Turkije 2005

Ozcemapart 2005, Calis

28/8
Het is niet echt druk in het Ozcemapart complex. De drukke periode is zo’n beetje voorbij. Ramos, manusje van alles slaapt buiten.

Slenteren op een kleine markt in Calis. De markt is net voorbij de kruidenier waar ook verse broodje te koop zijn. Ten Apartments is niet ver hier vandaan. Amper 1 jaar geleden waren deze wegen nog zanderige wegen en nu zijn ze geasfalteerd.
Met de dolmus ( een busje van het merk Renault voor ca. 10  personen ) naar Fethiye gegaan en natuurlijk ook slenteren. In de warmte doen we niks anders.

Tegenover de supermarkt Migros in Calis is een chicken grill tent en die kunnen we niet zo maar links laten vanwege de lekkere gegrilde kippetjes.
Dezelfde avond op de boulevard in Calis slenteren en dineren bij ‘Roy’, we noemen hem zo omdat hij een beetje weg heeft van Roy uit Papendrecht.

29/8
Opstapplaats voor Kayaköy is het busstation in Fethiye.
Kayaköy is een spookstad en toch de moeite waard om een kijkje te nemen. Je moet wel een goede lichamelijke conditie hebben want er is veel klimwerk. Met 35 graden is dit geen eenvoudige opgave. Petra weet er alles van. Niet genoeg water meegenomen. Dus terug de helling af en zo veel mogelijk schaduw opzoeken. Het kwam uiteindelijk goed met haar.

30/8
Saklikent, net als in 2004 en sommigen komen weer niet ongeschonden terug van de kloof. Een welkome verfrissing, dat wel natuurlijk.Voor een bezoekje in Pamukkale even nog onderling overleggen over de prijs.

31/8
Een feestje en natuurlijk ook lekker gegeten. Ik als voorafje gevulde champignons en daarna gegrilde zeebaars, de dames iets van champignons met gegrilde kipfilet. In Fethiye een bezoekje Rhodos geboekt, we zijn benieuwd.

1/9
In het plaatsje Kemer ( Fethiye ) zijn de cafeetjes alleen voor de mannen of ? Dat is even wennen, mannen en vrouwen apart. Wij dus ook of niet? Niet dus . . “ ik wil zo snel mogelijk weg “ hoor ik zeggen.  “ We zijn er net.”
Toch maar weer de eerste de beste dolmus genomen.
Gebrild, een sikje en een tikkeltje dikker geworden, die Vulkan van “ Ten Apartments “ maar wel gepromoveerd tot kok. De eigenaars nog altijd even “ vriendelijk “ maar laten weten dat onze kamer van vorig jaar beter is geworden. Geen sofa meer maar een echt bed. Dat is luxe !

2/9
Heel vroeg opgestaan, wij allemaal en om 07.00 uur al klaar voor vertrek.
Vroeg in de haven van Fethiye. Te vroeg.
“ The flight of the Poseidon “ heet het, een draagvleugelboot.
Achteraf meer bootje gezien dan het eiland Rhodos. Een ruime 6 uren varen, heen en terug. Ook bij de douane loopt het niet echt vlotjes en vooral niet aan de turkse kant. Dus laat thuis en doodvermoeid.
Maar van Rhodos toch nog delen van de oude stad bezocht en de haven is prachtig.

3/9
Ik ben als eerste op. Eerst koffie, alleen want die andere maatje ligt nog te ronken. Het is de leeftijd, denk ik. “ Watje “.
Elke ochtend offer ik me ( vind het niet erg ) op om vers brood te halen, ongeveer een 5 minuutjes lopen, langs een schitterende villa, die bewaakt wordt door 2 grote herdershonden. Ze kennen me al, aan mijn voetstappen en de manier waarop ik loop. Na de tweede ochtend blaffen ze niet meer mits ik niet te dicht bij het hek loop.

4/9
Allemaal een beetje last van buikloop. Geen wonder, het is eten, drinken en nog eens eten en drinken, op een gegeven moment is het niet meer te houden.
Ramazan wacht al vanaf 07.00 uur bij de hoofdingang. Die bal gehakt heeft zich vergist. Maandag a.s. is afgesproken en niet eerder.
Geen plan voor vandaag.
Ja . . slenteren op de boulevard in Calis en helemaal tot het einde van de boulevard gelopen. Dan door een schitterende nieuw opgezette villa wijk, een ware vastgoedparadijs voor de welgestelden ( Turkse, Engelse ) teruggelopen naar het appartement.
Niet vergeten . . een siësta . . 1 tot 2 uurtjes voor etenstijd . . heerlijk. Echte vakantie.

5/9
Vroeg op. Een zware opgave voor de anderen.
Een 4-persoons auto als een 6-persoons auto gebruiken, dit kan heel goed in Turkije. Vraag niet hoe . . het kan.
Het is niet te geloven en duur namelijk voor 55 Euro p.p.  In een bus heb je voor deze prijs een luxe zitplaats. Richting Pamukkale en Ramazans vriendin uit Istanboel mag ook mee. Aardige mollige meid en daardoor niet al te veel zitplaats voorin. Ruim 2 uurtjes rijden en dan met hun drietjes voorin, dat is geen pretje.
Pamukkale is niet echt spectaculair maar al dat maagdelijk wit tegen een strakblauwe hemel heeft wel wat. Met schoenen lopen? Nee dat mag niet. Voor sommigen een pijnlijke ervaring vooral op plekken waar het witte erfgoed zo goed als verdwenen is.
En helaas moet een gloednieuwe fotocamera het ontgelden. Het kan veel erger. Gelukkig geen gewonden gevallen.
Eind goed al goed.
Terug naar Calis, onderweg weer autopech . . het is echt niet te geloven. Te weinig brandstof? Iets met de ontsteking? We zullen het nooit weten.
Achteraf hebben we wel hard om gelachen. Het hoort erbij.

6/9
Heel in de verte . . hoor ik een geritsel van papier . . en gefluister. Wij mogen het niet weten. Er worden vlijtig slingers opgehangen. Lief dat ze aan ons denken.
Is het alweer 12,5 jaar geleden, de tijd gaat zo snel. Later op de ochtend een smsje van Nellie. Haar familie houdt alles goed bij.
Lief.
Ontbijten met een gekookt eitje.

Met de “ ferry “ van Calis naar Fethiye gevaren. De markt in Fethiye is gezellig druk. We kijken onze ogen uit.  Zoveel verse fruit, groenten, vlees etc. en kraampjes waar vele soorten specerijen worden verkocht.
Het wordt eentonig . . eten . . niet op de markt want die engelsman van daarnet plukte alleen maar rauwe kippevlees uit zijn broodje.
Lunch in de Migros in Calis, hamburgers, friet en gegrilde kip. En na de boodschappen nemen we 1 extra gegrilde kip. Erg eentonig al dat eten.
Wel lekker.

7/9
Voor de ochtend geen plan, vandaar een lange zit in Fethiye. Een “ turtle “ waargenomen, in de haven, een grote, het laat zich heel even zien, daarna duikt het meteen de diepte in.
We hebben de dolmus genomen richting Karagozler, een wijk in Fethiye met een baai. Veel kleine scheepswerfjes hier. Helaas krijgt Petra last van buikkrampen en zijn we linea recta naar het appartement gegaan. Het zekere voor het onzekere.
’s Middags nog geen plan. Dan maar per boot naar Fethiye, een terrasje gepakt en turen over het water. Misschien zien we nog schildpadden.

Dit is de laatste woensdag van onze vakantie. Heel rustig.
Laat in de avond met het bootje terug naar Calis. Petra krijgt weer last van haar buik. Dus snel naar het appartement.

8/9
Fietsen . . waarom niet eigenlijk. Zere konten dan maar. Eerst in Calis en dan langs het water ( baai ) naar Fethiye.
De “ orange juice “ in Fethiye blijft ongeëvenaard. Ze zijn zo handig met de sinaasappelpers . . de dames weten inmiddels ook hoe het moet.
Te kleine glazen eigenlijk, we snakken naar meer.
De laatste dagen gaan zwaar wegen. Vakantie is bijna voorbij.

9/9
Op het busstation in Fethiye hebben we nog iets te vereffenen met Ramazan, onze “ taxichauffeur “ naar Pamukkale.
Zijn baas ziet aan onze gezichten dat er iets niet pluis is.

300 Turkse lira, dat was de afspraak. Heeft Ramazan 70 lira in zijn eigen zak gestoken? Morgen zullen we het weten.
Voor de bus naar Gocek moeten we lang wachten. De rit is slechts een halfuurtje. Gocek lijkt zo verlaten door al die peperdure jachten in de haven, misschien? Er staat redelijk wat wind en dus aangenaam warm. Het klinkt vreemd maar toch is het zo.

Terug naar Fethiye voor de “ orange juice “. De verkoper weet onze bestelling al uit zijn hoofd. We komen daar haast iedere dag.
Laat in de avond gegeten in een restaurant op de hoek van de boulevard in Calis waar een jonge turkse ober heel goed engels sprak.

“ Bye bye, perhaps someday, somewhere we’ll meet us again. “

10/9
Vroeg op, onbijten en daarna koffers inpakken. Bloedheet in het appartement.

Berichtje, slecht weer in Holland, straten staan blank, toch niet in Papendrecht?
Om 10.00 uur naar het busstation in Fethiye, we zijn benieuwd. Ramazan heeft te veel gerekend. De 70 lira krijgen we terug.
Van Ramos afscheid genomen. Echt druk heeft de man het niet gehad deze vakantie.

Om 18.30 uur worden we met een busje naar het vliegveld in Dalaman gebracht. Lange rijen in de vertrekhal. Een chaos. Na een half uur buiten in de rij te hebben gestaan mogen we naar binnen en kunnen we eindelijk inchecken.
Wachten op een luchthaven is het ergst. Nu ook. Martinair, MP160, gate 3B heeft 30 minuten vertraging.  21.40 uur lokale tijd halen we dus mooi niet. Transavia HV 648 is intussen met de boarding bezig.
Algemene stemming is verdeeld. Enerzijds eindelijk weer naar huis, anderzijds jammer dat de vakantie weer voorbij is.
Uiteraard zijn we weer nerveus want elke vlucht is spannend. Je ziet het aan onze gezichten. De ene nog meer gespannender dan de andere.
MP 160 is nog niet geland.
Eindelijk boarding, in een snel tempo. De piloten ook. Amper na een bocht om op de startbaan te komen en ze draaien meteen het gashendel helemaal open. Ze hebben haast. Desondanks verliep de vlucht vlekkeloos. Alleen boven Nederland tijdens de afdaling in felle onweersbuien was het even spannend.

Dan 1 uur op de taxi gewacht. Regen en nog eens regen op weg naar huis. Het kon ons niet bommen.

We waren veilig thuis.