heeft ze gezien, ik niet. Ze kunnen me van alles wijsmaken maar ik heb helaas geen kiwi gezien.

Een tradioneel Maori welkom.  O ja . . die tong . . . opgelet . . betekent . . letterlijk en figuurlijk “ ik kan je wel opeten” .    Je mag hem dan ook niet recht in de ogen aankijken als hij zijn tong uitsteekt.

We genieten van een 45 minuten lange concert, zang en actie en ook een befaamde oorlogsdans, de Haka.

’s Avonds is er een kerstmarkt in Rotorua centrum. Pas om 21.00 uur valt de duisternis in.  Heel veel kraampjes waar je kan eten,  een internationale cuisine, kortom er is van alles te krijgen.

Morgen willen we kiwi’s (loopvogel) en tuatara’s( reptielen ) zien.

 

Vrijdag 20 december.

Vandaag bezoeken we twee wildlife parken om bijvoorbeeld kiwi’s en tuatara’s te bewonderen. Allebei inheemse dieren. Er zijn meerdere maar de kiwi en de tuatara zijn de meest bekende.En de parken liggen in de buurt van Rotorua. Paradise Valley Springs is een kleine dierenpark voornamelijk gericht op kinderen. Wil je veel forellen zien, snelstromende beekjes, de flora en fauna dan zit je hier goed. Een prachtige park om tot rust te komen.

Rainbow Springs is een stukje professioneler opgezet. Hier kom je oog in oog met unieke inheemse wilde diersoorten in Nieuw Zeeland. Je kunt hier door vogelkooien lopen waarin de vogels rondvliegen, de grootste forellen voeren of oog in oog komen te staan met de prehistorie. In al die vijvers zijn Nieuw-Zeelands wereldberoemde regenboog-, bruine- en tijgerforellen te zien. Je kunt ze voeren tijdens de wandeling. Peetje heeft ook een zakje voer gekocht voor de Wallabies.

De Tuatara is een koudbloedig prehistorisch reptiel dat uniek is voor Nieuw Zeeland. Het schijnt al meer dan 225 miljoen jaar oud te zijn en dateert van vóór de dinosaurussen. Ze doen 35 jaar over om een lengte van 60 cm te krijgen. Eenmaal per uur halen ze adem en ze kunnen wel 100 jaar oud worden. Een schitterend beest om te zien.

Het voortbestaan van de kiwi’s wordt bedreigd door niet inheemse roofdiersoorten (fretten, wezels,hermelijnen, honden en opossums).Hun natuurlijke habitats zijn nu reservaten en nationale parken zodat ze beschermd worden en kunnen overleven.

De kans dat kiwikuikens overleven in het wild is heel gering. Hier op Rainbow Springs kunnen ze eieren kunstmatig bevruchten en worden de kuikens gevoed tot ze 3 tot 6 maanden oud zijn en hun doelgewicht van 1 kg hebben bereikt.

Ze schijnen dan een betere overlevingskans te hebben. Met radiozendertjes om de poten kunnen ze de beestjes volgen en zien hoe het verder met ze gaat.

Een oud diertje overigens, de kiwi. De cassowary, struisvogel en emoe zijn naaste verwanten van de kiwi. In verhouding tot haar eigen gewicht legt het vrouwtje één van de zwaarste eieren ter wereld. Het vrouwtje eet dan niet. Het maakt ruimte voor het ei. Haast 2/3 van het lijf wordt door het ei bezet. Bizar. En ze leven solitair en komen voornamelijk  ’s nachts tot leven.

Er zijn 5 verschillende soorten. De Great spotted kiwi , Little spotted kiwi,  Okarito kiwi, Southern brown kiwi en Stewart Island brown kiwi.

Wij zien hier de North Island bruine kiwi. Deze subsoort komt het meeste voor. De vrouwtjes zijn ongeveer 45 cm hoog en wegen ongeveer 2,8 kg, het mannetje 2,2 kg. Ze kunnen zich snel aanpassen aan de omgeving.

Tussen 21.00 en 22.00 uur zijn we teruggereden naar het park. Dan komen ze allevier uit hun holen en gaan eten zoeken. Voor ons is het is turen, zoeken en kijken want hun natuurlijke omgeving wordt kunstmatig verlicht. Niet praten maar luisteren en fluisteren. Maar we zien ze wakker worden en ze lopen echt tot aan het hek om hun eten te zoeken. Met hun lange puntige snavel prikken ze in de grond op zoek naar wormpjes, larven en insecten. Ze laten zich niet storen door het publiek. Het publiek mag niet filmen en fotograferen om de beestjes niet te stressen en te laten schrikken. Maar wij hebben ze gezien, de kiwi’s, de nationale trots van Nieuw Zeeland. Het zou een schande zijn om de kiwi niet gezien te hebben terwijl je in Nieuw Zeeland geweest bent.

Maandag 23 december 2013-12-23

De vlucht naar Melbourne gaat om 13.40 uur. Boarding 12.55 uur. Met Qantas Airways QF154. Gate 8.

Het is mooi weer in Auckland maar we moeten helaas afscheid nemen. Wie weet komen we weer terug. 7 Dagen zijn te kort maar we hadden het goed gepland. Het heeft geen zin om uren in de auto te zitten om zo veel mogelijk te zien. Wat we wilden zien hebben we gezien. Piha Beach, Rotorua en Auckland city.

Veel senioren op deze vlucht. Een beetje vertraging dus hi hi.

3-3 Zitplaatsen voor een vlucht van ruim 4 uur dat moet genoeg zijn. Doch 4 uren kan best lang zijn, ik zit in het midden, Petra aan raamzijde en links van mij een senior die niet al te gemakkelijk op kan staan. Maar ik maak wel een praatje met haar. Zij en haar man hebben net een cruise achter de rug en vliegen nu naar huis. De cruise is begonnen in Sydney en via Brisbane zijn ze naar Auckland gevaren. Af en toe geef ik haar uitleg hoe de tablet werkt.

Goede lunch aan boord en met een roomijsje als toetje. De landing verloopt niet al te soepeltjes vanwege het slechte weer. Veel bewolking en turbulentie. Vanmorgen nog volop zon gehad, bijna 28 graden en nu zijn we in Melbourne en treffen we slecht weer. Het moet ons weer overkomen.

Ook paspoortcontrole en bagagecontrole verloopt soepeltjes, geen "snuffelende" hondjes.

Huurauto willen we meteen ophalen maar Hertz is dicht. Alle anderen zoals Europcar en Avis zijn nog open. Alhoewel het nu 18.00 uur is, is het nog een klaarlichte dag.

Onze hotelkamer is reeds in Holland geboekt. Dus snel koffers wegbrengen, omkleden en de bus pakken naar Melbourne city. Even uitrusten van de vliegreis is er niet bij. Op de Southern Cross Train Station stappen we uit en lopen de Spencer Street op. In 2010 voornamelijk slecht weer gehad maar nu zijn de weergoden met ons. Net nog veel bewolking gehad op de Tullamarine Airport, nu begint het zonnetje te schijnen en we beginnen met goede moed te lopen helemaal naar Flinders Street, Queens Bridge Street , de brug over de Yarra rivier  en zo naar de promenade op de Southbank. Hier waren we in 2010 niet geweest. We bewonderen de Sky Line van Melbourne en we kijken onze ogen uit naar al dit nieuws. Het is nu 19.10 uur 's avonds. De zon schijnt nog, wat willen we nog meer!

 

Dinsdag 24 december.

De weg naar het centrum is lastig, geen goede kaart en OsmAnd navigatie laat het af en toe ook afweten. Maar het ligt niet aan OsmAnd, het ligt aan ons. Dus het is draaien, keren, ach jullie kennen dat wel. Dan gewoon het echte centrum maar genomen met al die trams etc. , op goed geluk. En ja hoor . . we zien bekende straatnamen. We zijn nog geen 100 meter van de Yarra rivier vandaan als we onze bestemming bereikt hebben.

Wat een schitterend weer. Het is ongelooflijk. Gisteren nog een bewolkte lucht en nu geen wolkje aan de lucht. De hele dag op de Southbank Yarra Promenade, weer lopen, verkennen en ontdekken. Je ziet straatartiesten, muzikanten, kunstenaars en entertainers, alles gaat gemoedelijk en relaxt. Heel af en toe word je eraan herinnerd dat het morgen Eerste Kerstdag is. Natuurlijk zijn dan alle horecagelegenheden gesloten. Tenminste, ik ga daar wel van uit. Maar ik moet het nog zien of dat zo is. Ik kan mij niet voorstellen dat alles dicht of gesloten is, niet in zo’n grote stad als Melbourne.

En Kerst zonder Kerstdiner is geen Kerst. Wij zijn bij de hotelreceptie gaan vragen hoe of wat. Voor de zekerheid hebben we bij de receptie voor de eerste Kerstdag een tafel in een restaurant laten reserveren. Het gaat om dat klein beetje Kerstgevoel.

Zoals ik eerder schreef het is onwerkelijk om Kerst te vieren hier in Melbourne midden in de zomer. Iedereen zucht van de warmte, eten een ijsje, drinken frisdrank etc. O ja . . en een echte Kerstdiner kennen ze hier niet. De Australiërs genieten meer van een Kerstlunch, met de familie. Ze zitten niet thuis aan tafel zoals wij. Integendeel. Ze gaan er op uit. Met de hele familie wel te verstaan. Ze pakken een restaurant of een café. Of ze gaan in het park op de bankjes of gras zitten om te picknicken, of om te barbecuen.

Vanavond wordt in de Kings Domain (Park) in de Sidney Myer Music Bowl, de Xmas Carols By Candlelight, gehouden. We hebben helaas geen kaarten. We zien ze nog staan in die hele lange rijen, mensen van alle nationaliteiten met stoeltjes, versnaperingen en frisdrank.

Dadelijk gaan we op een terrasje zitten. Het is echt waar, de zon schijnt nog. Ik ga de Guiness proberen.

 

Woensdag 25 december

Vrolijk Kerstfeest/ Merry Xmas allemaal.

Dadelijk gaan we ontbijten en gaan we weer wandelen. En heus waar, de zon schijnt weer. Eerst het restaurantje zoeken waar ons Kerstdiner zal plaatsvinden. Het moet een zijstraatje zijn van de Spencer Street. Het is geen restaurantje, het is een restaurant in een hotel. Dat is chic. Om 12.00 uur zijn we hier. Niet alleen een chic hotel maar ook chique mensen, zeg maar gerust welgestelden en dat zie je ook aan het buffet. Van alles maar dan ook van alles is er te drinken en te eten. Voor de liefhebbers, grote kreeften, langoesten, garnalen, te veel om op te noemen maar ook wildgerechten en allerlei soorten salades.  Neen, achteraf gezien is het helemaal geen dure diner en voor de verandering, er zit ook een nederlands gezin schuin tegenover ons. Hi hi.

Na het diner lopen we richting de Kings Domain via de Princes Walk en Batman Avenue. Een strakblauwe hemel, het begint eentonig te worden. Drinken en nog eens drinken op deze warme Eerste Kerstdag. Bij de Olympic Boulevard steken we de rivier over naar de Capital City Trail. Families zitten hier langs de kant van de rivier te picknicken en te barbecuen. Zo vieren ze hun feest. Heel gemoedelijk en relaxt. Als wandelaar heb je geen last van ze. Er zal best alcohol gedronken worden ( alcohol prohibited public area ) en je ziet heel af en toe politie maar het valt allemaal best mee.

Kings Domain is een groot park en hier kan je werkelijk tot rust komen. Het is overigens niet de enige park in Melbourne, het maakt deel uit van de z.g.Domain Parklands. Dit is het gebied ten zuidoosten van de stad tussen de St. Kilda Road en de Yarra River.

Via de Sidney Myer Music Bowl ( Openlucht Concert “ gebouw in de vorm van een schaal“ ) wandelen we naar de St. Kilda Road en zo terug naar de Southbank. We passeren aan onze lnkerkant de National Gallery of Victoria en vlak achter de Airfax Studio gingen we de trappen op voor een voetgangersviaduct naar de City Road. Zo komen we weer bij onze accommodatie op de Riverside Quay. Nu pas zien we op de hoek, 24 eleven, een zaakje waar je de broodnodige boodschappen kan halen. En wij komen natuurlijk voor de limonade.

Een half uurtje later zitten we op een bankje op de Southbank naast een Tunesiër, een rustige wijze man, blijkt later.

Even later komt een engels meisje op een bank naast die van ons zitten en ze barst ineens in tranen uit. Ze is haar paspoort kwijt en ze ziet het niet meer zitten. Zonder paspoort kan ze ook niet aan geld komen. Op dat moment weten wij weten geen raad totdat naast haar een engelse supporter van de Barmy Army cricketteam gaat zitten en niet met haar maar met ons een gesprek begint. Hij heet Curry (van curryworst) en schenkt in eerste instantie helemaal geen aandacht aan het engels meisje. We praten over de vakantie, over cricket en van alles nog wat als we hem zeggen dat het meisje naast hem haar paspoort heeft verloren. Intussen is de Tunesiër met haar gaan praten om haar gerust te stellen en dat ze het allemaal niet zo pessimistisch moet zien want hier in Melbourne kunnen ze met een gevonden paspoort toch niks beginnen behalve het boekje naar de politie brengen. Ze blijft toch ongerust omdat ze niet weet waar ze het paspoort verloren kan hebben. Maar als Curry zich mee gaat bemoeien wordt ze gelukkig toch wat rustiger. Eind goed al goed dus. Meer kunnen we voor haar toch niet doen dan alleen maar advies geven. En als Curry ons ineens vraagt om een biertje te drinken zeggen we geen nee op. Dus wij met hem mee naar de Barmy Army kroeg een paar meters verderop. Een gezellig plekje en daar hebben we het ineens over Zuid-Afrika waar zijn zoon woont en getrouwd is met een donkere Zuidafrikaanse. En dan hebben we het over Nelson Mandela etc. onder het genot van een pint of Guiness. Barmy Army kroeg heeft free WiFi toegang. Dat is handig want er wordt over en weer ge-appt deze avond.

Vanavond onze laatste nacht op de Riverside Quay. Morgen het binnenland in.

 

Donderdag 26 december,

Vroeg opgestaan? Dat valt wel mee. Pas om 10.00 uur is het uitchecken. Gewoon rustig en relax ontbijten. Het is schitterend weer. Het is Tweede Kerstdag. Waarom haasten? Bij ons wordt Kerst nog gevierd, hier is het Boxing Day.  Een gewone werkdag dus in Australië. De huurauto staat in Wilsons parkeergarage. Nog geen 50 meter lopen met onze koffers en handbagage.

Ons reisdoel is Minyip ( Coopers Crossing ), maar dat halen we net niet, denk ik, vandaag. Ik ben van plan om lekker rustig te rijden en vooral te genieten van de omgeving. De M1, de Western Freeway van Melbourne naar Ballarat is 110 km lang, en is een echte snelweg. Maar je krijgt genoeg mooie landschap te zien. Op de radio horen we dat in het westen van Australië hier en daar al wat bosbrandjes zijn. Hier is het ook kurkdroog. Melbourne had amper een week geleden nog te kampen met een hittegolf.

In Ballarat stoppen we voor een lange pauze. In december 2010 en januari 2011 hadden zie hier nog wateroverlast. En in januari 2013 woedden in deze regio vele bosbranden. Honderden huizen waren in de vlammen opgegaan. En nu is het wederom snikheet. Eerst maar iets te drinken zoeken en lunchen en dan het centrum een bezoekje brengen. Een lange winkelpromenade. Alle winkels zijn gewoon open. En die vervelende jas, heb ik alleen maar hinder van. Ook krijg ik het gevoel dat de rugzak steeds zwaarder gaat wegen. Er zit haast niets in. Bij Grenville Street steken we over, de Sturt Street op. Dit is een hele lange weg met alleen maar winkeltjes en restaurantjes en ook toevallig een muziekzaak waar ik even een basgitaartje kan bespelen.

Ook in het plaatsje Stawell, pakweg 120 km vanaf Ballarat,  maken we een lange stop. De Stawell Gift is hier bekend. Dit is een hardloopwedstrijd die elk jaar met Pasen wordt gehouden. Het is de meest prestigieuze hardloopwedstrijd in Australië, met  $ 40.000 AUD voor de winnaar. Het evenement wordt live uitgezonden in Australië

Vanaf Ballarat tot Horsham is het de M8,  een soort provinciale weg, 180 km lang waarvan een groot gedeelte door de Grampians gaat. In dit  gebied kan je ook nog de scenery drive nemen, de tocht duurt dan een  uurtje langer maar je krijgt dan wel fraaie uitzichten voor in de plaats. De Grampians is een nationaal park met een prachtige flora en fauna. Het centrum is Halls Gap. Hierover later meer.

Als je niet gewend bent te rijden in de warmte (ondanks airco aan boord) moet je gewoon een paar keren stoppen. Water drinken en zakdoek natmaken voor achter in je nek. Hoe dichter we Horsham naderen des te meer gaan we stoppen voor een pauze.

Wat kan ik van Horsham zeggen behalve dat Mark Twain in 1896 hier geweest was en dat het gebied waar Horsham ligt zo vlak als maar vlak kan. Horsham is ook een belangrijke handelscentrum van Wimmera en niet ver van de stad heb je de Little Desert National Park en de Mount Arapiles State Park. Ook zijn hier o.a. opnamen gemaakt van de populaire serie The Flying Doctors. Bij de VVV kantoor in Horsham hebben ze helemaal geen informatie van, de serie kennen ze echter wel. Voor de rest verwijs ik naar deze website.

Met de Comfort Motor Inn zijn we erg tevreden maar ook met het internet . Die is namelijk gratis.

 

Vrijdag 27 december

Horsham-Minyip is ongeveer 50 km. Een glooiend, groen en liefelijk landschap via de B200 Henty Hwy tot aan Horsham-Minyip Road en dan naar Minyip, homebase of the Flying Doctors. Rijden we Minyip binnen dan is het meteen zoeken. Zoeken naar die bekende hoofdstraat (Donald Murtoa Road), de dokterskliniek, Emma’s garage en de Majestic hotel. Na een rotonde, als we eerst het hotel zien, de Majestic hotel van Vic en Nancy en dan aan onze linkerzijde de dokterskliniek, is het onwijs gaaf. Ik parkeer de auto waar Geoff, Tom, Chris, Kate en Jack ook hun auto’s destijds lieten staan. Nu je de werkelijkheid vergelijkt met wat je in de serie zag dan is Coopers Crossing zo klein nog niet. De hoofdstraat beschikt momenteel over een supermarkt, postkantoor, krantenwinkel , apotheek , internet cafe, kapper, slager , een kunst en een ambachtelijke centrum en een pub. Maar het is wel een outback plaatsje en de Donald Murtoa Road is een hele lange weg. Het gaat van het dorp Murtoa ( 25 km) tot het plaatsje Donald (41 km) dwars door Minyip.

De gebouwtjes zijn allemaal nog in hun oude staat. Kijk je door de raampjes naar binnen dan zie je aan het interieur dat het misschien al jaren niet meer gebruikt wordt. Knap staaltje werk van de regisseur en zijn cameraploeg. Het kantoortje van Geoff, Chris, Tom, D.J. ,  de operatiezaal, slaapzaal van de patiënten etc. werden elders opgenomen. Misschien in Horsham, Broken Hill?  Er moet toch heel wat keren gependeld ( of met vliegtuig ) zijn door de acteurs/actrices. Dat kan niet anders. In Donald is er een vliegveld . . misschien ?

Wij zijn niet de enige die voor de Flying Doctors nostalgie komen. Een australische gezin vraagt waar wij vandaan komen. “All the way from Holland to see the Flying Doctors!!”  Minyip heeft een website.

’s Middags rijden we naar het plaatsje Halls Gap, in het nationaal park de Grampians. Een echte toeristische bergplaatsje maar ook vertrekpunt voor allerlei activiteiten. In de Brambuk Culture Centre laten we ons informeren over de omgeving en wat je allemaal kan zien en doen. In dit gebied kan het weer snel omslaan. De omgeving is ruig en we worden ook geattendeerd voor brandgevaar. Ik zoek een goede plattegrond voor de Fyans Creek Loop, een route van 2,5 km ( 40 minuten lopen), een aangename route, met niet al te veel klimwerk. Het gaat door de Fyans Vallei naar de Tandora Road, dan een bruggetje op over de Fyans Creek en dan langs de voethellingen van Mount William weer terug naar Brambuk. Onderweg zien we watervogels,  kangoeroes en emoes. Een groep kangoeroes steken een fietspad over. Moeder met jong. Ze zijn voorzichtig. Wij ook.

Hoe is het mogelijk, niet veel last van vliegen. De kangoeroes zijn mensen gewend, ze blijven op een afstandje naar ons kijken. Jammer dat we slechts een halve dag hebben . Er is nog zo veel te zien en te doen. Voor de schemer begint willen we al in de buurt van Horsham zijn. Als we de scenery motorway nemen zien we in ieder geval nog wat van de omgeving en de The Northern Grampians. Het is een prachtige route met veel haarspeldbochten en fraaie uitkijkpunten. Op de radio horen we dat een aantal branden inmiddels onder controle zijn. Waar die branden zijn weten we niet. Hier in de Grampians is het kurkdroog en er waait een behoorlijke wind, als dat maar goed gaat.

Morgen rijden we weer terug richting Melbourne en maken een lange stop in Ballarat. Ballarat- Tullamarine Airport is nog maar ongeveer een uurtje rijden.

 

Zaterdag 28 en Zondag 29 december

Ongeveer na 11 minuten rijden vanaf Horsham richting Ballarat ligt een meer Green Lake. Het meer ligt pal naast de Western Hwy. We kijken heel even rond. Je hebt een boothelling,  een parkeerplaats en een strandje. Behalve de bergen van de Grampians aan de horizon, is er verder niet veel te zien, het is frisjes en we besluiten verder te gaan. 

Achteraf hebben we de stad Ararat ook een bezoekje moeten brengen. Ook in deze regio heeft de goudkoorts geheerst. Nu is de regio bekend om de rode en witte wijnen, de champagnekelders, wol- en rundvleesindustrie, maar ook om de windparken zoals de Challicum Hills Wind Farm die grote hoeveelheden van energie aan het National Electricity Market terugleveren. Deze windturbines zien we staan langs de Hwy. aan onze rechterzijde richting Buangor.

In Beaufort bij de Beaufort Band Rotunda maken we een stop. Beaufort is vooral bekend voor de jaarlijkse vijf dagen durende muziek en kunst festival, de Rainbow Serpent Festival. Het wordt gehouden sinds januari 1998  en het is een muziekfestival met stijlen van chillout tot techno, house, psytrance, en vele varianten van deze stijlen. De muziek draait 24 uur per dag, meestal vier dagen lang . . het is om helemaal uit je dak  te gaan, denk ik. Ik doe een dutje in de auto en Peetje zit op een bankje fruit te eten. Na misschien een half uurtje te hebben geslapen, ben ik nu weer klaarwakker. Zo'n dutje doet je goed.

Niks mis mee met de Best Western Motor-Inn in Ballarat. Je moet alleen niet het ontbijtformulier vergeten in te vullen en ontbijten doe je op de kamer.

Op de heenweg naar Minyip hebben we in deze stad een lange stop gemaakt. We hebben door de Mall gewandeld richting Sturt Street en nu weten we het zeker ; de goudkoorts van 1851 heeft hier duidelijk zijn sporen achtergelaten. In het centrum langs de Sturt Street staan talrijke fraaie gebouwen die getuigen van de welstand die de goudvondsten de plaats aanzien gaven. En nu op de dag van vandaag is dat nog steeds zo.

Het VVV kantoor moet ergens in het centrum zijn, in de Lydiard St. North. De dame achter de bali geeft info over de Botanische Tuin en het meer Lake Wendouree doch vergeet te zeggen dat Sovereign Hill ook nog een optie is.

De naam Wendouree komt van het aboriginal woord wendaaree en betekent ga weg. Dat kreeg kolonist William Cross te horen van een aboriginal toen hij vroeg wat het woord betekende.Grappig.

Als we naar de motor-inn rijden en we passeren de Golden Point vragen we ons af waarom al die drukte aan de overkant? Dat is nu Sovereign Hill. Dat is nu de getrouwe reconstructie van de Ballarat van toen, in 1851. Toen nog een welvarende gouddelversstad.  Jazeker , we hadden ons geluk kunnen beproeven door met een goudwaspan in een beekje aan de slag te gaan zoals de goudzoekers het vroeger ook deden. Helaas . . en een vreselijke spijt dat we hebben. Sovereign Hill hebben we geen bezoek gebracht.

Ballarat is waar de kunst, het cultuur, de parken en de evenementen hun eigen karakter hebben, het is de  plek in de geschiedenis van de Eureka Opstand en de gouden tijdperk van 1850. Majestueuze straten en imposante architectuur vormen het decor voor een onvergetelijke wandeling in deze stad. Op elke hoek mode, boetieks en restaurantjes, oude en nieuwe, het gebeurt hier allemaal.

Het ondiepe meer Lake Wendouree is niet ver van het centrum, vanaf de Sturt St. rijden we in westelijke richting tot aan Hamilton Avenue en dan de Wendouree Parade op. Vroeger was dit Lake een moeras en na de goudkoorts werd het afgedamd, nu is het een populaire recreatiemeer. Tussen 2006 en 2011 heeft het zelfs periodes droog gestaan, een ramp dus voor de lokale bevolking en de wildlife. Het meer is ongeveer 6 km in omtrek en dus best een uitdaging voor  wandelaars, fietsers en joggers.

De rietvelden en eilandjes bieden ook toevluchtsoord voor een verscheidenheid aan wilde dieren. De meest voorkomende watervogels zijn Zwarte Zwanen, Zwarte Eenden, Waterhoenen,  Koeten, Eenden, Futen, Meeuwen en Aalscholvers en nog vele andere soorten. Informatieborden bij de Fairyland Wetland Walk geven nadere informatie over soorten en habitats. En voor de visfanaten, in 2010 zijn 165.000 forellen uitgezet.

Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1956 werden in dit meer de roei- en kanowedstrijden gehouden. Een Olympische monument markeert nu het einde van de roeibaan. Een oude elektrische tram met toeristen rijdt rond het meer maar de trambestuurder doet dit alleen in de weekenden. 

Er staat in de buurt van de Lake ook een oorlogsmonument, de "Australian Ex-Prisoners-of-War Memorial". Hier herdenken de Australiërs die krijgsgevangen hebben gezeten in de Eerste en Tweede Wereldoorlog, en latere oorlogen en conflicten.

In het Ballarat Wildlife Park zien we de inheemse Australische dieren en een grote verscheidenheid aan exotische reptielen, maar ook kangoeroes, koala's, wombats, adelaars, reuzenschildpadden en krokodillen. Alligators en de  tasmaanse duivels hebben we helaas niet gezien.

Maandag 30 december

Een rustige rit richting Melbourne.  In de buurt van Melbourne even goed opletten en niet Avalon Airport nemen. Dat ligt helemaal aan de andere kant en ver buiten Melbourne. Het wordt allemaal goed met borden en rijstroken aangegeven. Je krijgt ineens zoveel informatie . . wat is wat en rijden we goed?

We zien borden Western Ring Road/M80, nemen deze rijstrook en vervolgens Tullamarine Freeway/M2 en daarna staan eindelijk de borden naar Melbourne Airport. Pas in de buurt  van de Airport zien we borden Rental Cars return. En dan rijden we een parkeergarage in waar auto’s van Hertz, EuropCar en Avis staan. We moeten bij Hertz zijn. Sleutels overhandigen aan de persoon die de auto komt inspecteren, hij komt al aanlopen. Intussen maken we foto’s.

Ook voor het inchecken zijn we weer te vroeg. Beter te vroeg dan te laat.De gebruikelijke procedure. Naar Domestic Departures. Koffers afleveren en door de douanecontrole.

Een Boeing 767. Luxe. Met tablets voor iedere passagier. Een vlucht van nog geen uur. En in Sydney. . .  is het bewolkt en dat kan natuurlijk niet. Even op de koffers wachten en de rest gaat vlot. Paspoortcontrole? Geen sprake van. Het is een binnenlandse vlucht.

Je kunt de trein nemen naar hartje Sydney, dat is ook leuk voor een keertje, het is niet veel goedkoper, maar het is dat ongemak met 2 grote koffers en 2 handbagage dat we daarom maar voor de shuttle transport hebben gekozen. Alleen vandaag maandag 30 december wil het niet zo vlotten met de organisatie van de busjes. Ik begrijp de chauffeurs ook wel. Ze zijn sinds 05.00 uur ’s morgens druk aan het werk en dan krijgen ze ook nog gezeur van toeristen. Bizar. Doch er zijn verscheidene toeristen die al ruim een uur staan te wachten. Sommigen hebben 9 uren in het vlieguig gezeten en bijna 60 AUS$ voor het busje betaald en de shuttledienst laat hen wachten . . dat is ook wat. We zijn voor de zekerheid toch maar even teruggegaan naar de info balie in de aankomsthal, iemand pleegt een telefoontje en de zaak wordt meteen opgelost.  

Een uur later lopen we door het St. James Park via de Mary Cathedral naar Park Str. Via George Str. Komen we uit op Circular Quay. Het is alsof we niet weg zijn geweest.

 

31 december

Oliebollenbeslag maken en oliebollen bakken dat doen we op de ochtend van 31 december normaal gesproken als we in Nederland zouden zijn. En in Nederland hoor je het vuurwerkgeknal die al dagen aan de gang is. Maar hier in Sydney, en ik denk in heel Australië merk je het niet dat het de laatste dag van het jaar is. Nu nog niet, tenminste. Net als alle ochtenden beginnen we aan ons ontbijt. 2 Nederlandse echtparen zitten schuin tegenover ons. Ze herinneren ons dat het vandaag 31 december is. Ze hebben namelijk gereserveerd. Dat is nieuwjaar vieren op de 45ste verdieping met uitzicht op de Harbour Bridge en 250 AUD( €200,00)p.p. is nogal niet een bedrag om ladderzat te worden. “Wij zijn niet helemaal naar Sydney gekomen om nieuwjaar te vieren op de 45ste verdieping van Hotel Boulevard op de Williams Street “, laten we weten. “Wij willen straks het spektakel met alles erom heen live meemaken.”

Ga daar maar eens aan staan. 13 Uren in de rij staan voor een plek in de Botanic Garden met een view to the Harbour Bridge. De conciërge van het hotel weet er alles van. "Als jullie vroeg gaan hebben jullie misschien nog kans op een plekje. Circular Quay is nu al vol, the Rocks ook en om van Darling Harbour maar niet te spreken ". De noordelijke oever aan de andere kant van de Harbour Bridge is geen optie, we moeten na het spektakel nog terug.

Eerst lopen we naar Circular Quay. Zoveel mensen hier. Bizar. Alles maar dan ook alles wordt afgezet. Naar The Rocks is het al afgezet. Je moet tickets hebben en de kontrole is scherp, daar staat een hele stoet wachtenden om naar binnen te mogen. Die willen naar het Opera House als daar nog plaats is. Ze komen van overal, drommen schuifelen van de ferries en het centraal station, sommigen gaan voorzichtig in de stoet staan en anderen proberen zich een weg te banen door al die drukte, naar The Rocks, The Royal Botanic Garden of naar het centrum naar hun werk. Het is 31 december en dus een normale werkdag. " Probeer de Royal Botanic of Mrs Macquaries Road, wordt er gezegd ". Mmm . . dat is nog een stukje lopen. Ik dans mee op de ritme van het muziek van een groep aboriginals die kennelijk hun nieuwe cd promoten. Uiteraard tegen betaling mag je meezingen en meedansen.

In het park ( Domain ) tussen Macquarie Street en het Governement House schijnt nog veel plaatsen vrij te zijn. Entree is kosteloos. Bij de ingang wordt de rugtas helemaal binnenste buiten gekeerd. Drank heb ik niet . . ik mag doorlopen. Die wel drank bij zich hebben mogen het inleveren. In het park is er drank. Er zijn nog veel plaatsen onder de bomen. De  verwachting is dat het goed zonnig weer gaat worden dus schaduwplekjes moeten we hebben. Beneden langs de Tarpeian Way is het al tjokvol van de zonneaanbidders ( sommigen lopen al in bikini ), het is 10.15 uur. Daar moeten we echt niet zitten. Ze hebben om 24.00 uur wel een schitterend uitzicht, maar eerlijk gezegd, wij ook. We zitten dicht bij ingang west van het  Governement House. De hele brug is hier vandaan goed te zien, het Opera House niet maar dat is niet ons doel.

Het publiek blijft binnenstromen. Geen stress, geen haast en niet dringen maar heel gemoedelijk, kalm en beheerst. Voor de catering is ook gezorgd en dixies staan in grote getale. Er wordt al gretig gebruik van gemaakt. Bij de tent waar alcohol wordt verkocht loopt het storm. Geen flesjes maar bekers. Je mag maar 4 bekers tegelijk meenemen.

Security overal, in en buiten het park.  Regelmatig doen ze hun ronde. Het moet ook wel. Zo veel mensen hier, het is bizar en dat alleen voor dat ene spektakel die , wat zal het wezen, een 20 minuten zal duren.

Nu is het alleen maar wachten en nog eens wachten. Ons plekje in de schaduw wordt steeds drukker. Met alle anderen, naast elkaar en gelukkig nog niet op elkaar, zo zitten we dan in de Domain van Sydney. Naast ons komt een dame te zitten. Ze is van italiaanse origine en is in Sydney opgegroeid. Haar nicht en d’r man zijn een paar dagen in Sydney, speciaal gekomen voor het vuurwerk en logeren bij haar.

Ik begin een praatje met een indonesische familie uit Melbourne . Moeder van 1 dochter geeft les in Melbourne. Door een soort uitwisselingsprogramma tussen de universiteiten van Australië en Indonesië mag ze met familie 5 jaar in Melbourne les geven en in 2014 moet ze weer terug naar Indonesië. Dat is weer een grote stap. Weer even wennen voor de familie.

En zo maak je met die persoon en anders met die of weer met die personen een praatje over alles en nog wat. Af en toe let je weer op de tijd, dan zucht je even en ga je een wandeling maken. Hoe ga je dit volhouden? Nog 12 uren te gaan. De tijd kruipt. Het is warm en ons schaduwplekje wordt steeds kleiner.

De Domain  is een populaire locatie voor openlucht concerten, evenementen en grote bijeenkomsten. Bovendien is het ook een sportcentrum, vele takken van sport worden hier beoefend. Waar wij zitten is maar een klein gedeelte van de Domain.

Zoals de naam doet vermoeden moet de huidige gouverneur van New South Wales, Marie Bashir in moeten wonen maar het Government House is 15 jaar niet meer bewoond geweest. Zij woont nu echter in een chalet naast het Government House, sinds december 2011 en vlak voor de Kerstdagen.

Breng een bezoek in Kings Cross, doe de Bondi Coastal walk, The Rocks, Hyde Park. Centennial”, en meer weet Linda eigenlijk niet. Ze is grondstewardess bij Qantas en is tevreden met het werk wat ze doet. Het vuurwerk kijken in een park zoals vandaag doet ze ook niet ieder jaar. Ze woont buiten het centrum en is altijd afhankelijk van het openbaar vervoer. “Dat is vaak het probleem. Tot en met het vuurwerk gaat alles goed maar dan als het vuurwerkspektakel afgelopen is dan is het zo druk op straat, bij de bushaltes, en treinstations, hoe kom je dan thuis?”

" Met eigen vervoer is het geen optie. De hele nacht kan het soms duren eer het autoverkeer weer op gang komt ". Eerlijk gezegd kan ik mij dat ook wel voorstellen.

Een echtpaar uit Zuid Afrika is ook op het gras komen zitten. Net als wij hebben ze ook geen spullen zoals een kleedje om op te zitten. We hebben geen kleedje maar 2 lege plastic vuilniszakken meegenomen maar die mogen niet gebruikt op dit mooie groene Domain gras van Sydney. Dat is echt waar.

Het is Sydney. Het is een wereldstad maar soms zijn ze aan het overdrijven.” aldus Linda.

De catering heeft heel wat te bieden, broodjes kip, hamburgers, friet en salades en nog veel meer. Om niet al te veel bezoek te brengen aan de dixies heb ik de catering maar gelaten zoals het is. Zie ongeveer het aantal beschikbare dixies en het aantal mensen in dit park en je kan zelf je conclusies trekken. Dat eten en drinken doe ik straks, het duurt nog wel lang, maar straks . . voor het eerst in mijn leven . . geheel onthouder op 31 december 2013.

We staan  versteld. Het publiek blijft binnenkomen. Het is ook niet mogelijk om even buiten het park te gaan. Je komt er niet meer in. Het hek gaat straks dicht. De limiet is bereikt. Maar nu nog niet. En we hebben nog 8 uren te gaan. Je moet er wel wat voor over hebben ( diepe zucht ). Wat kan je in het andere geval gaan doen op 31 december 2013 in Sydney? Er is zo veel en wij zitten hier. WACHTEN.

 Om ca. 21.00 uur worden we plots opgeschrikt door het eerste vuurwerk, vuurwerk voor de jeugd. Ik lig net lekker te dutten. Jammer, geen vuurwerk op de Harbour Bridge alleen bij de Opera House. Mooie vuurwerk. Een voorproefje wat straks komen gaat. De show duurt ongeveer een kleine 15 minuten en daarna wordt het weer stil en het begint te miezeren. Ze komen langs met plastic zakken om “regencapes” van te maken. De duisternis is inmiddels gevallen en omdat het miezert is het ook frisjes.

Eindelijk . . 23.30 uur . . het is bijna zover, we nemen afscheid van onze “buren”. We twijfelen, blijven we boven of gaan we naar beneden? De paden moeten vrij blijven, lopen mag doch staan moet achter de hekken. Het is zo druk. We schuiven de hekken en gaan achter ze staan. Hier hebben we 13 uur op gewacht. Briljant. Wat een adembenemende spektakel. Dit vuurwerkspektakel zie je elk jaar op tv of op youtube en nu maak je het in het echt mee. Sydney New Year’s Eve 2014. Een spetterende, knallende show. Voortreffelijk. Het mooiste vuurwerk die ik ooit gezien heb. Zijn we moe? Helemaal niet. Ik niet in ieder geval. Niemand eigenlijk. We moeten wel even bijkomen van al die schitterende kleuren en die keiharde knallen. Daar word je even stil van. Maar moe? Neen . . helemaal niet. Het is helaas voorbij. Voor die show hebben we ruim 13 uren gewacht. Een show van slechts 20 minuten en nu is het afgelopen. Het grote feest is afgelopen. Het is tijd om terug te gaan naar het hotel en wij zijn uiteraard niet de enigen die dit willen. Iedereen wil de drukte voor zijn. Dan begint het geschuifel. Heel voorzichtig, rustig, kalm en beheerst. Het nieuwe jaar is reeds 45 minuten oud.

Overal security en politie en geen gemotoriseerd verkeer en dat is maar goed ook. We moeten een stukje lopen, de hele Macquarie Street af door het St. James Park tot aan William Street en dan linksaf en dan is het nog een kleine 200 m lopen. En ik verheug me al op een lekkere koele pint of Guinness in het barretje tegenover het hotel, bovendien lusten we ook nog wel een snack of een warm hapje.

Het verkeer hier in de William Street staat compleet vast. Men kan met de auto de stad niet uit. Files en nog eens files. Bizar.

Het barretje gaat sluiten. Dat is nou jammer.

 

1 Jan. 2014

 

Na het ontbijt 10.00 uur zijn we naar het centrum gelopen. Onze volgende accommodatie , Regis in de Park Street is ongeveer 1 km lopen. Heel gunstig voor ons. We zitten dan echt in het centrum. De Skytower is niet ver van ons vandaan , Chinatown is in de buurt , Darling Harbour is maar 10 minuutjes lopen. St. James Park nog geen 3 minuten als ik een potje wil schaken met hele grote schaakstukken en Circular Quay is dan ook niet ver meer. Niet slecht. Maar naar de Regis verhuizen is pas op 3 januari.

Wat wij vandaag gaan doen? We nemen de hop on hop off bus . . waarom? Waarom niet eigenlijk. Gisteren ruim 13 uren wachten in de Domain en nu gaan we lekker lui zitten, luisteren en kijken. Op Circular Quay staat een halte een hier stappen we in. De buskaartjes hebben een geldigheid van 24 uur. De Sydney bus komt elke 15 tot 20 minuten voorbij, de Bondi bus elke 30 tot 45 minuten maar heeft geen halte op Circular Quay. Die haltes zijn op de William Street en op het Centraal Station in Bay 5, Eddy Avenue, dicht in de buurt van Chinatown. Het weer is wederom prachtig, we gaan boven zitten. De dubbeldekker bus rijdt grotendeels de eerste 17 haltes door het centrum ( o.a. William Street, Kings Cross, Woollomoloo Bay, Opera House, Botanic Garden, Hyde Park etc. ) en vanaf halte 17 ( Fish Market) richting Darling Harbour. De chauffeur houdt wel van tempo en dat is jammer want af en toe wil je foto’s maken doch word je weer cru op je stoel gedrukt. Bij het Maritiem Museum stappen we uit. Kom je vanuit het westen de Harbour in dan heb je rechts van de Pyrmont Bridge, Cockle Bay, links van de brug heet het Darling Harbour. En hier een wandeling maken is niet verkeerd want er is zo veel te zien en te doen. De HMS Endevour replica van Captain James Cook trekt veel aandacht.

Nog met de whale watching van 2010 vers in het geheugen lopen we op de Pyrmont Bridge naar de ferry terminal. Hier heb je ook het Imax theater, het Powerhouse museum, Sydney aquarium en de Wildlife Sydney Zoo. Het is warm, geen honger maar dorst en daarom veel water drinken en dat doen we op de Erskine Street, King St. Wharf, waar ook een halte is voor de Sydney hop on hop off bus. Daarna vervolgen we onze rit weer richting Circular Quay via Campells Cove en The Rocks. Maar we blijven zitten tot halte 6 voor de overstap op de Bondi bus. Halte 6 is pal voor ons hotel. Dat is gemakkelijk.

De rit naar Bondi Beach gaat via Darlinghurst, Paddington en Bondi Junction., we zitten aan de oostzijde van Sydney.

Een druk badplaatsje, deze Bondi Beach en natuurlijk bekend van tv. Maar ook bekend vanwege het watersurfen, de lifeguards (strandwachten), het strand, en natuurlijk om te zien en gezien te worden. Petra spot bekende lifeguards en ik spot een gezellige pub aan de overkant van de lifeguard observation tower.

In Nederland komt op nieuwjaarsdag de familie bij elkaar en vieren nieuwjaar. Hier in Sydney misschien ook wel maar dat merk je in Bondi beach niet. Vergelijk Bondi beach maar met onze Scheveningen op een drukke zomerdag. En voor velen is 1 januari gewoon een werkdag, alle restaurantjes, barretjes, kledingzaakjes, noem ze maar op . . zijn gewoon open. En door al die bruisende Bondi atmosfeer vergeten we de laatste hop on hop off bus terug naar het centrum.

Bustickets (prepay only ) koop je bij de kruidenier of in een boekenshop. Het is al donker als we de stadsbus (citybus 333) nemen terug naar William Street. Het rijdt echter niet door William Street, het neemt een zuidelijker route. Even goed opletten waar we moeten uitstappen. De bus is tsjokvol en de chaffeur weet van gas geven. Dan doemt het St. James Park op, we zijn in de Elizabeth street. Het wordt nu ongeveer 14 haltes, sinds de halte Bondi Beach, ik zie plots het bordje St. James Station, bij deze halte dus uitstappen.

Prepaid Only staat op de bussen betekent, je kunt geen ticket kopen in de bus. Op sommige lijnen zijn de tickets in de bus te verkrijgen.

 

Tegenover het hotel is het geen bar ( we dachten in eerste instantie ) maar het restaurant van een hotel waarvan ik de naam niet meer kan herinneren en op deze avond hebben ze live muziek, een folk zanger met gitaar en helemaal niet slecht. Hij speelt oude en moderne bekende muziek. En niet om te vergeten , de 3 pints of Guinness smaken voortreffelijk.

 

2 Jan.

De 24 uur geldigheid van de hop on hop off bus moeten we maar goed gebruik van maken. We stappen in bij ons hotel, de Bondi bus dus en rijden dezelfde route richting Bondi Beach maar nu blijven we zitten. Gisteren had de chauffeur haast, vandaag rijdt er eentje alsof hij zijn middaglunch niet wil missen.

Zo passeren we North Bondi, Dover Heights, Rose Bay, Double Bay, het Australian Museum en het Central Station Terminal, werkelijk in vogelvlucht om uiteindelijk bij de Sky Tower uit te kunnen stappen. Het is 13.00 uur. Je hebt soms geen notie wat dagen betreft laat staan de tijd.

Nu we toch bij de Sky Tower zijn waarom geen bezoekje brengen? De Skywalk is voor vandaag uitverkocht. We kopen tickets voor de Tower Eye en de Wildlife Zoo.

Voor je de lift instapt wordt jouw rugzak helemaal gescand op . . ach je weet wel. Dan mag je pas de lift in. Achteraf geweten hadden we ook het Sydney Aquarium moeten nemen. De platypus ( vogelbekdier ) kom je niet tegen in het wild, hier in het Sydney Aquarium zijn ze tenminste te zien.

We bevinden ons op ongeveer 250 m hoogte als we een prachtige uitzicht krijgen over Sydney. Boven is er een restaurant. Daar zijn we niet geweest maar dat gedeelte kan heel langzaam draaien dat kan zorgen voor een subliem panorama van de stad.

Voor de Wildlife Zoo moeten we in Darling Harbour zijn, het ligt naast de ferry terminal. Het is veel groter dan ik had verwacht, niet zo groot als Taronga Zoo, denk ik maar toch . . en Rex is hier in Sydney, de 5 meter lange zoutwaterkrokodil. Je kunt hem van heel dichtbij aanschouwen.

’s Avonds is het altijd weer heerlijk om in Circular Quay te lopen en te slenteren. Life muziek, beneden in de Opera bar naast het Opera House is er elke avond en hele goede life bandjes wat ik tot nog toe hoor.

Als we de treden nemen langs het Bennelong restaurant richting de Concert Hall hoor ik toevallig ook muziek van de Beatles, nummers van de cd Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Wat blijkt? The Beatles2back geven nu een live concert en hun optreden zien we op een scherm binnen in de lounge. Een jong stel kijkt ook mee en glimlachen als ze horen hoe ik met complete songtekst mee kan zingen. Ik hoop dat het niet vals klinkt.

 

 

3 Jan.

 

Verhuizen naar het Regis in Park Street met de taxi. Het is slechts 1 km maar toch . . We zijn 2 uren te vroeg voor het inchecken. Maar onze koffers en handbagage mogen we in deposit achterlaten. Na 2 uren wandelen in de city komen we weer terug. Eerst de dirty laundry (was) doen op de 45ste etage waar we ook een schitterende uitzicht hebben over de stad. Helemaal op de top kan je zonnen en zwemmen. Wat een luxe.

Captain Cook Cruise hop on hop off vertrekt van de ferry terminal in Darling Harbour, met stopovers in Circular Quay, Darling Harbour elke 45 minuten en voor een 90 minuten durende cruise rond the Harbour Cove met een keus aan stopovers zoals Fort Denison, Taronga Zoo, Shark Island, Watsons Bay, Manly en Luna Park met live commentaar. Echter we zijn te laat vertrokken, de cruise duurt nog slecht 1,5 uur, de rest moeten we morgen doen. Geen probleem, we willen Manly ook nog zien en misschien zien we ook nog met een beetje geluk de wilde pinguins op het strand komen.

Manly doet ons ook nog denken aan 2010. De Manly ferry brengt ons ongeveer in 30 minuten van Circular Quay naar Manly Wharf. Via de Corso ( winkelpromenade ) kom je in Manly beach en loop je richting South Steyne dan zie je de Manly Life Saving Club van de lifeguards en verderop kan je via de Marine Parade naar Shelley Beach lopen.

De pinguins komen zo meestal omstreeks 21.00 uur het strand opwaggelen. Niet op deze strand maar op het kleine bij Manly Wharf waar ook de ferry aankomt. De plek waar ze aan land komen is tevens het drukste gedeelte van het strandje, net naast een café. Dus daar ter plaatse hebben vrijwilligers die zich inzetten voor het wel en wee van de pinguins de boel helemaal afgezet met hekwerk, vooral tegen honden. En dan is het gewoon wachten. Wachten tot ze aan land komen. De kans is gering. Waarom we zo begaan zijn met de little penguins in Manly? Omdat deze één van de laatste broedende kolonie pinguins zijn in New South Wales.

 

4 Jan.

 

Watsons Bay. We zijn op het puntje van een klein schiereilandje op de Southhead van Sydney Cove en hier is het prachtig. Je hebt uitzicht en hoe! Je ziet in westelijke richting in de verte de Harbour Bridge en in het noorden, Manly. Loop je door het park dan kom je bij de Military Road en steek je deze over dan krijg je een adembenemende wandelroute langs de kust met uitzicht over de pacific oceaan. Deze route en The Gap maken Watsons Bay een toeristische attractie. En bij Doyles ( de beste visrestaurant ) hebben we verse vis gegeten. En in de baai zien we een pelikaan. Dat is even geluk hebben.

Terug in Circular Quay zien we een kleine menigte in The Rocks. Een straatartieste á la boeienkoning Houdini wrikt zich in allerlei bochten in een glazen kubus van 1 kubieke meter ( 1x1x1 m) en waarempel ze kan er helemaal in. Ongelooflijk.

The Rocks helemaal naar Dawes Points voert ons langs de Overseas Passenger (Cruise) Terminal, Hickson Road Reserve, Dawes Point Park, Harbour Bridge Southhead en de Hickson Road. Ik loop in de schaduw en Peetje in de zon. Die kan er goed tegen. Bij de splitsing nemen we de Lower Fort Street, en deze gaat best steil omhoog. En via zijstraatjes, steegjes etc. om het steile lopen te compenseren komen we bij de Hero of Waterloo Pub om hier van een welverdiende rust te genieten. Wat een gezellige en sfeervolle pub. Ze schenken hier geen Guinness maar allerlei andere soorten bier met een fruit extract. Ik neem die met appel en Peetje natuurlijk . .

Aan het eind van de Windmill Street slaan we links af de Kent Street in tot aan de Hickson Steps. Daar gaan we de trappen af naar de Hickson Road. Zuidwaarts lopen we weer The Rocks uit richting Darling Harbour. Sydney is flink aan het uitbreiden. Over een paar jaar zal dit gedeelte ook een heel druk winkelcentrum worden. Tot aan de bocht bij Napoleon/ Margaret Street lopen en dan slaan we linksaf naar Wynyard, voor ons ook een bekende gedeelte van Sydney. Even uitrusten in het Wynyard Park en de vogeltjes voeren, vooral die ibissen met de zwarte lange gekromde snavels, voordat we gaan eten bij de Japanner naast de Travellodge op de York Street.

 

 

5 Jan.

 

Met de stadsbus lijn 380 naar Bondi Beach betekent opstappen in de Elizabeth Street . De bussen rijden om de 10 minuten af en aan. Een prepay only ticket. Hier is het even zoeken naar een kiosk of zo voor kaartjes. De Coastal Walk, gaf Linda als advies op die oudejaarsmiddag in de Domain. Dat gaan we zo zien.

 

Inderdaad uitstappen in Bondi op de Campbell Parade en we lopen zuidwaarts langs het strand met rechtsboven ons Notts Avenue, de kustweg op. Een stevig windje weliswaar maar dat vind ik persoonlijk niet erg. Met de warmte wat komen gaat is dit heerlijk. Adembenemende uitzicht over het water, de stranden, de kliffen, de baaien maar ook de kustlijn. Terwijl jullie in Nederland binnen in huis zitten lopen wij hier midden in de zomer langs de Pacific Oceaan. We passeren Marks Park, Tamarama, Bronte en Bronte Park en na Bronte, Calga Reserve en meteen een hele grote begraafplaats ( Waverley ). We vervolgen onze wandeling richting Clovely via Burrows Park. Bij de Bundock Park gaan we rechtsaf de Cliffbrook Parade op richting Dunningham Reserve en Coogee Beach, tevens eindpunt van onze wandeling. Even uitrusten hier en lunchen alvorens de bus te nemen terug naar Bondi Beach. Peetje wil daar nog een kijkje nemen. Overmorgen is het zo ver. Dan vliegen we naar Alice Springs . . we hebben nog 1 hele dag in Sydney. Wat een dag vandaag! De wandeling, de omgeving, de zon, de zee en de mensen!

Nu nog de juiste bus nemen. Lijn 662 gaat naar Bondi Beach. Als we nagaan dat we helemaal van Bondi Beach naar Coogee zijn wezen wandelen dan is dat een behoorlijke afstand. Door onderweg veel dingen te zien, af en toe te zitten en te genieten van het uitzicht maak je zo kilometers. Ik heb totaal geen spijt van dat we deze wandeling gemaakt hebben en Petra ook niet, denk ik.

 

In Lushi Bondi Café even weer op adem komen. Ze komen de menukaart brengen. Drinken moet je zelf halen. Na een paar pints wordt dit ietsjes lastiger. En een goede Griek is zeker Nikos wel op de Campbell parade.

Een lange rij bij de bushalte . . dat was een 2 uren geleden ook.

 

6 Jan.

 

Onze laatste dag in Sydney. We komen weer terug maar dan is het echt einde vakantie.

De Royal Botanic Garden in Sydney is ongeveer 30 hectare groot. De attracties zijn divers. Zo kan je de National Herbarium bezoeken, een research instituut die wel een miljoen soorten planten herbergt. Of Palm Grove voor het bekijken van 140 soorten palm inclusief de “cabbage tree palm “, die alleen in Sydney voorkomt, maar ook de Kauri boom, één van de oudste soorten en de grootste in deze tuin. En de First Farm vergeet je niet want dit ligt naast Palm Grove. Hier tref je flora aan die de eerste kolonisten destijds cultiveerden maar ook planten die nog dateren uit de 19de en 20ste eeuw. De Botanic is ook een tuin om lekker van de rust te genieten of om een boek te lezen. Verder heb je een Herb garden, een kruidentuin en The Palace Garden, doch hier zie je hier meer bloembedden, beelden en gedenktekens.

Bovendien is de Botanic thuisbasis van de witte kakatoe en vleermuizen ( flying foxes ). Wij hebben een prachtige ijsvogel op de foto gezet en een prachtige spin.

 

We lopen richting Opera House maar bij het water aangekomen gaan we rechtsaf naar Mrs,. Macquaries Road e via een korte wegomlegging komen we op Mrs. Macquaries Point. Wat een prachtig uitzicht op de Opera House en de Harbour Bridge maar ook op de Kirribilli op de Northhead van Sydney. De terugweg doen we langs Woolloomooloo Bay en door The Royal Botanic Garden naar Mrs. Macquarie Street. In St. James Park is het even uitrusten en kijken we naar een schaakpartij met grote schaakstukken. ’s Avonds zijn we in Chinatown.

Het hart van Chinatown is Dixon Street en Paddys Market. In hetzelfde complex tref je aziatische restaurantjes en nog veel meer. Het is hier goed eten en voor weinig geld.

En onze laatste avond sluiten we af in een pub naast de Regis. Morgen vroeg op. Om half acht worden we opgehaald door een shuttlebus.

 

7 Jan.

 

Vroeg op . . wij en voor ontbijt hebben we helaas geen tijd. Gisteren in de supermarkt even snel brood gehaald maar dat was dan ook alles.

Het busje is op tijd. We zijn niet als laatste, na ons moet de chauffeur nog richting Kings Cross voor 2 passagiers en daarna karren we naar Kingsford Smith Airport. We moeten naar domestic departures maar hij zet ons bij de verkeerde terminal af. We vliegen domestic met Qantas en die heeft een eigen terminal 1. Dus wij helemaal naar terminal 1. Eind goed al goed . . we zijn ruim op tijd. Het is al druk bij de gate.

Terug van weggeweest, Alice the red centre en vanuit de lucht is het echt rood. Geen “ slurf “ of pier of brug maar een trap om het vliegtuig te verlaten om op het platform te komen. Meteen voel je de warmte op je afkomen. Hier is de hitte, een hele droge warmte en daar moet ik altijd even aan wennen. Op onze koffers hoeven we ook niet lang te wachten, even ergens zitten, even bijkomen en de omgeving verkennen. De bali van Hertz zien we al staan. Alice Airport is niet zo groot en alleen binnenlandse vluchten komen hier aan. Je kunt hiervandaan ook naar Uluru Rock vliegen, dat is in Yulara. In 2010 hadden we niet veel van Alice gezien, alleen de Todd Mall om boodschappen te doen voor de Motorhome. Maar achteraf is hier in Alice veel meer te zien.

Eerst de auto ophalen en naar onze appartement rijden.

Het is ongeveer 15 km naar Alice en het plaatsje ligt ten noorden van het vliegveld. Om de parkeerplaats te verlaten heb je een ticket nodig en die hebben we gekregen, dat weten we zeker, maar waar hebben we die ook weer bewaard? Dus bij de slagbomen moeten we even achteruit en aan de kant om naar die ticket te zoeken. Andere toeristen passeren ons, het zijn Nederlanders. we dachten dat we de enigen waren.

Lekker rustig op de weg, heel af en toe een tegenligger. We zijn echt in de Outback, alleen rode aarde aan weerszijdenvan de Stuart en het terrein is vlak. Bij het bord “ Welcome in Alice Springs “ stoppen we even om foto's te maken.

 

Bij de Stuart Rotary Park zien we een rotonde en natuurlijk nemen we de verkeerde afslag. In plaats van de Gap Road te nemen blijven we op de Stuart. Via een zijweg, Achilpa Street komen we op de Gap Road en hier rijden we een paar rondjes om tenslotte bij Alice on Todd te arriveren.

Een backpacker hostel ligt er niet ver vandaan. Handig als je iets wil drinken of eten in de late avonduurtjes.

Alice on Todd is een ruime accommodatie met een klein tuintje, het appartementje is meer dan genoeg voor ons tweetjes. Ideaal als je 's morgens een bakkie koffie en thee kunt nemen, het keukentje is dus van alle gemakken voorzien.

Omkleden, de auto pakken en naar het centrum rijden, eigenlijk de buurt verkennen. We zien borden naar Anzac Hill. Daar gaan we een kijkje nemen. Anzac Hill is de ideale plekje om de stad te bekijken. Veel foto's van Alice Springs die op het internet te vinden zijn, zijn op deze plek gemaakt.

En natuurlijk gaan we de Todd Mall in, de straat Todd Street komt ons bekend voor, we zijn terug van weggeweest. De jubelende en juichende aboriginals naast een cafe in Todd Street in september 2010, herinner ik nog als de dag van gisteren.

De Royal Flying Doctors Service is helaas gesloten, maar we komen terug.

 

8 Jan.

Bij de receptie hebben we een plattegrondje gekregen van het gebied om en rond Alice Springs en de MacDonnell Ranges. Glen Helen Gorge is een 150 km rijden en daar gaan we eerst naar toe en op de terugweg pakken we Ormiston Gorge. Op de terugweg zijn er meerdere gorges te bekijken doch de wegen er naar toe zijn niet allemaal geasfalteerd

Nadat we getankt hebben, pakken we de Larapinta Drive, we passeren de Stuart Caravan & Cabin Park (met Motorhome in 2010 ), passeren Desert Park en bereiken vervolgens de MacDonnell Range National Park en hiervandaan is het nog 140 km naar Glen Helen. Net voorbij de afslag Stanley Chasm kiezen we de noordwestelijke route, de Namatjira Drive. Schitterend weer. Raampjes helemaal omlaag, airco uit en karren maar. Niet veel verkeer, maar het is nog vroeg in de ochtend. Een glooiend rode landschap als we steeds verder van Alice Springs zijn. Waarschuwingsborden m.b.t. flood way kom je hier dan ook regelmatig tegen. Het kan hier goed spoken als het onweert, denk ik. In Alice is in ieder geval de Todd River kurkdroog, het regent in deze streek niet veel of misschien helemaal niet en dat is een hele geruststelling. Toch zitten we nog ver onder de Tropic of Capricorn, de steenbokskeerkring. Boven deze linie kan het zeker heel goed te keer gaan, in de buurt van Darwin etc. weet ik het heel zeker en dat is zo'n 1500 km noorderlijker. Petra neemt het stuur over, even proberen, even dat gevoel krijgen van ' rijden in de Northern Territory ' en echt in de outback zijn. Een hele gewaarwording als je hier auto rijdt. En met die wijsvinger, je groet tegenliggers, dat doen ze hier in de Outback, dat is gewoonte. Af en toe stoppen we, fotootje hier, fotootje daar en water drinken. De Toyota rijdt prima. Het heeft hier en daar wat deukjes maar dat staat allemaal op het schaderapportje van Hertz. De Airco doet het prima. Dat is fijn, een airco aan boord, vooral hier in de outback. Soms zit ik het liefst in de auto. Als je de hitte niet gewend bent, 40 graden is echt extreem.

Het Parkeerterrein van Glen Helen ziet er verlaten uit, ook het Resort. Een informatiebord toont ons de wandelroute naar de gorge. Een kleine riviertje, de Finke heeft zich miljoenen jaren geleden een weg gebaand door de bergketen. Glen Helen Gorge is het resultaat. Het riviertje is droog maar er is genoeg waterhole in de kloof. Je kunt er zwemmen. Nu is het nog rustig, straks in de middag zal het misschien drukker worden. Je loopt over zand, een droge rivierbedding, keien en rotsen om bij de waterhole te komen. Een duits stel komt aangelopen. Ik heb ze niet op de parkeerplaats gezien. Die overnachten in het Resort. Hij loopt stoer. Te stoer want hij glijdt plotseling uit en valt lelijk. Als je op slippers loopt dan is dat hier op die gladde keien echt balanceren op een koord. Hij heeft ontzettend veel geluk gehad en de trots van de mens, hij laat niet merken dat hij pijn heeft.

Maar onvoorstelbaar hoe blauw de waterhole is. De duitsers nemen een duik en zwemmen naar het midden van de waterhole. Het zal best koud zijn, het water, maar wel verleidelijk. Veel vegetatie te zien en prachtig groen ondanks de droogte, dat zou je niet verwachten en misschien is het nog te vroeg voor de wildlife, er moeten hier veel watervogels zijn. Hier op de oever kan je uren zitten, liggen en zonnen als je er van houdt maar je kunt ook een wandelingetje maken.

Het restaurantje is klein en gezellig. Een Canadees meisje werkt achter de bar. Nu heeft ze nog tijd, straks misschien niet meer, dus we beginnen een praatje met haar. Ze is helemaal alleen naar Australie gegaan om hier te werken en te genieten van het leven. Misschien wil ze hier ook blijven. Ze leeft van dag tot dag. Een leuk en aardig meisje. Ze geeft ons geen hand, zoals gewoonlijk met het afscheid nemen, ze geeft ons een flinke hug. Lief!

Een prachtige uitzicht op Mount Sonder om het bezoek af te sluiten en terug te gaan naar Alice via Ormiston Gorge. Dat is een kleine 10 km terug. Hier nemen we een niet al te steile pad langs de voet van de berghelling. De Ghost Gum Lookout is 20 minuten lopen, een zware route als je geen conditie heb en dan nog die hitte erbij. Even stoppen, water drinken, op adem komen en weer verder. Je wordt wel beloond. Op een gegeven moment komen we bij een uitkijkpost en krijg je een adembenemende uitzicht over de kloof. Wat een spectaculaire uitzicht. Hier staat ook iets meer wind en dat is een welkome verademing.

Na de Kentucky Fried van gisteren lust ik vandaag wel een steak. Overlanders Steakhouse, het is ergens in de Hartley Street. Dat is niet ver van de Woolworth supermarkt. De auto parkeren we recht tegenover de steakhouse met de rugzak nog op de achterbank. Veel jongeren die in Australie een tijdelijke baantje hebben, dit aardige duits meisje niet uitgezonderd. “ Where are you from? “ is de algemene standaard vraag. “ Oh . . we are neighbours “. Ondanks de wat nukkige bediening, draaiende airco's en ventilatoren ( frisjes ), smaakte de steak in ieder geval voortreffelijk.

 

9 Jan.

Het zit niets anders op om de Larapinta Drive nog een keer te nemen voor Simpsons Gap en Standley Chasm. Dan denken we de mooiste gaps en gorges gezien te hebben in de West MacDonnell. Trouwens al die gorges en gaps kan je toch niet op 1 dag een bezoekje brengen.

De Standley Chasm is 40 km vanaf Alice Springs, je moet entree betalen en dan is het zo'n 20 minuten lopen naar de Chasm, een spelonk met aan weerszijden steile rotswanden. Om hier te komen loop je door een kreek ( kurkdroog uiteraard ), geflankeerd door gombomen en cicaden. Deze laatste maken herrie, het geluid net als die van krekels maar dan harder. En je ziet en hoort vogels, hier in de Standley is meer levendigheid te bespeuren en de Chasm . . die mag er wezen. Schitterend. Na de wandeling is het hier lekker uitrusten in de Chasm vanwege de vele schaduw.Toch is dit het beste tijdstip om wandelingetjes te maken, zo 's morgens 11.00 uur, dan is het nog uit te houden.

Simpsons Gap is zo'n 18 km terug naar Alice Springs. Hier is het weer stil en verlaten. Of je hoort krekels of cicaden, voor de rest is het hier rustig. Weer een droog riviertje. Op het informatiebord staat ook dat er eventueel rotswallabies te zien zijn. Ik weet dat ze erg schuw zijn, maar je weet maar nooit.

 

Alice Springs ten oosten van de Todd River is voor de welgestelden. Althans dat denken we. We rijden willekeurig wijkjes in en komen schitterende villa's tegen maar ook apartementjes en eensgezinswoningen. Veelal keurige nette woonwijken en langs de Todd River zien we hotels, een resort, en een grote golfterrein.

Rijd je aan de westzijde van de “ droge “ rivier dan zie je de aboriginals. 's Morgens lopen ze naar het centrum en laat in de middag lopen ze naar hun “ township ”. Ze slapen ook langs de oevers van de Todd rivier. Bizar. En dat geslenter herhaalt zich elke dag. Soms zie je een hele gezin of een familie, doelloos slenteren. De slijterijen zijn gewaarschuwd want alcohol is een probleem.

Ze vallen je niet lastig of zo. Ze kijken naar je, sommige groeten, sommige vragen om een vuurtje of een sigaret. Dan heb ik het over de jongere generatie, de wat oudere generatie is wat terughoudender maar zeker niet onbeleefd.

Overdag heb ik niet het gevoel dat het onveilig is in Alice Springs. 's Avonds weet ik het niet. In iedere stad moet je niet na twaalven op straat slenteren en dat geldt ook voor Alice Springs.

 

Het Telegraaf Station ligt net iets buiten het centrum. Je rijdt een 4 tot 5 km noordwaarts op de Stuart Highway en daarna krijg je borden. We zien ook een bordje “ School of the Air “ en die willen we ook een bezoekje brengen.

In een winkel bij de ingang betaal je entree en krijg je een plattegrond en een brochure mee. Van het Telegraaf Station zijn nog een aantal gebouwtjes bewaard gebleven, het woonhuis, een keuken, een barrak, het zendstation, generatorhuisje, de hoefsmid en een weerstation. Dankzij Mr. Todd en de telegraafverbinding is Alice Springs geworden wat het nu is. Hier is het allemaal begonnen. Hier hadden ze communicatieverbinding met Darwin en Adelaide middels morseseinen. Zelfs met een kamelenboerderij hadden ze contact. Vroeger dreven Afghanen handel en ze brachten ook kamelen het land in voor hun lokale transporten. Bovendien is gelegen achter het gebouwtje van de hoefsmid de waterbron van de Todd rivier te zien. Leuk om de geschiedenis een klein beetje te weten te komen hier in het midden van Australie.

Een wallabie met jong komt aangehuppeld en stopt even om te poseren en fotograferen doet Petra maar al te graag. Het wordt hier rustig naarmate de middag verstrijkt. Wij gaan weer terug naar Alice on Todd.

 

10 Jan.

 

In de “ School of the Air “ waan je jezelf weer als leerling op een basisschool, doch als je heel erg ver weg woont van de bewoonde wereld is leerling zijn niet zo leuk meer. Maar hoe is dat nou om les te krijgen van een onderwijzer(es) die honderden kilometers van je vandaan les geeft?

Ter introductie krijgen we een filmpje te zien hoe dit allemaal in zijn werk gaat. Niet zoals bij ons vroeger, hier op deze school was er en dat is er nog steeds, een goed contact tussen onderwijzers, ouders en leerlingen. Als de kinderen 4 jaar oud zijn kunnen ze al inschrijven. Ze kunnen doorgaan tot hun dertiende. Daarna gaan de meesten naar de middelbare school. Om een idee te kijgen, ik zie een foto van een leerling en die woont bijna 1000 kilometer hiervandaan. De leerlingen wonen op boerderijen, nationale parken, noem ze maar op.

Het is een hele uitdaging voor een onderwijzer om op deze manier les te geven, hij moet een soort acteur en presentator tegelijk zijn en niet te vergeten, hij/zij moet met het zendapparatuur om kunnen gaan. Het begon allemaal met de post, daarna gebeurde communicatie met zendapparatuur en tegenwoordig met de personal computer en internet. Wat een luxe is dat. Nu krijgen zowel onderwijzer en leerling real-time informatie en de student van nu kan op een interactieve wijze met leerstof werken op hun computer. Een hele voorruitgang en dat ook nog in een korte tijd. Bravo voor de lieden die dit hebben opgezet.

 

Emily Gap, Jessie Gap en de Corroboree Rock liggen in het oostelijke deel van de MacDonnell Range. We rijden richting het vliegveld maar net iets buiten Alice Springs slaan we af richting Heavitree Gap en daarna de Ross Highway op. Ongeveer 16 km rijden voor de Emily Gap en haar Aboriginal rotstekeningen en rotsschilderingen. Het is een smalle kloof en als we in de kloof komen zien we net voorbij de bocht aan onze rechterzijde de rotstekeningen en schilderingen. Aan het einde van de kloof is een bron, een diep waterhole(poel) maar ook deze staat droog. We lopen gewoon op de bodem van de kreek, in mulle zand. In het regenseizoen is het hier met een bootje peddelen. De hitte in de kloof is behoorlijk. Geen zuchtje wind wat je eigenlijk zou verwachten. Behalve het getsjirp van de cicaden en krekels is het hier erg stil. Dit is een heilige plek, een van de belangrijkste in de omgeving van Alice Springs.

 

Jessie Gap, 8 km verderop is ongeveer eenzelfde kloof. Ik kijk op mijn horloge, het is haast 11.00 uur , hier is het stil en verlaten. Dit oostelijk deel van de MacDonnell kent niet zo veel toeristen. De meeste bezoekers van Alice Springs nemen de westelijke richting i.v.m. Uluru Rock en Kings Canyon.

 

We rijden verder naar Corroboree( Aboriginal ceremonie ) Rock. Langs de weg liggen een paar koeien onder een boom in de schaduw, er is geen hek, geen prikkeldraadomheining, ze kunnen gewoon de weg op. 35 Km ongeveer om bij de Rock te komen. Een 2 km voor de afslag naar de Rock is de weg versmald en daar worden we meteen op geattendeerd, we rijden dan op gravel en dat maakt een akelig geluid. Maar als we in de vallei aan komen rijden is de Rock best spectaculair om te zien. Onder de vele rocks die hier verspreid liggen is de Corroboree het opvallendst, behalve in grootte is die ook best vreemd van vorm. Ik zie een soort gezicht in de vorm. Kijk je de Rock vanaf de andere zijde dan lijkt het nergens meer op. Dat de aboriginals hier vroeger hun heilige voorwerpen bewaarden en ceremonies hielden geloof ik wel. De informatie op het bord vertelt ons dat hier in deze vallei grote hagedissen ( 2,5 m ) leven, die schuilen aan de rand van de vallei.

We wandelen om de Rock heen, er is een wandelpad. Intussen zoeken we naar de grote hagedis. Grapje, de kans dat je een kleine hagedis tegenkomt is zeer nihil laat staan een reuzehagedis . . laat mij niet lachen.

 

Onze eerste contact met een aboriginal op de Todd Mall. Ze vraagt of ik een sigaret heb. Misschien hebben ze ons al verscheidene malen zien lopen in het centrum, een blanke vrouw met een bruingetinte man is uniek in Alice Springs, zou je haast zeggen, dus misschien vandaar en dezelfde middag als we net met 2 flessen water en wat kleine boodschappen de Woolworth uit lopen. Prompt als we de zebrapad zijn overgestoken komt een aboriginal vrouw naar ons toegelopen. “ Excuse me . . excuse me “ . In haar linkerhand heeft ze 2 gekleurde “ kiezel” stenen. “ 50 Dollar “ zegt ze en Petra “ No . . niks er van . . mooi niet . . dat zijn ze niet waard. “ En ze snapt meteen wat we bedoelen. Doch ze houdt voet bij stuk. “ 50 dollar “ . We schudden onze hoofden. Ze laat haar hoofd zakken en pruilt ietwat met haar lippen. Tevergeefs is haar prijs. Een fles water en 20 dollar daar zal ze mee moeten doen. “ Knorrend “ en een klein beetje tegenstribbelend geeft ze 1 steentje. En wij de 20 dollar met het flesje water die ze later zal gebruiken om haar voeten te wassen.

 

De Royal Flying Doctor Service reserve is open. In 1939 gesticht een levend legende van de Outback en nog tot op de dag van vandaag operationeel en hoe belangrijk het radiocommunicatie systeem werd voor al die reizigers, inwoners en werkenden in de uitgestrekte gebieden van Australie, dat allemaal krijgen we te zien in een 15 minuten durende introductiefilm over de RFDS. Daarna maken we een wandeling door het museum. Een kijkje in een RFDS vliegtuig met de First Aid, eerste hulp medische spullen. Er is een radiocommunicatie centrum, een vliegsimulator, een RFDS basis station, vitrines met souveniers, artikels etc. kortom van alles te zien m.b.t. RFDS activiteiten van vroeger tot en met het heden. Als we dit zien denken we aan de populaire TV serie.

http://www.ntsearch.com.au/alice-springs/RFDS.asp

 

11 Jan.

 

http://www.roadtransporthall.com/museums/old-ghan.html

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Ghan

 

Morgen de laatste dag in Alice Springs. De 13de vliegen we weer terug naar Sydney. Dat duurt even dus nog lekker 2 hele dagen genieten in Alice Springs. We gaan verhuizen. Niks mis mee met Alice on Todd. Maar nu even iets anders. We hebben al gegoogled en de Double Tree naast de Golf Course lijkt ons wel wat. Zo gezegd zo gedaan. Pas om 13.00 uur is het inchecken, geen probleem we hebben een auto en vragen bij de receptie of er nog meer te bezichtigen is in de omgeving van Alice. Op de Old Ghan Museum na hebben we de belangrijkste attracties gezien in Alice. Jammer dat de echte Ghan vandaag Alice Springs niet aandoet anders heb ik een kijkje genomen. In 2010 reed de Ghan naast ons toen we richting Darwin reden. De Ghan is een van de grootste spoorwegmaatschappijen in Australie, het verzorgt de spoorverbinding Noord-Zuid, tussen Darwin-Adelaide, de Indian Pacific gaat van West-Oost, Perth-Adelaide-Sydney( stopt in Broken Hill ), en de dienst Overland tussen Adelaide-Melbourne.

Het museum ligt 10 km zuidelijk van Alice Springs. Eigenlijk zijn het 2 musea. Er is ook nog een automuseum. Ik ben gekomen voor de Ghan, de locomotief en de wagons. De conservator is inmiddels gearriveerd en met nog een australische familie krijgen we een rondleiding. Eerst de hele geschiedenis van de (Af)Ghan(istan) “ karavaan “ wordt natuurlijk uit de doeken gedaan middels foto's, magazines, krantenartikelen etc. De Outback Red Centre ontsluiting is een feit. De bouw ging trouwens niet over een leien dakje. Door overstromingen spoelden grote delen van het traject geheel weg. Bosbranden vernielden spoorbielzen maar ook termieten was een ware plaag voor het vele hout waardoor de bouw werd vertraagd.

In de diesel elektrische locomotief waan je jezelf machinist van de NSU 58. Wat moet de 850 pk diesel een ontzettende herrie hebben gemaakt. Slechts een “ geluidsdichte “ wand en deur scheidde de machinist met de diesel.

De oude lijn en de nieuwe lijn loopt tussen Adelaide en Port Augusta. Na Port Augusta rijdt alleen de nieuwe lijn, dat is de huidige lijn. De oude lijn doet het nog met een echte stoomlocomotief. Chris Tarrant reed slechts tot Port Augusta met de oude lijn, daarna naar Alice Springs per auto.

http://www.comrails.com/cr_locos/r_nsu.html

We mogen de club car bar ( barretje), de club car, de dining car, en de galley( keuken) bezichtigen. Op de binnenplaats van het museum staat nog een stoomlocomotief, eigenlijk verwaarloosd. Het museum raakt in verval en dat is jammer. Ik heb geen idee hoe het museum gesponsord word. Veel toeristen zie ik hier niet, althans het loopt niet echt storm en allles bij elkaar genomen, het materieel is verwaarloosd en een beetje amateuristisch opgezet. Daarentegen trekt het automuseum meer animo. In ieder geval ik heb genoten van de locomotief NSU 58.

 

Lunchen in de Todd Mall. Alice kent weinig terrasjes, vind ik. De Todd Mall is een winkelstraat, niet echt een straatje waar je lekker kan zitten. Misschien 's avonds . . ik heb echt geen idee. Eerlijk gezegd als het overdag warm is dan is binnen zitten de beste optie. In de Woolworth supermarkt is het airconditioned, het heeft een restaurant, een ijssalon, een broodjeszaak dus een lunch hier is prima en je hebt veel bekijks. Waar je maar ook bent . . Rotterdam . . Sydney . . Hongkong . . supermarkten zijn overal hetzelfde . . maar aboriginals zie je niet overal. Als ik een tafeltje zoek doe ik het liefst in hun buurt. Ik wil graag een gesprek beginnen maar vaak zie je dat ze daar geen behoefte aan hebben. Jammer.

 

De Telegraph Station heeft toch iets magisch. Niet het station zelf maar het gebied rondom. Natuurlijk tref je hier ook wandelroutes aan maar eigenlijk komen we meer voor de dieren. In de verte zien we ze huppelen de wallabies op zoek naar eten. Vooral vlak voor zonsondergang moet je hier zijn. Het is dan ietsjes koeler en rustiger en dan komen de diertjes vanzelf te voorschijn. We lopen voorbij de waterput ( bron ) achter het gebouwtje van de hoefsmid en dan zit je in een gebied waar je ze kunt zien, de rock wallabies en die zien we ook. In de verte op de rotsen. Ze zijn voorzichtig maar dat zijn wij ook. We weten hoe schuw ze zijn en een bruuske beweging is genoeg om de beesten weg te jagen. Wij zijn hier helemaal alleen. Je zal maar dingo's tegenkomen. Dat is spannend. Aan de andere kant ook weer niet spannend want we weten dat een groepje dingo's gevaarlijk kan zijn. Petra maakt nog enkele foto's als ik de horizon verken. Het is hier echt een oase van rust. Als we teruglopen zien we pas een jong stel aankomen. Die weten kennelijk de route. Die lopen in een andere richting.

 

 

12 Jan.

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Alice_Springs_Desert_Park

De Desert Park is niet ver van de Stuart Caravan Park. In 2010 hadden we hier voor 2 nachtjes gestaan en de Desert Park is een 4 km verder net voor de John Flynn memorial.

Van horen zeggen dat het niet zo'n interessante park is . . dat willen we met eigen ogen meemaken. Bovendien hebben we bijna alles gezien in Alice Springs, het is vandaag de laatste dag, nog 1 nachtje en dan . .

Niks verkeerds aan Desert Park. Een dierenpark en je krijgt hier centraal Australie in het klein te zien met de flora, fauna, ecosystemen en wildilfe. Je wandelt door de droge desert ( woestijn ) rivers, een woodland ( savanne, steppe ), sandy desert ( zandwoestijn, zoutmeren ) met een mp3 spelertje als gids.

De nachtdieren van de woestijn in 1 huis, de Nocturnal House en hier tref je reptielen, buideldieren en vogels etc. aan en zelfs de reptielen die je overdag in de woestijn niet zo gauw zal zien.

 

Mijn link is : http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Alice_Springs_Desert_Park

 

De Anzac Hill voor de allerlaatste keer met uitzicht over Alice Springs, mooi, een plaatje voor altijd in ons geheugen gegrift. Er komt een bus aan met toeristen, hun eerste kennismaking met Alice. Zij komen, wij gaan.

 

De telegraph station ook voor de allerlaatste keer een bezoekje brengen, misschien hebben we dit keer meer geluk.

Een zwarte leguaan, eentje van 50 cm lang, gitzwart van kop tot staart en heel laag bij de grond, heeft ons al lang in de smiezen. Die ging er als een haas vandoor. In een mum van tijd was die verdwenen . . foetsie . . zo snel was die. Wij zoeken in het struikgewas maar tevergeefs.

De ara's daarentegen zijn niet schuw. Die zijn nooit schuw. Deze duo blijft ook vrolijk dartelen in het gras. Je mag hen heel dicht naderen, ze gaan gewoon door met “ bekvechten “. Verder is het heel erg rustig. Je hoort of ziet niemand. We zijn helemaal alleen, althans in dit gedeelte. De lucht begint dicht te trekken en we voelen de eerste druppels als we naar de auto lopen.

In Alice heeft het geregend en hoe. Ook als we in de Stump zitten regent het pijpestelen. En als het regent is het stikbenauwd.

 

 

13 Jan.

 

Lekker op ons gemak vroeg ontbijten in de Double Tree. Naast ons zit een Maori familie, 2 moeders met elk een dochter. Hun mannen werken in Alice Springs. Wij denken dat de familie tijdelijk in het hotel woont. Zeker weten doen wij niet. Ze zijn vriendelijk en beginnen maar al te graag een gesprekje. Helemaal uit Nederland gekomen vinden ze wel apart. Wij ook maar nu is het tijd om uit te checken. Vaarwel Double Tree, vaarwel Alice Springs.

Enigszins met tranen in de ogen nemen we afscheid van Alice. Als we de rotonde naast Stuart Rotary Park voorbij zijn op weg naar de Airport is Alice Springs slechts nog maar een herinnering . . misschien tot een volgende keer Alice Springs.

 

Een rustige vlucht naar Sydney. Op Kingsford Smith nemen we geen shuttle maar de trein, de Airport Link. Ticket is even duur als de shuttle, je hebt alleen het ongemak . . maar we vinden het een keer leuk om de trein te pakken. Je hebt ook niet het gevoel dat je op dat moment in Australie bent. Zo ver van huis in een forenzen trein, het is net of je in de sprinter stapt van Rotterdam naar Dordrecht. Ongeveer 23 minuten naar Wynyard Station op York Street waar de Travelodge zit. Het stopt eerst op Circular Quay, daarna op de Wynyard. Het hotel is nog geen 50 meter lopen. Nog steeds onveranderd, de Travelodge. Maar de receptionist laat ons weten dat wij geen 2 persoonskamer geboekt hebben. We lezen ons voucher en inderdaad hij heeft gelijk. Er zijn nog meer Travelodges in Sydney, wij moeten naar Wentworth Avenue . . maar mooi niet . . we gaan weer niet met al die bagage zeulen. Die andere Travelodge ligt nog tamelijk ver van de York Street vandaan. Ik hoor de receptionist zeggen, “ u kunt een trein nemen of taxi “ .

Mooi niet . . we blijven hier , is er een 2 persoonskamer vrij, zo ja dan boeken wij meteen. Thuis regelen we wel verder met Pacific Islands Travel. Zo gezegd zo gedaan. Een uur later lopen we richting Circular Quay. Vanavond hebben we de hele avond nog en morgen de hele ochtend. De receptie hebben we een shuttlebus laten regelen. We worden pas om 12.30 uur opgehaald. We gaan nog even genieten van Sydney. Misschien komen we nog een keer terug. Misschien? Haast wel zeker. Die Harbour Bridge . . die klim dwingt respect af.

 

14 Jan.

 

De terugvlucht met Cathay Pacific is gewoon goed. Veel slapen aan boord . . video kijken of muziek luisteren. Op Hongkong Airport is het slechts 3 uurtjes wachten. Bij de gate ontmoeten we de hollandse familie die 4 weken Nieuw Zeeland hebben gedaan. Op het Zuider Eiland hebben ze alleen slecht weer gehad. Wij hebben geboft.

 

15 Jan.

 

Oost West Thuis Best. Nu heb ik wel last van een jetlag.